Ματιές Η Εθνική

Η αλήθεια να λέγεται: μόνο μια φορά τα τελευταία χρόνια βγήκαμε στους δρόμους πανηγυρίζοντας. Το 2004, με την κατάκτηση του «Ευρώ» από την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Τι ενθουσιασμός ήταν αυτός!

Και πόση περηφάνια! Και μη μου πει κανείς ότι αυτό το ξέφρενο πανηγύρι, σε όλες τις πόλεις της χώρας, οφείλεται στο ότι είμαστε υπανάπτυκτοι. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις και στην Αγγλία και στη Γαλλία και την Ισπανία. Αφήνω τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου το ποδόσφαιρο έχει θεοποιηθεί. Δεν θα προχωρήσει η στήλη αυτή σε πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις. Στο αποτέλεσμα μένει. Στο γεγονός. Που κραυγάζει ότι το ποδόσφαιρο, παντού στον κόσμο, δεν νικιέται με τίποτα! Και απασχολεί εκατομμύρια ανθρώπους.

Φτωχούς, πλούσιους, μορφωμένους, αγράμματους, πολιτικοποιημένους, απολίτικους. Και δεν μπορώ να ξεχάσω έναν ανώτατο δικαστικό στο γήπεδο της Λεωφόρου το 1953, ανεβασμένον σ΄ ένα καφάσι, στις θέσεις των ορθίων, να φιλάει πανευτυχής τον διπλανό του άγνωστο, που πούλαγε γκαζόζες, επειδή έβαλε γκολ ο Παναθηναϊκός!

Το 2004, λοιπόν, νιώσαμε όλοι να πετιέται από τα στήθη μας ένα θριαμβευτικό «μπράβο», ενώ τραγουδούσαμε «μεθυσμένοι» πάνω στη μουσική από τα «Καβουράκια» του Τσιτσάνη το αυτοσχέδιο, αλλά αξέχαστο, «Σήκωσέ το, το γαμ…./ δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω»! Ήταν η εποχή του Ζαγοράκη- πρώτος παίκτης στην Ευρώπη- του Νικοπολίδη, του Τσιάρτα, του Χαριστέα, του Νικολαΐδη, του Δέλλα και, βέβαια, του «στρατηγού» Ρεχάγκελ.

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε. Και σ΄ αυτή την πενταετία ήρθαν τα πάνω κάτω. Η χαλύβδινη Εθνική, που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, άρχισε να κλονίζεται, να χάνει έδαφος, να ηττάται, να ψάχνει να βρει τον βηματισμό της, χωρίς να το καταφέρνει τις περισσότερες φορές. Οι αιτίες πολλές, που κατά καιρούς τις έχουμε επισημάνει: οι πιο σπουδαίοι από τους παιχταράδες του «Ευρώ» έχουν αποσυρθεί. Και όσοι εξακολουθούν να παίζουν, εκτός του Νικοπολίδη, που κι αυτός μόνο στον Ολυμπιακό αγωνίζεται, και του Κατσουράνη, μεγάλωσαν, κουράστηκαν, έχασαν την φόρμα τους. Αφήνω τα λάθη και τον συντηρητισμό του προπονητή.

Απόψε, όμως, η ομάδα με το εθνόσημο, δίνει στην Αθήνα έναν κρίσιμο αγώνα για τους τελικούς του Μουντιάλ με την Ουκρανία. Και την Τετάρτη, συναντιέται πάλι με τους Ουκρανούς, στην Ουκρανία. Αν ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια, θα μετάσχει το καλοκαίρι στην Αφρική στη μεγάλη ποδοσφαιρική περιπέτεια- τη μεγαλύτερη του πλανήτη. Αν όχι, οι παίκτες της θα παρακολουθούν τα ματς από την τηλεόραση. Όπως όλοι εμείς οι φίλαθλοι. Οι Ουκρανοί έχουν καλό σύνολο. Αλλά κι εμείς, παρά τις απουσίες (τραυματισμοί) βασικών ποδοσφαιριστών, έχουμε πολλές δυνατότητες να κερδίσουμε. Μια νίκη στην αποψινή συνάντηση θα φέρει χαμόγελα και αισιοδοξία. Οι διεθνείς είναι βέβαιο ότι θα κάνουν το παν για να φύγουν από το γήπεδο με τρεις βαθμούς στον λογαριασμό τους. Χρειάζονται όμως και τη συμπαράσταση του «δωδέκατου παίκτη»- των φιλάθλων. Συμπέρασμα: οι κερκίδες πρέπει να είναι γεμάτες από κόσμο. Και πιστεύω ότι θα είναι.