ΜΑΤΙΕΣ Το άγχος…

Βαριέμαι αφάνταστα τις πολιτικές συζητήσεις, τα κομματικά τζαρτζαρίσματα, τα τηλεοπτικά «στρογγυλά τραπέζια» με πρωταγωνιστές υπουργούς, βουλευτές, σουρταφερτάριους κ.λπ. Βαριέμαι φυσικά και να γράφω για όλα αυτά. Η ζωή για μένα είναι αλλού. Στη δουλειά, στο δύσκολο μεροκάματο, στο νοσοκομείο, στο παιδί, στο σχολειό, στην τέχνη που μας κάνει ανθρώπους και μας παρηγορεί, στον έρωτα.

Εδώ και τέσσερις εβδομάδες, όμως, η στήλη μόνο με τα «πολιτικά» ασχολείται. Και έτσι πρέπει, πιστεύω. Γιατί έχουμε μια κυβέρνηση που δεν έχει κλείσει ούτε έναν μήνα ζωής. Και προσπαθεί να αλλάξει εκ βάθρων τα πράγματα. Αλλάζει το τοπίο ο Γιώργος. Ποτέ δεν είχαμε μια κυβέρνηση που να αποπνέει τόση φρεσκάδα, να επιχειρεί να σπάσει πετρωμένες συνήθειες και νοοτροπίες δεκαετιών, να έχει σχέδια και να ανοίγει παράθυρα αισιοδοξίας στον κόσμο. Έχει ανάγκη, λοιπόν, αυτή η κυβέρνηση από ενθάρρυνση, από στήριξη, από καλοπροαίρετη κριτική.

Έγραφε την περασμένη Κυριακή στην «Καθημερινή» ο εκ των διευθυντών συντάξεως της εφημερίδας Κώστας Καλλίτσης:

«Ας θυμηθούμε: Στις 9 Μαρτίου 2004 είχε ορκιστεί η (τότε) νέα κυβέρνηση Καραμανλή. Μέχρι την 25η Μαρτίου είχαν στελεχωθεί τα υπουργεία, χωρίς να ζητηθούν βιογραφικά από την κομματική επετηρίδα της Νέας Δημοκρατίας- μάλιστα, σε ορισμένα υπουργεία άλλαξε και η ΄΄στελέχωση΄΄ των θυρωρών τους. Στις 10 Μαΐου ΄΄έσκασε΄΄ και το πρώτο σκάνδαλο (…). Παρ΄ ότι, όμως, ταχύτατα είχε γίνει η διανομή των οφιτσίων (περί αυτού επρόκειτο…), τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κινδύνεψε να κλείσει η Βουλή επειδή δεν υπήρχε νομοθετικό έργο – η νέα διακυβέρνηση δεν είχε να παρουσιάσει παραγωγή πολιτικής. Έτσι, το πρώτο νομοσχέδιο που κατάρτισε η ίδια (όχι, δηλαδή, από αυτά που είχε βρει έτοιμα από την προηγούμενη…) ψηφίστηκε στη Βουλή πολύ αργά, τον Νοέμβριο του 2004. Ένα νομοσχέδιο δικής της παραγωγής μέσα σε εννέα μήνες- ύστερα από 270 ημέρες.

Σήμερα, βιαζόμαστε να δούμε ΄΄εδώ και τώρα΄΄ τον κυβερνητικό μηχανισμό σε πλήρη λειτουργία, με όλες τις θέσεις ευθύνης καλυμμένες, τους γενικούς γραμματείς στις θέσεις τους, τις αρμοδιότητες κάθε υπουργείου και κάθε στελέχους αποσαφηνισμένες, ώστε να υπάρξει ταχεία εφαρμογή επεξεργασμένων πολιτικών και συγκεκριμένων μέτρων.

Να συμφωνήσουμε ότι αυτό το άγχος δεν είναι αδικαιολόγητο. Αντιθέτως, η βαριά κληρονομιά μιας ημιδιαλυμένης δημόσιας διοίκησης, μηχανισμών ασφαλείας αποδιοργανωμένων και μιας δραματικής δημοσιονομικής εκτροπής, είναι ορισμένοι από τους παράγοντες που εύλογα προκαλούν και αναπαράγουν άγχος σε κάθε λογικό κάτοικο αυτού του τόπου. Αυτό είναι σωστό.

Αλλά είναι άλλο, πολύ διαφορετικό, όταν στο όνομα της ταχύτητας επιχειρείται ο χλευασμός ορισμένων σωστών, καινοτόμων διαδικασιών αξιολόγησης και επιλογής όσων θα αναλάβουν θέσεις ευθύνης.

Ίσως, η βραχεία μνήμη δεν βοηθά να συγκρίνουμε τις συμπεριφορές αντιμετώπισης του κράτους ως ΄΄λάφυρο΄΄ του νικητή με ορισμένα πρώτα βήματα που γίνονται σήμερα στην αντίθετη, στη σωστή κατεύθυνση. Προφανώς θα υπάρξουν υπερβολές, πιθανώς θα γίνουν και λάθη. Αλλά, πόσοι τρόποι αλλαγής παγιωμένων πρακτικών υπάρχουν, αποστειρωμένοι από τη διαδικασία της δοκιμής, την αναπόφευκτη χρονοτριβή, τον κίνδυνο του λάθους; Πρακτικά, κανένας».