Το Πνεύμα του Τόνου

Έλλη Παππά
Της Εύας Κοταμανίδου

«Εγώ, γυναίκα, η άνθρωπος», έλεγε η Ζωή Καρέλη και εννοούσε είμαι παρούσα, εδώ, ισάξιος πολίτης υπάρχω, ομιλώ, αντιδρώ, συμμετέχω, μάχομαι. Αυτό υπήρξε, μια ζωή, η ξεχωριστή «γυναίκα άνθρωπος» Έλλη Παππά. Σ΄ εκείνο το εύθραυστο, μικρό το δέμας περήφανο πλάσμα φώλιαζε τόση δύναμη, τόση θηλυκότητα, αγωνιστικότητα, πνευματικότητα, τόση ασίγαστη θέληση, πείσμα και επιμονή, που σ΄ άφηνε κυριολεκτικά άναυδο.

Υψωνόταν ξαφνικά μπροστά σου ένα πρότυπο ανθρώπου, με αξίες και ιδανικά, που διήνυσε όλο τον πολυτάραχο εικοστό αιώνα κοιτάζοντας πάντα μπρος, μη δειλιάζοντας στις πιο αντίξοες συνθήκες, παλεύοντας ηρωικά με το πνεύμα και την πένα, διαγράφοντας μια πορεία μαρτυρική μεν, αλλά πάντα ελπιδοφόρα, ατενίζοντας το μέλλον μέσα από δάκρυα, πόνους, θανάτους, διώξεις, φυλακίσεις, αρρώστιες, χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς παρακαμπτήριες οδούς διαφυγής και ασφάλειας. Την πρωτογνώρισα, μαζί με τη Διδώ, άλλο θηλυκό δαίμονα, και τον γιο της Νίκο, τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης κι εκείνη η φιλία δεν έσβησε ποτέ. Στις συναντήσεις στο σπίτι τους ή στις εκδηλώσεις για τη Διδώ, ρουφούσα τις διηγήσεις, τις απόψεις, κρίσεις, τα πιστεύω, τις ιδέες, το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό της, ποτισμένα από πίκρες και όραμα συνάμα.

Για κάποιους ιδιαίτερους ανθρώπους που έτυχε να γνωρίσεις, νιώθεις αληθινά ευγνώμων. Σου καθόρισαν οπτική ζωής, δεν μπορείς ποτέ να τους ξεχάσεις, κατοικούν μέσα σου. Καλό ταξίδι, Έλλη! Κοιμήσου γλυκά, αγκαλιά με τον αιώνιο αγαπημένο σου (τα οστά του Νίκου Μπελογιάννη βρέθηκαν και κηδεύτηκαν επιτέλους επίσημα, με πολιτική κηδεία, μαζί με την Έλλη). Η σκέψη μας θα σας νανουρίζει όσο υπάρχουμε.