ΜΑΤΙΕΣ Η ασφάλεια

Είναι πολύ ωραίο, πολύ αισιόδοξο, πολύ ελπιδοφόρο, να βλέπεις τον Πρωθυπουργό της χώρας σου, τον άνθρωπο, δηλαδή, που κάνει κουμάντο σε όλα, να πηγαίνει στο ΙΚΑ χωρίς τηλεοράσεις, να ανακατεύεται με τον κόσμο της ουράς, να μαθαίνει από πρώτο χέρι τα προβλήματά του και να αντιλαμβάνεται άμεσα τι τραβάει ο κάθε πολίτης που χρειάζεται τη βοήθεια ενός γιατρού.

Είναι πολύ ωραίο, αισιόδοξο κ.λπ., να περπατάει ο Πρωθυπουργός σε μια γειτονιά, να μπαίνει σε μαγαζιά, να κουβεντιάζει με μαγαζάτορες και πελάτες, να παίρνει μια ιδέα ο ίδιος για την πυρακτωμένη αλήθεια της ζωής, χωρίς παραμορφώσεις.

Ωραίο, αλλά επικίνδυνο. Ιδίως αυτή την εποχή που ανέλαβε και πάλι δράση η τρομοκρατία.

Αλλά και η τρομοκρατία να μην είχε δείξει το αποκρουστικό πρόσωπό της στην Αγία Παρασκευή και αλλού, πάλι θα ήταν επικίνδυνο να τριγυρνάει ο Πρωθυπουργός στους δρόμους, με τους σωματοφύλακές του μακριά, στα δέκα μέτρα. Γιατί στη δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα, λόγω φτώχειας, χρεών και ανεργίας, θα υπήρχαν, βέβαια, πολίτες που θα τον συνέχαιραν για τον αγώνα του σε πολλά επίπεδα- διαφάνεια, ΑΣΕΠ, όχι στον κομματισμό κ.λπ.- αλλά, μην αμφιβάλλετε ότι θα εμφανίζονταν κι άλλοι, με διαφορετικές διαθέσεις.

Ο Νότης Παπαδόπουλος έγραψε στις «Αιχμές» την περασμένη εβδομάδα: «Η προσπάθεια της κυβέρνησης να μειώσει την κρατική σπατάλη είναι ευπρόσδεκτη. Και το μήνυμα για το φρένο στις λιμουζίνες των υπουργών είναι σωστό. Ωστόσο, όταν μιλάμε για την ασφάλεια του Πρωθυπουργού, χρειάζεται σωφροσύνη. Δεν είναι δυνατόν- για επικοινωνιακούς λόγους – να κινείται ο κ. Παπανδρέου με 1.600άρι υβριδικό όταν υπάρχουν τρομοκράτες που πυροβολούν αστυνομικούς και τινάζουν ολόκληρα κτίρια με ΑΝΦΟ. Ούτε φυσικά και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, που έχει εξαρθρώσει τη 17 Νοέμβρη, να κυκλοφορεί με συμβατικό Όπελ Κόρσα. Και να μένουν οι θωρακισμένες Μερσεντές κλειδωμένες σε κάποια κρατικά γκαράζ.

Γι΄ αυτό, δε λέω, γοητευτική και γεμάτη συμβολισμούς η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που ψωνίζει μόνος του στο σούπερ μάρκετ και πάει με τα πόδια στη δουλειά του, όπως έκανε ο Ούλαφ Πάλμε. Όμως, το 1986, ο Σουηδός Πρωθυπουργός καθώς επέστρεφε με τα πόδια από το σινεμά που είχε πάει με τη γυναίκα του, δολοφονήθηκε από κάποιον που εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη μέτρων ασφαλείας».

Η ασφάλεια του Πρωθυπουργού είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο τον ίδιο και την οικογένειά του. Αφορά και ολόκληρη τη χώρα. Και, θυμάμαι, πριν από αρκετά χρόνια, όταν υπήρχαν φήμες, αλλά και πληροφορίες, στη Γαλλία ότι η κατάσταση της υγείας του Πομπιντού δεν ήταν καλή, ξεσηκώθηκε μέγας σάλος! Κάθε μέρα οι εφημερίδες τού ζητούσαν να βγει και να πει τι ακριβώς έχει. «Είναι υποχρέωσή σου να ενημερώσεις τον λαό», πρόσθεταν.