Ματιές Με μπαρούτι

Μέρες με αίμα. Αλλά και επετείους. Και σημαίες. Και παρελάσεις. Και χειροκροτήματα. Και αργίες. Που όταν έχεις την ευθύνη μιας στήλης, όπως οι «Ματιές», σε βγάζουν από τον ρυθμό σου, τον βηματισμό σου, σε κάνουν ν΄ αφήνεις θέματα στην άκρη, ενώ θέλεις πολύ να γράψεις γι΄ αυτά, σε πετάνε έξω από την επικαιρότητα και σε γεμίζουν αμηχανία.

Έγραψα χρονογράφημα τη Δευτέρα.

Την Τρίτη δημοσίευσα, όπως πάντα, επιστολές αναγνωστών. Την Τετάρτη δεν κυκλοφόρησαν οι απογευματινές εφημερίδες- και «ΤΑ ΝΕΑ», βεβαίως. Πέμπτη και Παρασκευή είχα πάλι επιστολές.

Έμεινε το Σάββατο, για να πω κι εγώ αυτά που σκέφτομαι. Δύο χρονογραφήματα, αντί τριών, σε μία εβδομάδα. Και με απόσταση πέντε ημερών του δεύτερου από το πρώτο!

Και να ΄χαμε ησυχία θα έλεγα ότι δεν χάλασε ο κόσμος. Αλλά το βράδυ της Τρίτης έγινε η επίθεση των τρομοκρατών, εναντίον αστυνομικών, στο Τμήμα της Αγίας Παρασκευής. Επίθεση με Καλάσνικοφ, εκατό σφαίρες, έξι τραυματίες, που γλίτωσαν τον θάνατο παρά τρίχα! Μπορείς να αγνοήσεις αυτό το συνταρακτικό γεγονός και να περάσεις, με ένα πελώριο άλμα, από τις 26 στις 31 Οκτωβρίου; Δεν μπορείς.

Άρχισαν τα δύσκολα. Γιατί σε λίγο θα έχουμε τον εορτασμό και την πορεία για το Πολυτεχνείο, ενώ θα συμπληρώνεται και ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αλέξη στα Εξάρχεια.

Περίοδος που μυρίζει μπαρούτι. Με την κυβέρνηση να είναι στα πράγματα μόλις ένα μήνα, με τον κόσμο να μην έχει λεφτά, με τη χώρα να προσφεύγει σε καινούργιο δανεισμό για να ανταποκριθεί στις άμεσες υποχρεώσεις της, με τον αριθμό των ανέργων ολοένα να μεγαλώνει.

Πιστεύω- και το ΄χω γράψει πολλές φορές- ότι πρέπει κάποτε να τελειώσει η ιστορία με τις παρελάσεις. Στην Ευρώπη έχουν καταργήσει, από χρόνια, όλα αυτά τα εορταστικά και πολυδάπανα. Παρατήρησα, όμως, ότι την Τετάρτη, στη Θεσσαλονίκη, ένα πολύ μεγάλο πλήθος μαζεύτηκε στην παραλιακή λεωφόρο, για χειροκρότημα και «ζήτω». Και το ίδιο είχε γίνει και πέρυσι και πρόπερσι. Που σημαίνει ότι ο Έλληνας ενθουσιάζεται με τα άρματα, τους στρατιώτες, τους επισήμους και τα εμβατήρια.

Είπα «εμβατήρια» και θυμήθηκα τον Μάνο Χατζιδάκι. Ο σπουδαίος αυτός συνθέτης, αλλά και πανέξυπνος άνθρωπος, γνωρίζοντας την «τρέλα» μας για τα «μαρς», κυκλοφόρησε, προ ετών, ένα δίσκο που έχει τίτλο «Ελλάς, η χώρα των εμβατηρίων»! Και όταν τον ρωτούσαν ποιο ελληνικό τραγούδι του αρέσει, απαντούσε, γελώντας, ότι τον κάνει να χαίρεται και να πετάει πάνω από τη γη το «Αεροπόρος θα γινώ»!