[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μαύρη ναυτία

Η άσφαλτος έχει πέσει κατά κύματα στην Ευελπίδων, κύματα που δεν αποσύρθηκαν ποτέ. Έχουν παγώσει στο οδόστρωμα κι όταν περνάει από πάνω αυτοκίνητο ταρακουνιέται σαν καράβι έξω από το κάβο Ντόρο, κι όταν περνάει μοτοσυκλέτα τραντάζεται και καμιά φορά τουμπάρει, κι όταν περνάει πεζός πρέπει να κοιτάζει κάτω προσεκτικά για να μην σκοντάψει. Πώς να κοιτάζει ο πεζός κάτω, που πρέπει να κοιτάζει δεξιά κι αριστερά, να δει αν έρχεται αυτοκίνητο; Ε, γι΄ αυτό ο πεζός της Αθήνας θα μεταλλαχτεί σιγά σιγά σε ένα πλάσμα με πέντε μάτια, τα δύο θα βγουν στ΄ αυτιά και το τελευταίο πίσω, αλλιώς δεν θα επιβιώσει. Είναι ο νόμος της εξέλιξης. Μπορεί οι πρώτοι που θα αναπτύξουν αυτά τα όργανα να είναι οι μικροπωλητές της Πατησίων, εκεί μπροστά στον ΟΤΕ, όπου επίσης μια θαλασσοταραχή ασφάλτου άφησε για πάντα ακίνητα τα ξεσπάσματα της μαύρης τρικυμίας. Είναι σχεδόν ειδυλλιακό να βλέπεις αυτούς τους απαλούς λόφους να υψώνονται λίγο πριν από το πεζοδρόμιο και να σβήνουν δίπλα στο κράσπεδο, όταν βρίσκεσαι σε ένα τρόλεϊ που πηγαίνει αργά και απλώς σε κουνάει λίγο, μπορεί να σου θυμίζουν καΐκια του παλιού καλού καιρού που έκαναν τη συγκοινωνία ανάμεσα στα νησιά και δεν είχες να περιμένεις τα επίσημα των επιδοτήσεων. Αν είχαμε λίγη φαντασία στην τουριστική αξιοποίηση θα αφήναμε τα σλόγκαν για τον μύθο και θα προβάλλαμε αυτούς τους πρωτότυπους, τους μοναδικούς σχηματισμούς:

στην Ελλάδα η θάλασσα φτάνει μέχρι το κέντρο της πρωτεύουσας, κάτι τέτοιο.

Θα διαφημίζαμε και το χουβαρνταλίκι των εργολάβων, οι οποίοι σπαταλώντας το υλικό τους έκαναν την άσφαλτο να έχει σφάλματα, πετυχαίνοντας μια εννοιολογική αντίφαση μεγάλης φιλοσοφικής αξίας. Κι όποιος σπάσει πόδι ή χέρι σκοντάφτοντας εκεί πέρα, θα μπορεί να στοχάζεται ενδιαφέρουσες ορολογίες.