«Επιστρέφουμε στην επιθεώρηση επειδή δεν έχουμε θεατρικά έργα»
Σε δύσκολες οικονομικά περιόδους ανεβάζονται ακριβές θεατρικές παραγωγές όπως τα μιούζικαλ ή οι επιθεωρήσεις, λένε στα «ΝΕΑ» άνθρωποι του θεάτρου. Αν και είναι αντίφαση, υποστηρίζουν, «όταν ο κόσμος ζορίζεται οικονομικά, επιλέγει να πληρώσει μια ακριβή, φαντασμαγορική παραγωγή για καθαρά ψυχαγωγικούς λόγους». Αριστερά, οι πρωταγωνιστές των επιθεωρήσεων «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» και «Ζωή σε λόγου μας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Η πολιτικοοικονομική κρίση χρειάζεται γέλιο και εκτόνωση. Δεν είναι όμως αυτός ο μόνος λόγος για τον οποίο η επιθεώρηση «νεκρανασταίνεται» στις αθηναϊκές σκηνές (όπως και τα μιούζικαλ). Είναι και ότι δεν γράφονται πια έργα και επιστρέφουμε στο εύκολο νούμερο
Η κρίση θέλει γέλιο και εκτόνωση, λένε οι άνθρωποι του θεάτρου. Γι΄ αυτό, πιστεύουν πως ανεβαίνουν φέτος στις αθηναϊκές σκηνές τέσσερις επιθεωρήσεις, είδος που είχε πέσει σε παρακμή, ανυποληψία και εν τέλει σε… ανυπαρξία τα τελευταία χρόνια (παρότι έγιναν επιτυχημένες αλλά μονήρεις προσπάθειες ευπρόσωπης μεταλλαγής της- παράδειγμα η παράσταση «Το τρέντι θα σφυρίξει τρεις φορές» του Σταμάτη Φασουλή, το αφιερωματικό «Βίρα τις άγκυρες» στο Εθνικό ή κάποιες παραστάσεις του Σταμάτη Κραουνάκη και της ομάδας Σπείρα Σπείρα).
Η επιθεώρηση- όπως και τα μιούζικαλ (φέτος ανεβάζονται δύο)- θεωρείται πως κάνει το μεγαλύτερο γκελ στο ελληνικό κοινό, χάρη στην αμεσότητά της και τη σχέση με την επικαιρότητα που την τροφοδοτεί. Ευαίσθητο είδος τη χαρακτηρίζει ο Θοδωρής Αθερίδης. που φέτος έγραψε και σκηνοθετεί την επιθεώρηση «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί». Παρότι είναι το καλύτερο είδος, μακράν, κατά τη γνώμη του, «όταν αποτύχει είναι το χειρότερο. Απευθύνεται στο ευρύ κοινό, αλλά με τις βωμολοχίες μπορεί να χάσει την ουσία και την ποιότητά του και να εκχυδαϊστεί». Κάπως έτσι οδηγήθηκε σε ανυποληψία και εξαφανίστηκε σιγά σιγά- ακόμη και τα καλοκαίρια- η επιθεώρηση.
«Σε δύσκολες πολιτικές περιόδους ανθούν θεατρικά είδη που δεν θα περίμενε κανείς», λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγεωργίου για τη «νεκρανάσταση» της επιθεώρησης και την επαναφορά των ακριβών μιούζικαλ. «Επί δικτατορίας ο κόσμος αποζητούσε το θέατρο της δικής μας νιότης, όχι μόνο το θέατρο καταγγελίας και το πολιτικό θέατρο, αλλά κυρίως εκείνο που εξέφραζε το κοινό αίσθημα». Την άποψη του Παπαγεωργίου προεκτείνει ο ο θεατρικός παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος σημειώνοντας πως «σε δύσκολες οικονομικά περιόδους ο κόσμος έχει ανάγκη από ψυχαγωγία την οποία το μιούζικαλ, αλλά και η επιθεώρηση την ικανοποιούν».
«Ικανοποιεί επίσης την ανάγκη του καλλιτέχνη να ξεφωνίσει τη διαφθορά, την κρίση. Μπορεί ο Στρίντμπεργκ, ο Ίψεν, ο Τσέχωφ, ο Αριστοφάνης να καταγγέλλουν γεγονότα και καταστάσεις στα έργα τους, δεν στηλιτεύουν όμως αυτά που σε καίνε, που σε θυμώνουν τη δεδομένη στιγμή», συμπληρώνει ο Θανάσης Παπαγεωργίου. «Μπορεί να είναι μόδα, αλλά η επιθεώρηση προσφέρεται για να βγάλεις το άχτι σου, να καταγγείλεις, να σατιρίσεις αυτά που συμβαίνουν και συζητάμε καθημερινά μεταξύ μας».
Οι νέες επιθεωρήσεις, φαινόμενο της νέας σεζόν («Ζωή σε λόγου μας», στο Θέατρο Πειραιώς 131, «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» στο Θέατρο Αλίκη και «ΤΕΛΕΙΑ.gr» στο Θέατρο Στοά, την τετράδα συμπληρώνει το… κλασικότερο «ΠΑΣΟΚολλητό» με τους Στάθη Ψάλτη- Βασίλη Τσιβιλίκα σε περιοδεία ανά την Ελλάδα), κρατούν μόνο το όνομα της τυπολογίας και έχουν ελάχιστα κοινά σημεία με την επιθεώρηση, η οποία σταδιακά παρήκμασε μέχρι σχεδόν πλήρους εξαφάνισης.
«Οι επιθεωρήσεις, όπως τις ξέραμε μέχρι πριν από 15 χρόνια, ήταν παραστάσεις με σκετσάκια αυτόνομα, χωρίς συνεκτικό ιστό μεταξύ τους. Γι΄ αυτό και όταν κάποιος ηθοποιός καθυστερούσε να βγει στη σκηνή η αλλαγή στα νούμερα δεν επηρέαζε τη ροή της παράστασης», εξηγεί ο Θανάσης Παπαγεωργίου.
Στις νέες επιθεωρήσεις υπάρχει, σύμφωνα με τους δημιουργούς τους, υπόβαθρο στο οποίο πατούν τα μικρά μονόπρακτα (νούμερα).
Το συγγενές είδος του μιούζικαλ (που φέτος θα έχει δύο εκπροσώπους σε αθηναϊκές σκηνές: «Το κλουβί με τις τρελές» για δεύτερη σεζόν στο «Παλλάς» και το «Rent» από 18 Νοεμβρίου στο Θέατρο Χώρα) σπανίζει λόγω κρίσης καθώς, όπως παρατηρεί ο Γιάννης Μπέζος, απαιτεί χρήματα. Δεν είχε ευδοκιμήσει μέχρι τώρα στην Ελλάδα διότι «διασκευαστές κειμένων, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, ενορχηστρωτές που το υπηρέτησαν δεν είχαν την ανάλογη παιδεία», υποστηρίζει παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος. «Ο Έλληνας δεν αγαπά το μουσικό θέατρο. Για να επιλέξει να δει ένα μιούζικαλ πρέπει να είναι πολύ καλή παραγωγή», εκτιμά ο Γιάννης Μπέζος. «Ωστόσο υπάρχει πλέον μια τάση αναγνώρισης από το κοινό, ότι κάτι καλό γίνεται στον τομέα της μουσικής παράστασης», λένε ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος και η Μπέσυ Μάλφα, ψυχή της σκοτεινής μουσικής παρωδίας «Νo Shakespeare Ρlease» στο Casablanca Μusic Ηall.
Από την επιθεώρηση, το ροκ, το λαϊκό και τις μπαλάντες αντλεί τις πρώτες ύλες και η μουσική παράσταση «Festivalium- 10 χρόνια Σπείρα», που παρουσιάζει ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Σπείρα Σπείρα στην «Αθηναΐδα».
«Ο κόσμος βαρέθηκε την τηλεόραση»
Ανεβαίνουν «μη έργα»
Τι παίζεται φέτος
Επιθεωρήσεις ● «Ζωή σε λόγου μας», στο Θέατρο Πειραιώς 131 ● «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» στο Θέατρο Αλίκη ● «ΤΕΛΕΙΑ.gr» στο Θέατρο Στοά ● «ΠΑΣΟΚολλητό» σε περιοδεία ανά την Ελλάδα Μιούζικαλ- μουσικές παραστάσεις ● «Το κλουβί με τις τρελές» στο «Παλλάς» ● «Rent» από 18/11 στο Θέατρο Χώρα ● «Festivalium- 10 χρόνια Σπείρα» στην «Αθηναΐδα» ● «Νo Shakespeare Ρlease» στο Casablanca Μusic Ηall.
Google news
