ΜΑΤΙΕΣ Κομματικοί

Η Πλατεία Κλαυθμώνος δεν ονομάζεται Κλαυθμώνος, αλλά 25ης Μαρτίου. Έγινε Κλαυθμώνος λίγο μετά το 1878. Τη βάφτισε έτσι το περιοδικό «Εστία», όχι χωρίς λόγο: μαζευόντουσαν εκεί, ύστερα από κάθε κυβερνητική μεταβολή, οι αντιφρονούντες δημόσιοι υπάλληλοι και κλαίγανε τη μοίρα τους, γιατί η καινούργια κυβέρνηση θα τους απέλυε- δεν ήταν μόνιμοι (στην Κλαυθμώνος βρισκόταν τότε το υπουργείο Οικονομικών).

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Σχεδόν 150. Και τα πράγματα, δυστυχώς, δεν έχουν αλλάξει και πολύ.

Μονιμοποιήθηκαν μεν οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά οι κυβερνήσεις βρήκαν τρόπο για να χαϊδεύουν τα «δικά τους παιδιά»: τα διόριζαν σε διάφορες θέσεις και τον λογαριασμό τον πλήρωνε, όπως πάντα, ο λαός.

Έδιωχναν, φυσικά, τα «άλλα παιδιά».

Κι έτσι, με το ράβε- ξήλωνε και τα «δικά μας» και «ξένα», φτάσαμε στο σημερινό χάλι.

Και δεν είναι μόνο τα λεφτά: κάθε καινούργια κυβέρνηση προσλάμβανε οπαδούς της, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν έχουν προσόντα. Της αρκούσε, μόνο, το ότι φορούσαν το κομματικό της περιβραχιόνιο. Αυτή την άθλια κατάσταση θέλησε να την αλλάξει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Αποφάσισε να προσλαμβάνονται σε υψηλές θέσεις του κρατικού μηχανισμού, άνθρωποι με γνώσεις, με αξία, με ήθος, ανεξαρτήτως του χρώματος «φανέλας»- πράσινη γαλάζια- που φορούσαν.

Όλη η Ελλάδα πήρε μια βαθιά ανάσα.

Ανακουφίστηκε. Επιτέλους, θα μπαίνανε στην άρρωστη Δημόσια Διοίκηση και πολλοί άνθρωποι, που δεν θα είχαν καμιά σχέση ή εξάρτηση από το κυβερνητικό κόμμα. Αλλά «ό,τι μικρομάθει τις, δεν γερονταφήνει», που λέγαν οι παλιοί. Συνηθίσαμε να λύνουμε τα προβλήματά μας μέσα από τα κόμματα. Και άρχισε να μας κακοφαίνεται, που ένας Πρωθυπουργός πήρε τη σπουδαία απόφαση- και ήταν ο πρώτος- να μην ακολουθήσει την πεπατημένη, μα να κάνει αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος και ζητάει ο δύστυχος ελληνικός λαός.

Διάβαζα την περασμένη Πέμπτη στα «ΝΕΑ», ένα ρεπορτάζ της Βούλας Κεχαγιά, που άρχιζε έτσι: «Σε εσωτερικό αγκάθι του ΠΑΣΟΚ τείνει να μετατραπεί η πρωτοποριακή διαδικασία πλήρωσης των γενικών γραμματέων των υπουργείων και περιφερειών, καθώς οι υπουργοί και τα κυβερνητικά στελέχη δέχονται ασφυκτικές πιέσεις για κάλυψή τους από τον κομματικό πυρήνα»! Η συνέχεια: «Κομματικά στελέχη αξιώνουν, ακόμη και με εκβιαστικές διαθέσεις, να επιλεγούν σε μία από τις 88 θέσεις που έχουν προκηρυχθεί.

Καθημερινώς σχηματίζουν ουρές, ακόμη και έξω από τα πολιτικά γραφεία βουλευτών!».

Καταλαβαίνω ότι για να γίνει κάποιος γενικός γραμματέας υπουργείου πρέπει να είναι οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Αλλά για τις 10.000 θέσεις διευθυντικών στελεχών στον δημόσιο τομέα, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν οι άξιοι, που τόσο πολύ χρειαζόμαστε, χωρίς να μας νοιάζει ποιο κόμμα ψηφίζουν;