[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κάρμεν στον δρόμο

Στην Καπνικαρέα την Κυριακή το βράδυ ένα αγόρι με αλογοουρά και ωραίο παράστημα τραγούδησε δυο νότες τενόρου κι έτσι έμεινα να περιμένω να αρχίσει στον δρόμο μια παράσταση με όπερα. Είχα δει το μεσημέρι μοντέρνο κουκλοθέατρο από τη Γιάννα Μαμακούκα στο ίδιο σημείο και δεν φανταζόμουνα ότι επεφύλασσε κι άλλη ωραία έκπληξη το Φεστιβάλ αυτό των θεαμάτων δρόμου. Δεν μας έχουν συνηθίσει οι δρόμοι μας σε ωραία θεάματα. Και σίγουρα δεν περίμενα να έχω το κουράγιο να μείνω άλλες δύο ώρες όρθια για να δω την Κάρμεν εκεί μπροστά στη μικρή πλατεία, να την παίζουν νεαροί, λυγεροί, ταλαντούχοι τραγουδιστές, με ένα πιάνο μόνο. Ακόμα δεν έχω συνέλθει από την ορθοστασία, αλλά δεν θα την άλλαζα με δέκα κανονικές παραστάσεις όπερας. Και μόνο να μαντεύεις τη συγκίνηση και τη δουλειά των τόσο νέων αυτών καλλιτεχνών στην επαφή τους με τα παλιά αυτά κομμάτια, να απολαμβάνεις την τόλμη να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους παίζοντας σε περαστικούς πάνω στο λιθόστρωτο της Καπνικαρέας ήταν τόσο μοναδική κι απρόσμενη εμπειρία που δεν συγκρίνεται με τίποτα.

Γυμνή από σκηνικά κι από μουσικά όργανα η ανθρώπινη φωνή αναδείκνυε όλη την τέχνη και τη δύναμή της, κι έβλεπες πώς κρατούσε καρφωμένους εκεί στην πλατειούλα ανθρώπους που είχαν πιθανότατα άλλο πρόγραμμα για τη βραδιά τους, παιδιά που είχαν ξεχάσει να γκρινιάξουν και να απαιτήσουν οτιδήποτε, μικρούς και μεγάλους που ίσως δεν είχαν εκτιμήσει ποτέ την όπερα στη ζωή τους, ίσως μόνο την ειρωνεύονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και το βέβαιο είναι ότι κανείς μας δεν είχε εκτιμήσει τις δυνατότητες του σκηνικού. Πριν βουλιάζει τελείως το εκκλησάκι της Καπνικαρέας μαζί με την αισιοδοξία μας μπορεί να αναβαθμίσει την ποιότητα ζωής του, μαζί με τη δική μας.