ΜΑΤΙΕΣ Μέρες του ΄63

Τρεις φίλοι κολλητοί. Ο Νώντας, ο Γιώργος κι εγώ. Από το μεσημέρι μετά τη δουλειά ώς αργά τη νύχτα ήμασταν μαζί. Ταβλοπαιξίες, παϊδάκια στη διπλανή ταβέρνα και τις Κυριακές γήπεδο, στην ΑΕΚ. Όπου κι αν έπαιζε.

Ήταν το 1963. Πρωθυπουργός ο Καραμανλής των «κοινωνικών φρονημάτων» κ.λπ. Αντίπαλός του, ο Γέρος. Εμείς οι τρεις, οπαδοί τού Γέρου και τρελοί ΑΕΚτζήδες. Είχαμε προπονητή έναν Ούγγρο. Τον Τσάκναντι. Η ομάδα «πέταγε». «Σκέψου να βγει ο Παπανδρέου στις εκλογές και να πάρει και η ΑΕΚ το πρωτάθλημα!», έλεγε ο Νώντας και λαμπύριζαν τα μάτια του. «Θα τρελαθούμε από ευτυχία!», συμπλήρωνε ο Γιώργος. Πήραμε το πρωτάθλημα, γκρέμισε και ο Παπανδρέου τον Καραμανλή. Έτος, 1963…

Μέρες του ΄63 ζουν και τώρα οι Πασόκοι. Περίμεναν τη νίκη, αλλά δεν περίμεναν τον θρίαμβο. Και η κυβέρνηση, με τα πολλά νέα πρόσωπα και τις εννέα γυναίκες, δεν αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια για γκρίνιες. Και οι πρώτες κινήσεις του Πρωθυπουργού Γιώργου, ενδεικτικές τού ότι τα πάντα μπορούν ν΄ αλλάξουν προς το καλύτερο. Πρώτο βήμα: ανοιχτή στα ΜΜΕ συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και πρόσκληση για να μιλήσει στους υπουργούς, στον Συνήγορο του Πολίτη. Έχουν ξαναγίνει τέτοια πράγματα στην πολιτικά- και μόνο πολιτικά- υπανάπτυκτη Ελλάδα;

Γνωρίζω τον Γ. Καμίνη. Έρχεται στον Μόλυβο με την οικογένειά του. Φίλος του γνωστού συνταγματολόγου Σταύρου Τσακυράκη. Έχουμε κουβεντιάσει κάμποσες φορές. Έξυπνος άνθρωπος, καλλιεργημένος, Ευρωπαίος στις αντιλήψεις. Παλεύει κι αυτός με τις δυνάμεις που έχει για να δει μια Ελλάδα καλύτερη. «Οι προτάσεις μας δεν εισακούονταν», λέει, «επειδή συχνά έθεταν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων».

Θα εισακούονται τώρα; Μένει να το δούμε. Οι πολίτες πάντοτε θα τρέχουν στον Συνήγορό τους για προστασία. Γιατί το ελληνικό κράτος, πελατειακό, μίζερο, βρώμικο, είναι πάντα εχθρικό προς τον πολίτη. Τον οποίο, σημειωτέον, οφείλει να υπηρετεί. Άλλωστε, σε κάθε υπουργικό διάδρομο καραδοκούν λαμόγια. Και σε κάθε συναλλαγή με το Δημόσιο προϋποτίθεται ότι θα πέσει το σχετικό «λάδωμα». Να δούμε: θα καταφέρει ο Παπανδρέου να σκοτώσει το θηρίο;

Πάντως, μέχρι ώρας, αυτά που έχει πει τα κάνει: τέρμα οι διορισμοί γραμματέων, περιφερειαρχών κ.λπ. από την «κομματική επετηρίδα». Όποιος θέλει, όποιος έχει τα προσόντα, υποβάλλει τα χαρτιά και διεκδικεί τη θέση που του πάει. Καλό θα ήταν όμως οι 120 που θα προσληφθούν να περάσουν και από τον πάγκο της Βουλής. Για να μη μείνει περιθώριο αμφιβολίας για «τάτσι, μίτσι, κότσι» σε κανέναν πονηρεμένο.

Δεν γράφω για πολιτικά- δεν μ΄ ενδιαφέρουν- γι΄ αυτό και δεν ασχολούμαι και με τα τεκταινόμενα στη Ν.Δ. Όμως, αυτό το μαλλιοτράβηγμα δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί. Ο τόπος έχει ανάγκη από καλή κυβέρνηση, αλλά έχει ανάγκη και από καλή αντιπολίτευση. Και αντιπολίτευση αυτή την περίοδο δεν υπάρχει. Ας μπει κάποιος μπροστά και ας κατευθύνει τα πράγματα, ώστε να ομαλοποιηθούν, μέχρις ότου γίνει το Συνέδριο, στις 7 Νοεμβρίου. Άλλη λύση δεν βλέπω.