Ματιές Τρεις μέρες

Τρέχει ο καιρός. Πετάει. Συμπληρώνεται αύριο μια εβδομάδα από την 4η Οκτωβρίου, που αποφάσισε ο Καραμανλής να γίνουν πρόωρες εκλογές.

Και μέσα σ΄ αυτή την εβδομάδα, σε τρεις μέρες, ήρθαν τα πάνω κάτω. Εθριάμβευσε το ΠΑΣΟΚ. Συνετρίβη η Νέα Δημοκρατία.

Παραιτήθηκε ο πρόεδρός της. Ορκίσθηκε Πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου.

Όρκισε και την πρώτη κυβέρνησή του. Τα παράτησε ο Γιώργος Σουφλιάς.

Τα παράτησε και ο Αλογοσκούφης. Σε έναν μήνα η Ν.Δ. θα έχει Συνέδριο για την ανάδειξη νέου αρχηγού. Και οι μετασεισμοί, στο κόμμα που μέχρι πριν από οκτώ μέρες κυβερνούσε, συνεχίζονται. Στελέχη του βγαίνουν συνεχώς στα κανάλια και κατηγορούν τους «πρωτοκλασάτους» για πράξεις, παραλείψεις και αλαζονεία. Και ο παντοδύναμος, άλλοτε, Καραμανλής δείχνει απελπισμένος.

Σκληρό πράγμα η πολιτική. Τίποτα δεν λογαριάζει. Ο νικητής τα παίρνει όλα. Ο ηττημένος προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του. Ιδίως όταν έχει κυβερνήσει τη χώρα σχεδόν έξι χρόνια. Όταν έχει συνηθίσει να σκύβουν οι πάντες στο πέρασμά του. Η παράταξή του, να τον ραίνει με ροδοπέταλα και να του λέει σε όλα «ναι». Και να μην τον αμφισβητεί ποτέ. Ναι, η πολιτική είναι σκληρό πράγμα. Και άγριο.

Γυρίζω σελίδα. Από Δευτέρα, άλλα θέματα. Δεν είναι οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί, οι δημόσιοι λειτουργοί και τα κόμματα, «τα πάντα όλα» που λέει κι ο Αλέφαντος. Είναι ο δρόμος, η δουλειά, το μεροκάματο του κοσμάκη, η ανεργία, η αρρώστια, η μοναξιά, η μελαγχολία, η χαρά, ο καημός, η λύπη. «Δεν ενδιαφέρομαι για το “πράμα” της Ρίτας Χέιγουορθ και για τις δυσκοιλιότητες του Πάπα». Αυτό έγραφε ένας Αμερικανός ποιητής του ΄60. Κι έτσι είναι.

Μερικά αξιοπρόσεκτα στοιχεία από τις τελευταίες εκλογές: για πρώτη φορά, εδώ και δεκάδες χρόνια, στη Φλώρινα έκοψε πρώτη το νήμα η Κεντροαριστερά! Έβλεπα πράσινο σ΄ αυτή την περιοχή τον εκλογικό χάρτη και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ο Γιώργος Λιάνης τα ΄χει φέρει όλα τούμπα!

Και, φυσικά, βγαίνει πάντα βουλευτής.

Άλλο αξιοπρόσεκτο: ο Νίκος Χρυσόγελος. Τον είδα στο ντιμπέιτ να εκπροσωπεί τους Οικολόγους Πράσινους και τον χάρηκα.

Ξέρει τι λέει. Και είναι συμπαθής, επιπλέον και «λόγω φάτσας», όπως θα έγραφε ο Γιώργος Διαλεγμένος. Δεν ξέρω αν έκανε καλά που αρνήθηκε να μπει στην κυβέρνηση, στο υπουργείο Περιβάλλοντος, όταν τον κάλεσε ο Γιώργος. Δικό του θέμα.

Ξέρω, όμως, ότι ο Πρωθυπουργός έπραξε σωστά που του ζήτησε «συμμετοχή».

Τρίτο αξιοπρόσεχτο: εννιά γυναίκες στην κυβέρνηση! Δεν θυμάμαι να έχει ξαναγίνει. Το έχω πει ένα σωρό φορές απ΄ αυτή τη στήλη: οφείλουμε να εμπιστευόμαστε τις γυναίκες. Αξίζουν πιο πολύ από εμάς.

Και χάρηκα πολύ που άκουσα την Κατερίνα Παπακώστα- σε δελτίο του Μega- να συγχαίρει τις υπουργίνες και να εύχεται θερμά σε όλες «καλή επιτυχία». Όχι από «φεμινιστική αλληλεγγύη». Αλλά επειδή το πίστευε, όπως κατάλαβα.