ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΦΩΝΗ

Η αμηχανία είναι ηθελημένο και συστατικό στοιχείο του βιβλίου. Η 48χρονη σκιαγραφείται σαν γυναίκα μιας γενιάς που πατάει σε δύο βάρκες- της γιαγιάς και της εγγονής- χωρίς να είναι σίγουρη για τον ρόλο και την ταυτότητά της. Με στοιχεία μοντέρνα αλλά αιχμαλωτισμένη σε παραδοσιακές αλυσίδες, αγωνίζεται να βρει σκοπό και φωνή. Το ίδιο συμβαίνει και με το ύφος του κειμένου, που γαντζώνεται σε παραδοσιακούς τρόπους την ώρα που εισάγει μοντερνιστικά στοιχεία της αγγλοσαξονικής, κυρίως, λογοτεχνίας, την οποία τόσο καλά γνωρίζει ο συγγραφέας. Είναι μια γνήσια αποτύπωση της περίπλοκης και αντιφατικής σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.