Δεν μπορεί να χωνέψει τον θάνατο

Η Δ εύτερη γέννα, η νουβέλα που μόλις εξέδωσε ο Θόδωρος Γρηγοριάδης, καλύπτει μέρος αυτού του προβληματισμού που αναπτύσσεται στο συνολικό έργο του.

Στην ουσία πρόκειται σχεδόν για έναν μονόλογο- και παίχτηκε ως τέτοιος στο θέατρο από τη Φιλαρέτη Κομνηνού, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη- μιας μάνας που άλλοτε θα λέγαμε χαροκαμένης- μιας γυναίκας μόλις 48 ετών που έχει χάσει με βίαιο τρόπο την εικοσάχρονη κόρη της και ταυτόχρονα έχασε και κομμάτι από τα λογικά της. Η Καβαλιώτισσα μάνα επιστρέφει στο φοιτητικό διαμέρισμα της κόρης της στον Νέο Κόσμο, για να γιορτάσει τα γενέθλια του παιδιού της, μη παραδεχόμενη μέσα της αυτό που έχει συμβεί. Συμπεριφέρεται σαν η κόρη της να ζει ακόμα και δεν θα μπορέσει να το χωνέψει παρά μόνον όταν εμφανιστεί κάποια ένδειξη για την ταυτότητα του δολοφόνου. Στη νουβέλα πρωταγωνιστούν, άμεσα και έμμεσα, μόνο γυναίκες. Η 48χρονη μάνα, η 70χρονη γιαγιά και η δολοφονημένη 20χρονη εγγονή – για τις δύο τελευταίες μαθαίνουμε ό,τι μας λέει η ίδια η βασική πρωταγωνίστρια-, καθώς και δύο γυναίκες της διπλανής πόρτας, μάνα και κόρη επίσης, που τη βοηθούν να πενθήσει επιτέλους το αδικοχαμένο παιδί. Οι δύο μοναδικοί αντρικοί πρωταγωνιστικοί ρόλοι είναι αρνητικοί.

Ο άγνωστος δολοφόνοςβιαστής, του οποίου η σκιά είναι πανταχού παρούσα είναι ο ένας και ο σύζυγος της 48χρονης ο άλλος.

Ένας λιμενικός, που κατηγορεί- ται ως ανίκανος πατέρας.

Ο λιμενικός είχε αποτραβηχτεί από γυναίκα και κόρη, παίρνοντας μια μετάθεση στο Καστελλόριζο. Παραμένοντας στα παραδοσιακά αντρικά πρότυπα, η μόνη εκδήλωση ευαισθησίας που επιδεικνύει είναι αμήχανη και παράταιρη, αν και – ειρωνικά- επίσης θηλυκή: φαντασιώνεται ότι έχει εκεί υψηλή αποστολή, σε ρόλο Κυράς της Ρω.