«Αφήνω τη φορμόλη, δεν σοκάρει πια»

«Ο κόσμος έπαψε πλέον να σοκάρεται αντικρύζοντας ζώα διατηρημένα στη φορμόλη. Περισσότερο σοκάρεται αν πιάσεις το πινέλο και τον καμβά και γυρίσεις προς τα πίσω», λέει ο καλλιτέχνης που ανέτρεψε τα δεδομένα στη σύγχρονη τέχνη, ο Βρετανός Ντάμιεν Χιρστ. Ο κάτοχος του βραβείου Τέρνερ, ο άνθρωπος που έβαλε στην άκρη τις γκαλερί και διέθεσε μόνος του 200 έργα του σε δημοπρασίαη οποία σημείωσε ρεκόρ εν μέσω οικονομικής κρίσης – και προκάλεσε όταν έντυσε ένα αληθινό ανθρώπινο κρανίο με διαμάντια αξίας 15 εκατ. ευρώ, ξαναχτυπά. Μόνο που αυτή τη φορά δεν σκορπίζει αποτσίγαρα στο πάτωμα για να δημιουργήσει, αλλά κλείστηκε στην αποθήκη της αυλής του, έπιασε τον χρωστήρα και αποφάσισε να γυρίσει στην αρχή και να υλοποιήσει το όνειρο που είχε όταν άρχισε την καριέρα του: να γίνει ζωγράφος.

«Πέρασα δύο δύσκολα χρόνια. Αισθανόμουν ντροπή για τους πίνακές μου και δεν άφηνα κανέναν να μπει στο εργαστήριο» παραδέχεται ο 44χρονος καλλιτέχνης, που υποστηρίζει πως χρειάστηκε να μάθει εξ αρχής να ζωγραφίζει, όπως όταν ήταν φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών. «Σκεφτόμουν πως αν πέθαινα θα ήταν φριχτό να έβρισκαν αυτούς τους πίνακες».

Μπορεί να χρειάστηκε καιρό να πάρει το κολάι στη ζωγραφική, όμως η θεματολογία που λάτρεψε και τον έκανε διάσημο- κρανία, καρχαρίες και αποτσίγαραβρήκε τη θέση της στους καμβάδες του. Έργα που αναμένεται να εκτεθούν εντός του Οκτωβρίου στο «Wallace Collection», στο Λονδίνο, δίπλα σε δημιουργίες του Ρέμπραντ, του Τιτσιάνο και του Πουσέν.

Αγωνία, ωστόσο, για τα έργα του και για την αναμενόμενη σύγκριση με τα αριστουργήματα δίπλα στα οποία θα εκτεθούν δεν έχει. Είναι βέβαιος για την αντίδραση των κριτικών. «Θα τα μισήσουν. Θα τα μισήσουν», λέει και ξαναλέει.

Άλλωστε, εκείνος δεν έχει μάθει να το βάζει κάτω. Και όταν πραγματοποίησε τη δημοπρασία των 200 έργων του από τους Sotheby΄s, πίστευε πως το όλο εγχείρημα θα αποδεικνυόταν καταστροφή. Τελικά όμως έκανε εισπράξεις ρεκόρ- 121 εκατ. ευρώ- για δημοπρασία ενός και μόνο καλλιτέχνη.

Ωστόσο, η επιστροφή στη ζωγραφική για το κακό παιδί της βρετανικής εικαστικής σκηνής ίσως να είναι και η εκπλήρωση ενός ονείρου. Διότι, όπως λέει, όταν άρχισε την καριέρα του ήθελε να γίνει «μεγάλος ζωγράφος». Στη διαδρομή όμως ανακάλυψε τον Φράνσις Μπέικον και αισθάνθηκε δέος και τρόμο. Γι΄ αυτό και στράφηκε στην εννοιολογική τέχνη. Προτιμά όμως να συστήνεται ως ζωγράφος και όχι ως καλλιτέχνης.