[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Είχα λογαριάσει χωρίς τον παλιατζή

«Λεκτρικά, σίδερα παλιά μαζεύωωωωωω.

Παλιατζήηηηηης. Αρκοντίσια, παλιές κουζίνες, παλιούς θερμουσίφωνες, παλιά καλοριφέ. Αυλές καθαρίζω.

Ταράτσες καθαρίζω. Παλιατζήηηηηης». Όχι δεν είναι σκηνή από επιθεώρηση της δεκαετίας του ΄80, με πρωταγωνιστή τον Ταμτάκο. Είναι ο τρόπος που ξυπνάω κάθε πρωί. Μα κάθε πρωί. Στις εννιά νταν. Συνεπέστερος και από ξυπνητήρι ο παλιατζής. Τσατάλι το νεύρο. Με το ένα μάτι ανοιχτό κατεβάζω θεούς και δαίμονες που σκέφτηκα πριν μετακομίσω να τσεκάρω μόνο πως δεν υπάρχει κοντά εκκλησία για να γλιτώσω από τις καμπάνες. Είχα λογαριάσει χωρίς τον παλιατζή. Για την ακρίβεια, τους παλιατζήδες. Διότι δέκα λεπτά αργότερα περνά η πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή. Τούτος το έχει ηχογραφημένο το πρόγραμμα. Και έχει και μεγαλύτερη ποικιλία. Διότι και ποδήλατα μαζεύει και βαρέλια μαζεύει και ψυγεία μαζεύει. Το πάρτι αρχίζει όμως όταν ο πρώτος επιστρέψει. Και ακούς ντόλμπι σαράουντ τα αρκοντίσια με τα βαρέλια. Είναι η στιγμή που δεν θες να σου καθαρίσουν. Θες εσύ να τους καθαρίσεις. Αλλά πριν προλάβω να πάθω κρίση πανικού έρχεται η χαριστική βολή. Το φορτηγάκι- ντουντούκα «κοπριάαααα, χωνεμένη κοπριάααα, χώματα πουλάω, φυτά για τις γλάστρες σας, γαρδένιες από τον Βόλο…». Ακόμη κι αν ήθελα να αγοράσω άνθρωπέ μου, δεν θα μπορούσα. Όχι μόνο επειδή μου έχεις τσακίσει το νευρικό μου σύστημα. Αλλά διότι κάνεις τόση φασαρία που και να ήθελα να σου φωνάξω να σταματήσεις, σιγά μη με άκουγες. Η Αστυνομία μού απάντησε «πως ουδεμία παρανομία υφίσταται». Μάλλον επειδή πήγα έχοντας εμφανίσει συμπτώματα κόπωσης και μειωμένης απόδοσης. Αν με πιάσει όμως καμιά κρίση επιθετικότητας, ποιος θα με συγκρατήσει, ώστε να περιοριστώ στις φωνές «να φύγετε, να πάτε αλλού»;