[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δωμάτιο, σκοτάδι και ΜSΝ

Όταν η συζήτηση αγγίξει το δύσκολο θέμα «παιδί στην εφηβεία», όλες (μα όλες) παίρνουν το ύφος Αρβελέρ. «Είναι απαραίτητο», «στοιχειώδες αυτό», «δεν είναι δυνατόν να μην…»- κι εκεί που φυσάς το νύχι να στεγνώσει κι έχεις και τα ασημόχαρτα πύργο στο κεφάλι, λες άντε να τελειώνω (γιατί δεν τελειώνω;), να τρέξω βολίδα στο σπίτι να ανοίξω το λάπτοπ να δω τι έλεγε μέχρι τις 12 το βράδυ στο ΜSΝ.

Δωμάτιο, σκοτάδι, ΜSΝ και ησυχία δεν είναι ακριβώς αυτό που είχες στο μυαλό σου γι΄ αυτή τη φάση της ζωής τους. Είναι θέμα εποχής κι αυτό… Εμάς δεν μας μάζευαν από τα πεζοδρόμια- κυρίως τα καλοκαίρια δεν υπήρχε η έννοια τοίχος και ταβάνι στο μυαλό μας – και τώρα τα παρακαλάς να αφήσουν το πληκτρολόγιο και να ανοίξουν- αν μη τι άλλο- το παντζούρι να φωτίσει το δωμάτιο. Μα τι διάολο λένε τόσες ώρες;

Ήρθε και σύσταση απ΄ το σχολείο: Προσέχετε το Ιnternet. Έχουν σημειωθεί ακραία φαινόμενα…

Ακραία… καιρικά φαινόμενα. Άντε όχι στα 12. Αλλά στα 13 ή 14… Και τι να κάνουμε δηλαδή; Να ανοίγουμε την οθόνη του ιδιωτικού τους βίου και να τον βολτάρουμε πέρα δώθε; Να εμβαθύνουμε και να συζητάμε (πίσω απ΄ την πλάτη τους φυσικά) τα μικροκουτσομπολιά (το ΄χει η ηλικία, πιστέψτε με), τις ζήλειες και τα φλερτάκια τους. Αυτά εντάξει, θα πείτε. Αυτά είναι αθώα. Τα περιμένεις, δεν σε ξαφνιάζουν. Το άλλο είναι το επικίνδυνο. Εκείνο «το άλλο» που ξυπνάει και φουντώνει σαν κύμα μέσα τους, που τα σέρνει σαν υπνωτισμένα από τη μύτη, που τους κόβει την ανάσα από τη σταδιακή (επίπονη και γοητευτική) αποκάλυψη της μυστικής ζωής των μεγάλων.

Κι αν ανοίξω και δω «το κάτι άλλο» και δεν μου αρέσει καθόλου; Με τους νόμους των πιθανοτήτων- κι αν θυμηθώ τον εαυτό μου σε εκείνες τις ηλικίες- το πιθανότερο είναι να την πάθω τη ζημιά. Και αναρωτιέμαι (η άμοιρη). Ποια σχέση αντέχει τόσο στενό μαρκάρισμα και τόση διαφάνεια (και μάλιστα μονόπλευρα);

Μήπως είναι απαραίτητη εκείνη η προστατευτική ασάφεια που κάνει πιο εύκολες τις ισορροπίες; Άλλωστε, υπάρχει εφηβεία (και αναβρασμός των ορμονών) χωρίς παράβαση; Και χωρίς την ανάγκη να διαφυλαχτεί κλεισμένη στα μυστικά ενός πολύ ιδιωτικού σύμπαντος όπου δεν πατάει πόδι ο γονιός; Αναρωτιέμαι.

Σκέψου να με είχαν πάρει χαμπάρι τότε…