[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Βοήθεια, τα στερεότυπα!

Κάποια στιγμή νομίζω πως αρχίζω να έχω παραισθήσεις. Δεν είναι οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί αρχηγοί στις οθόνες, δεν κρέμονται γραβάτες από τον λαιμό τους. Κρέμονται κάτι βαρίδια, κάτι σιδερένιες σφαίρες που προσπαθούν με κόπο και γκριμάτσες να τις βγάλουν από πάνω τους και να τις κρεμάσουν σε μένα.

Βοήθεια!

Θα είναι επειδή έχω να κοιμηθώ καλά δυο νύχτες, αρχίζει πια να ρετάρει κι ο εγκέφαλος. Αλλά δεν με αφήνουν να πάω για ύπνο, φωνάζουν από όλα τα δωμάτια, από όλες τις οθόνες, μου κοπανάνε τα στερεότυπα στο κεφάλι με ανεξάντλητο κέφι, με απίστευτη επιμονή. Η Μακεδονία, ο Μεγαλέξανδρος, οι Αμερικάνοι, τα βέτο, η Τουρκία, παρελαύνουν χοροπηδώντας κι ανοίγοντας κάτι στόματα με δόντια μυτερά σαν τα Πάκμαν να με καταπιούν, και προσπαθώ να τους ξεφύγω με βουτιές κάτω από τον καναπέ, πίσω από το φυτό εσωτερικού χώρου, μέσα στην ντουλάπα του διαδρόμου. Θα αγοράσω μονωτικά κουφώματα κατά των στερεοτύπων, από παντού μπαίνουν στο μυαλό σου τα άτιμα, έτσι και πας να σκεφτείς κάτι σε φιμώνουν, σε κολλάνε στον τοίχο, σε απειλούν με τον σουγιά στο σβέρκο. Αρχαία, χυδαία, ακατάβλητα. Πού να κρυφτώ; Η μέση οικογένεια που πληρώνει λιγότερο φόρο από κάθε άλλη ευρωπαϊκή μέση οικογένεια επίσης με κατατρέχει και με ρίχνει στα πλακάκια της κουζίνας καθώς κάνω λάγνες σκέψεις για τα ξαναζεσταμένα μακαρόνια μου. Πού διάολο κρυβόταν πάλι αυτή και δεν την πήρα είδηση παρ΄ όλο το αδιαχώρητο που βασιλεύει στο σπίτι. Η μέση οικογένεια, ο μέσος Έλληνας, πάντα ακραίοι οι άτιμοι, πάντα επιθετικοί, έτοιμοι να με κατασπαράξουν. Ξαφνικά και οι ίδιες οι εκλογές μοιάζουν με επίθεση στερεοτύπων, ξαφνικά μέχρι αποχή σκέφτομαι, λες κι η αποχή είναι απολυμαντικό.

Να πιω κάτι δυνατό, να ξημερώσει, να συνέλθω…