[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τοσίτσα και Τσαμαδού

Τοσίτσα και Τσαμαδού περνάω σχεδόν κάθε μέρα και πρώτη φορά είδα τη μικρή μαρμάρινη επιγραφή, μέγεθος πορτοφολιού, στο ύψος των ματιών ωστόσο, στον τοίχο της πολυκατοικίας. «Εδώ βρισκόταν το Ε΄ Γυμνάσιο Αθηνών» έγραφε μόνο, κι ούτε χρονολογίες, ούτε ημερομηνίες τοποθέτησης, όπως συνηθίζεται στις αθηναϊκές επιγραφές που δεν ασχολούνται με τέτοιες λεπτομέρειες. Ωστόσο πάνω κάτω ξέρουμε πότε, αφού πολλοί που πέρασαν από το περίφημο αυτό γυμνάσιο μιλάνε γι΄ αυτό συνέχεια και το παριστάνουν πολύ σπουδαίο, όπως πρέπει να είναι τα γυμνάσια δηλαδή, και αξέχαστο όπως είναι πάντα τα νιάτα. Μια μικρή επιγραφή σε μια τεράστια πολυκατοικία, που θα κάλυψε βέβαια και αυλές, και κήπους, σύρριζα στη γωνία χτισμένη, και με πάρκινγκ που μπαίνεις από τον πεζόδρομο. Τόσο μεγάλη που μέχρι να φτάσω εκεί που τελειώνει κι αρχίζει η επόμενη μπορώ να φανταστώ στο ίδιο τετράγωνο έναν τοίχο χαμηλό, μια αυλή εσωτερική, ένα δέντρο κι από κάτω βρύσες από εκείνες που τίναζαν το νερό στα μούτρα σου όταν πήγαινες να πιεις, μια πόρτα με σκαλιά τόσο επιβλητική που την ονόμαζαν πύλη, φωνές παιδιών και τρεχάλες και γέλια. Τι να είχε κάτω, χαλίκι ή χώμα; Μήπως ήταν στρωμένη η αυλή με πλακάκια και δεν μπορούσες να σηκώσεις λίγη σκόνη ούτε να κλωτσήσεις πετραδάκια να πάνε κάτω τα φαρμάκια;

Αιρετικές εικόνες στην οικιστική ομοιομορφία των Εξαρχείων, αναιδείς παραστάσεις που αναστατώνουν. Γιατί δεν το κράτησαν το σχολείο να έχει η γειτονιά λίγο αέρα και σήμερα, μια βιβλιοθήκη, έναν παιδικό σταθμό, μια λέσχη, κάτι; Όχι, άλλο να ρωτήσω: Γιατί την έβαλαν αυτή την επιγραφή εκεί στη γωνία και μας πιάνει ταραχή καθώς αθώα περνάμε; Καλύτερα να μην ξέρουμε, να μη θυμόμαστε, να μη φανταζόμαστε.