Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Κυνηγώντας τη Δουλτσινέα μου στον Πλατύ Γιαλό»
Του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου

Ξεχνιέται ο πρώτοςκαλοκαιρινός- έρωτας;
Δεν ξεχνιέται. Έτσι κι ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος δεν ξεχνάει τον έρωτά του για τη Σίφνο, αναπολεί και προτείνει
O πρώτος έρωτας, λένε, δεν ξεχνιέται ποτέ. Ειδικά όταν συνδυάζεται με καλοκαίρι, και ειδικότερα με ένα αγαπημένο κυκλαδίτικο νησί… Τη Σίφνο.

Ένα νησί με το οποίο σε πρώτη επαφή με έφερε ένα πλοίο της γραμμής ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι έξι ωρών… Περιπετειώδες όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά διότι στην ηλικία των δεκαοκτώ, εν έτει 1989, ό,τι καινούργιο… ισούται με μια μικρή περιπέτεια.. Έξι ώρες, λοιπόν, σ΄ ένα καράβι που το βολόδερνε το κύμα, κι εμένα- μαζί με έναν καλό μου φίλο, παιδικό- μια πρωτόγνωρη ναυτία…. Ο σκοπός όμως ήταν ιερός… Θα πηγαίναμε στη Σίφνο, όπου η καλή μου έκανε διακοπές και θα της έκανα έκπληξη… Κι επειδή τότε δεν είχα ιδέα τι εστί Σίφνος, η πιο σωστή έκφραση λόγω και του βαποριού θα ήταν… πήγαινα στο άγνωστο με βάρκα… τον σκυλοπνίχτη.

Αφού λοιπόν κάναμε δύο στάσεις, πρώτα στην Κύθνο και ύστερα στη Σέριφο, ήρθε η στιγμή να αντικρύσω για πρώτη φορά το λιμάνι της Σίφνου στις Καμάρες. Ένας μεγάλος κόλπος που με τα γύρω βουνά σού δίνει την εντύπωση ότι αγκαλιάζει όποιο καράβι θέλει να ξαποστάσει στο λιμάνι του.

Έφτασε λοιπόν η στιγμή να πατήσω για πρώτη φορά το πόδι μου σ΄ αυτό το άγνωστο για μένα νησί, ενώ παράλληλα το φιλαράκι μου έβγαζε το παπάκι του φορτωμένο με τα μπαγκάζια μας. Ένιωθα μέσα μου ένα κράμα Χριστόφορου Κολόμβου που ανακάλυψε την Αμερική και Δον Κιχώτη που αναζητά τη Δουλτσινέα του… Ό,τι κι αν ένιωθα όμως, θρυμματίστηκε γρήγορα όταν ο φίλος μου καβάλα στο παπί σταματάει δίπλα μου και μου λέει: «Ελπίζω η αγάπη σου να μη μένει μακριά, γιατί δεν έχουμε και πολλή βενζίνη».

Πρώτο μέλημά μας να ρωτήσουμε πού βρισκόμαστε, γιατί δεν ξέραμε καν πώς λέγεται το μέρος που ήταν το λιμάνι. Όποιον ρωτούσαμε λοιπόν τον έπιαναν τα γέλια γιατί δεν είχαμε καταλάβει ότι βρισκόμασταν κάτω από μια μεγάλη ταμπέλα που έγραφε ΚΑΜΑΡΕΣ. Το αποδώσαμε στη ζαλούρα του πλοίου κι αφού σταματήσαμε να γελάμε με το πάθημά μας βλέπουμε μια μεγάλη πινακίδα με τον χάρτη του νησιού. Στον χάρτη φαινόταν η Σίφνος τεράστια κι όταν είδαμε ότι ο Πλατύς Γιαλός, όπου βρισκόταν η Δουλτσινέα μου, ήταν στην άλλη άκρη του νησιού, μας κόπηκαν τα γόνατα. Σκεπτόμενοι τη βενζίνη που χρειαζόμασταν, αφού η ώρα ήταν περασμένες δώδεκα και βενζινάδικο αποκλείεται να βρίσκαμε ανοιχτό, αποφασίζουμε να σκεφτούμε εναλλακτικό σχέδιο δράσης.

Η πληροφορία όμως ενός Σίφνιου μάς αναπτέρωσε το ηθικό, αφού μας είπε ότι θέλουμε περίπου είκοσι λεπτά για να φτάσουμε από τη μία άκρη του νησιού στην άλλη. Ο χάρτης ήταν οφθαλμαπάτη τελικά ή το αποδώσαμε κι αυτό στη ζαλούρα του σκυλοπνίχτη αν θυμάμαι καλά. Με ακμαίο το ηθικό- κυρίως το δικό μου- καβαλάμε το παπάκι και οδεύουμε προς τον Πλατύ Γιαλό.

Περάσαμε από την Απολλωνία, την πρωτεύουσα του νησιού, και μαγεμένοι από το λευκό των σπιτιών και την κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική τους δεν περνάει πολλή ώρα και αντικρύζουμε για πρώτη φορά από ψηλά τον Πλατύ Γιαλό. Αρχίζω ενθουσιασμένος να σιγοτραγουδώ το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου», ενώ ο φίλος μου το κάπου υπάρχει ένα κάμπινγκ… Υπέκυψα, γιατί έτσι κι αλλιώς προείχε το να στήσουμε τη σκηνή και να κοιμηθούμε, αφού μόνο την επόμενη μέρα θα μπορούσα να βρω τη Δουλτσινέα μου.

Δεν ήταν τόσο δύσκολο να βρούμε το κάμπινγκ. Ο αέρας λυσσομανούσε όμως λόγω των αυγουστιάτικων μελτεμιών και το δύσκολο ήταν να στήσουμε σωστά τη σκηνή. Εξαντλημένοι τα καταφέρνουμε και πέφτουμε να κοιμηθούμε με συντροφιά την προσμονή της επόμενης μέρας και του άγριου σφυρίγματος του αέρα που πήγαινε πέρα δώθε τη σκηνή.

Κι εκεί που μ΄ έχει πάρει ο ύπνος ακούω τη φωνή του παιδικού μου φίλου. Ξύπνα…

Ανοίγω με το ζόρι το ένα μάτι και ξαφνικά βλέπω τ΄ αστέρια. Ανοίγω και το άλλο μάτι για επιβεβαίωση… πιο πολλά αστέρια… Ο αέρας είχε φάει τις ραφές της σκηνής και την άνοιξε στα δύο. Τι κάνουμε τώρα; λέει ο φίλος. Βγάλε καμιά φωτογραφία, του λέω και συνεχίζω να κοιμάμαι. Οι δυνάμεις μου για οτιδήποτε άλλο με είχαν εγκαταλείψει.

Στον χάρτη φαινόταν η Σίφνος τεράστια κι όταν είδαμε ότι ο Πλατύς Γιαλός, όπου βρισκόταν η Δουλτσινέα μου, ήταν στην άλλη άκρη του νησιού, μας κόπηκαν τα γόνατα

Μια περιπετειώδης εισαγωγή

Την άλλη μέρα ο αέρας είχε κοπάσει. Πήραμε και στήσαμε μια άλλη σκηνή και ύστερα κατεβήκαμε στον Πλατύ Γιαλό να βρω και να κάνω έκπληξη στη Δουλτσινέα μου. Πράγματι σε λίγη ώρα τη βλέπω από μακριά. Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου να μην την ενοχλήσω. Τι σημασία είχε να της κάνω έκπληξη; Μου ΄φτανε που βρισκόμουν τόσο κοντά της… Και δεν την ενόχλησα τουλάχιστον για μια ώρα, παρά την παρακολουθούσα μαγεμένος να χειρίζεται με μαεστρία τα δάχτυλα των χεριών της πετώντας τα ζάρια και χτυπώντας τα πούλια. Έπαιζε τάβλι. Κι έτσι η περιπέτεια σ΄ αυτό το όμορφο νησί προς το παρόν είχε καταγραφεί σαν μια περιπετειώδης εισαγωγή…

γιατί για τα επόμενα χρόνια θα με είχε τακτικό επισκέπτη, θα γνώριζα και θα αγαπούσα κάθε ομορφιά της Σίφνου και πάντα στην καρδιά μου θα μένει ως το νησί του πρώτου μου έρωτα.


Τα Τop της Σίφνου

●Επίσκεψη στην Παναγιά του Βουνού με την υπέροχη θέα στη θάλασσα.

●Οι γεύσεις από την παραδοσιακή κουζίνα του νησιού που γέννησε τον Τσελεμεντέ, με αποκορύφωμα τη ρεβυθάδα.

●Περίπατος στα στενά του κάστρου με τις αρχαίες σαρκοφάγους στα σοκάκια.

●Το πανέμορφο μοναστήρι της Χρυσοπηγής.

Για φαγητό
●Στην «Αριάδνη» του Πλατύ Γιαλού.

●Στο «Τσικάλι» στο Βαθύ ●Στην «Οδό Ονείρων» στην Απολλωνία ●Στου «Αποστόλη το κουτούκι» στην Απολλωνία Για ποτό
●Στο κλασικό και όμορφο μπαρ «Αργώ» στην Απολλωνία ●Στο «Μπότζι» στην Απολλωνία ●Και στο «Folie» στις Καμάρες