Γνώμη

Η μαγιά για το παγκόσμιο
του , Γιάννη Λαμπίρη

Το πολυπόθητο χάλκινο μετάλλιο που μας ξέφευγε εδώ και πενήντα χρόνια (!) αποτελεί το μεγαλύτερο παράσημο για αυτήν τη φρέσκια και νέα Εθνική, που κατάφερε με χαμηλούς τόνους από την πρώτη στιγμή (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Γιόνας Καζλάουσκας- και όποιος είδε τον ήρεμο πανηγυρισμό του στο φινάλε το καταλαβαίνει εύκολα) να φτάσει στην υπέρβαση.

Ο εγωισμός των παικτών, που κάποιες φορές ένιωθαν ότι πορεύονται μόνοι τους με μοναδική παρέα το προπονητικό τιμ (μεγάλη η συμμετοχή του στην επιτυχία) τους επέτρεψε να κάνουν το κάτι παραπάνω.

Όμως το κέρδος πέρα από το μετάλλιο, είναι και αυτά τα παιδιά που μένουν παρακαταθήκη στην ομάδα και για το μέλλον, όπως οι δύο «Αμερικάνοι» ο Νικ Καλάθης (τεράστια η συμβολή του χθες) και ο Κώστας Κουφός που έχουν να δώσουν πολλά ακόμα, όπως ο Περπέρογλου, ο Καλαμπόκης, ο Πρίντεζης, ο Καϊμακόγλου, ο Γλυνιαδάκης, που πλαισίωσαν άψογα τους παλιούς (Φώτσης, Σπανούλης, Ζήσης, Μπουρούσης).

Σκόπιμα δεν αναφέραμε στους παλαιότερους τον Σχορτσιανίτη, γιατί πολύ απλά σε αυτό το Ευρωμπάσκετ (με αποκορύφωμα ευτυχώς τον χθεσινό αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο) ξαναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του και είναι πλέον στο χέρι του να παραμείνει σε τόσο υψηλή τροχιά.

Όπως και να έχει η μαγιά για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του χρόνου στην Τουρκία είναι ιδανική, δεδομένου ότι θα έχουμε και την προσθήκη (επιστροφή)

των μεγάλων φετινών απόντων.