ΜΑΤΙΕΣ Επιστροφή

Να ΄μαστε πάλι εδώ, Παντελή. Με «όπλα, άρβυλα, μπαλάσκες». Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Μια ολόκληρη ζωή πλέον. Μόνο που τούτη τη φορά, δεν ευχαριστήθηκα καλοκαίρι. Είχα στον νου μου τη συναυλία στο ΟΑΚΑ, στα τηλεφωνήματα, στις συνεντεύξεις, στους τραγουδιστές. Και, επιπλέον, είχα και τη γυναίκα μου. Που έπεφτε για να κολυμπήσει κι έβγαινε αμέσως από τη θάλασσα. Ξεπαγιασμένη! Και, βέβαια, τα έβαζε μαζί μουμε ποιον να τα βάλει; Με τον Θεό;που ερωτεύθηκα τον Μόλυβο και δεν το κουνάω από ΄κεί, ο κόσμος να χαλάσει.

Και είναι κρύα η θάλασσα του Μόλυβου. Και της Εφταλούς, όπου ζούσε ο Βενέζης, ακόμα πιο πολύ. Πολλοί γουστάρουν αυτό το «ψυγείο».

Εγώ, όμως, ούτε… γράμμα δεν στέλνω! Πιστεύω ότι κάνεις ένα μακροβούτι, ρίχνεις και δυο- τρεις απλωτές, για να δροσιστείς και να φύγει το ιδρωμένο δέρμα της Αθήνας από πάνω σου. Όχι για να βγεις κατεψυγμένος. Σαν τις βασιλικές κυβερνήσεις της Αποστασίας, με τον Νόβα, τον Τσιριμώκο και τον Στεφανόπουλο.

Και να που έμπλεξα, από την τρίτη κιόλας παράγραφο του πρώτου χρονογραφήματός μου, με τα πολιτικά.

Αλλά πώς θα μπορούσα να το αποφύγω αφού σε δύο εβδομάδες- και πιο λίγο- έχουμε εκλογές; Και πώς βαριέμαι αυτά τα «σου ΄πα μου ΄πες» των υποψηφίων στις οθόνες των τηλεοράσεων! Ποτέ δεν συμφωνούν! Πουθενά! Ο καθένας και η καθεμιά κουβαλάνε τα «δίκια» τους στην τηλεόραση, υψώνουν τον τόνο της φωνής τους και την άλλη μέρα βγαίνουν στη γύρα για κάνα «ψηφαλάκι», όπως το λένε. Από την αγορά στο ταμείο.

Δύσκολη η ώρα της επιστροφής. Αλλ΄ ακόμη πιο δύσκολη, η επιστροφή σε προεκλογική περίοδο. Για να γλιτώσεις από τα σκάγια, πρέπει να είσαι διαρκώς πρηνής, όπως θα έγραφε ο σπουδαίος Καρυωτάκης. Τι να γίνει;

Υπομονή. Άλλωστε, οι εκλογές είναι ένα από τα λάβαρα της δημοκρατίας. Αρκεί η δημοκρατία να κοιτάζει μπροστά, να μην αλληθωρίζει, να μην τρεκλίζει. Κι εδώ, δόξα τω Θεώ, από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα, τα πράγματα πάνε καλά. Χάρη στις προσπάθειες του λαού, αλλά και τη φρόνηση των πολιτικών δυνάμεων.

Να ΄μαστε πάλι εδώ, Παντελή. Και δεν είναι μόνο η εκλογολογία που μού τη σπάει. Είναι και ο καιρός. Ζέστη τις περισσότερες μέρες, κουφόβραση, ραγδαίες βροχές συχνά και το βράδυ φριχτή υγρασία. Που σε υποχρεώνει να έχεις μαζί σου, όποτε φεύγεις βράδυ από το σπίτι, κι ένα μαλλινάκι. «Ακόμη κι αν δεν το φορέσεις, κάποια στιγμή, ίσως να σου χρειαστεί. (Μου έλεγε κάποτε η Μαίρη Χρονοπούλου μια «σοφή κουβέντα» της γιαγιάς της: «Ρίξε έναν άντρα στην αυλή σου. Κάποτε θα σου χρειαστεί…»).

Καλό φθινόπωρο, τώρα που ανταμώσαμε. Και καλό χειμώνα, ύστερα από έναν μήνα. Γιατί δεν βλέπω να κρατάει για πολύ εκείνο το μακρύ καλοκαιράκι που μας έσφιγγε το μπράτσο ακόμη και τον Νοέμβρη…