Εθνική Αστέγων γεια σου

«Ήταν οι δέκα καλύτερες μέρες της ζωής μου. Στην αρχή ένιωθα έναν “ρατσισμό” για τους ξένους. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως έδινα το χέρι μου στον τερματοφύλακα που με σταμάτησε από το να πετύχω γκολ. Ήταν μια προσωπική ήττα, αλλά συνειδητοποίησα πως δεν διαφέρουμε σε τίποτα. Είμαστε όλοι άνθρωποι και παλεύουμε για τα ίδια όνειρα».

Στα 34 του και έπειτα από δέκα χρόνια χρήσης ο Γιάννης Κώτσος βρίσκεται στο τέλος του προγράμματος απεξάρτησης. Τον τελευταίο χρόνο έμαθε για την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου Αστέγων. Αποφάσισε να δοκιμάσει και να παίξει λίγο μπαλίτσα, για να ξεφεύγει και, όσο μπορεί, να αθλείται. Έπειτα από σκληρή προετοιμασία και προπονήσεις, κατάφερε να συμπεριληφθεί στην αποστολή της Ομάδας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, που διεξήχθη από 6-13 Σεπτεμβρίου στο Μιλάνο. Η ελληνική ομάδα τερμάτισε τρίτη στον όμιλό της και προκρίθηκε για πρώτη φορά στην επόμενη φάση της διοργάνωσης, όπου τελικά κατέλαβε την 24η θέση, ανάμεσα σε 48 συμμετοχές. Αυτό, ωστόσο, που μετράει για όσους έλαβαν μέρος είναι η συμμετοχή και το μήνυμα ότι οι λαοί μπορούν να έρθουν κοντά και να αντιμετωπίσουν μαζί το πρόβλημα της φτώχειας.

Ο Γιάννης πλέον κάνει σχέδια για το μέλλον του. «Πήρα ένα πραγματικό μάθημα ζωής. Τώρα ψάχνω για δουλειά, ενώ ήδη σκέφτομαι να σπουδάσω και να γίνω εκπαιδευτικός για άτομα με αναπηρίες. Θα είμαι, όμως, με κάθε τρόπο δίπλα στην ομάδα», τονίζει.

Πρωταθλήτρια Ήθους
Η Εθνική Ομάδα Αστέγων έλαβε μέρος για τρίτη φορά στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ιδέα της διοργάνωσής του ανήκει στον Χάραλντ Σμιτ, διευθυντή ενός αυστριακού περιοδικού και τον Μελ Γιανγκ, συνιδρυτή εφημερίδας του δρόμου στη Σκωτία. Το 2002, στο πλαίσιο ενός διεθνούς συνεδρίου για τους άστεγους στο Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής, κατέθεσαν την πρότασή τους για τη δημιουργία ενός τέτοιου θεσμού, η οποία είχε θετική απήχηση, με αποτέλεσμα, λίγους μήνες αργότερα, να πραγματοποιηθεί το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων στο Γκρατς της Αυστρίας με τη συμμετοχή 18 ομάδων, ενώ όσο περνούν τα χρόνια, το ενδιαφέρον ανεβαίνει και οι συμμετοχές αυξάνονται. Η μεγαλύτερη διάκριση της ελληνικής ομάδας ήρθε το 2007 στην Κοπεγχάγη, όπου στην πρώτη της κιόλας συμμετοχή αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ήθους, κερδίζοντας το κύπελλο του Fair Ρlay.

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία της Ομάδας ανήκει στον εκδότη του περιοδικού «Γαλέρα», Χρήστο Αλεφάντη, ενώ τις προσπάθειές της στηρίζει το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων. «Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε αυτά τα παιδιά για τον χαρακτήρα που έδειξαν σε όλη τη διάρκεια των αγώνων. Ήταν εντυπωσιακός ο τρόπος που λειτουργούσαν σαν ομάδα. Ακόμα και όταν έχαναν με μεγάλη διαφορά δεν το παρατούσαν και πάλευαν μέχρι τέλους», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Αλεφάντης. Στις προπονήσεις της ομάδας παίρνουν μέρος άτομα που μετέχουν σε προγράμματα απεξάρτησης, καθώς και πολλοί πρόσφυγες, ωστόσο, πολλοί από αυτούς δεν έχουν τα απαραίτητα έγγραφα ώστε να μπορούν να ταξιδέψουν με την ομάδα.

Αναζήτηση ευκαιριών
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων έχουν δικαίωμα συμμετοχής άνδρες και γυναίκες ενταγμένοι σε πρόγραμμα απεξάρτησης, πολιτικοί πρόσφυγες αιτούντες πολιτικό άσυλο, καθώς και όσοι είναι ή υπήρξαν άστεγοι για κάποιο χρονικό διάστημα. Στόχος είναι η αναζήτηση ευκαιριών κοινωνικής επανένταξης σε όσους συμμετέχουν, καθώς και να σταλεί το μήνυμα για την ανάληψη πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση της φτώχειας.

ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΑΣΤΕΓΩΝ

μετέχουν ενταγμένοι σε πρόγραμμα απεξάρτησης, πολιτικοί πρόσφυγες, καθώς και όσοι είναι ή υπήρξαν άστεγοι

«Δεν ήταν η νίκη, αλλά τα συναισθήματα»

«ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ κέρδος δεν ήταν η νίκη, αλλά τα συναισθήματα που νιώσαμε. Χαίρομαι που έκανα φίλους από πολλές χώρες και που ανακάλυψα μια πλευρά του ποδοσφαίρου που δεν γνώριζα. Έμαθα να μου αρέσει να χάνω!», λέει στα «ΝΕΑ» ο 24χρονος Γιάννης Ασημακόπουλος. Τα τελευταία δύο χρόνια συμμετείχε στο πρόγραμμα απεξάρτησης του 18 ΑΝΩ και, μόλις έμαθε για την ομάδα, πήγε με χαρά, αφού αγαπούσε το ποδόσφαιρο και ήταν αθλητής σε ομάδα, την οποία εγκατέλειψε στο διάστημα που πάλευε με τα ναρκωτικά.

«Ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές της ζωής μου. Είδα πραγματικά πώς μπορεί να ενώσει το ποδόσφαιρο τους λαούς, γνώρισα ακριβώς τι σημαίνει η φτώχεια», σημειώνει ο Γιάννης.