[ Δρόμοι ]

Θα νικήσουμε…
… έστω κι αν ηττηθούμε. Όργουελ; Όχι. Απλώς δύσκολα πια ξεχωρίζουμε τους νικητές από τους ηττημένους στις εκλογές που γίνονται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Μεγάλοι…
… πολιτικοί σχηματισμοί διεκδικούν κάθε τόσο τις εκλογές εδώ κι εκεί. Μα εκείνο που κάνει εντύπωση ανάμεσά τους δεν είναι οι διαφορές τους, αλλά οι ομοιότητές τους.

Το παράδειγμα…
… του Τόνι Μπλερ είναι χαρακτηριστικό. Για να κερδίσει τις εκλογές, αποφάσισε πως έπρεπε να ηττηθούν οι ιδέες του Εργατικού Κόμματος. Μπροστά στο φάσμα μιας τέταρτης συνεχόμενης ήττας, το 1992, ο Μπλερ αναρωτήθηκε γιατί ο λαός προτιμούσε έστω τις κακές κυβερνήσεις των Συντηρητικών από τους Εργατικούς. Μελέτησε τα πέτρινα χρόνια της Θάτσερ. Και γεννήθηκε μέσα του αυτή η απορία: γιατί η σιδηρά κυρία παρέμενε δημοφιλής, μολονότι είχε υποβάλει τη χώρα σε μια κοινωνική σφαγή; Κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν θα έβλεπε ποτέ εξουσία, όσο ο λαός θα εξακολουθούσε να συνδέει τους Εργατικούς με την αυξημένη φορολογία (που όμως είναι απαραίτητη για να κάνει κοινωνική πολιτική μια σοσιαλιστική κυβέρνηση). Έτσι πρόσταξε τον Γκόρντον Μπράουν να βάλει στο ράφι τις ιδέες για αναδιανομή του εισοδήματος. Πράγματι κέρδισε τις εκλογές. Αλλά θυσίασε τις ιδέες των Εργατικών στον βωμό της εξουσίας. Σε έρευνα που είχε κάνει το 2001 ο αρθρογράφος Τζον Πίλτζερ στη Βουλή των Κοινοτήτων, είχε διαπιστώσει πως από τους 418 βουλευτές των Εργατικών, μόνο 6 είχαν παραμείνει πιστοί στις αρχές τους. Άλλο παράδειγμα ο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Για να κερδίσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, το 2005, περιέκοψε τη φορολογία, το κοινωνικό κράτος και τις συντάξεις και κατέβαλε την αντίσταση των αριστερών μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Και πού κατέληξε; Ούτε νικητής ούτε ηττημένος. Κανένα από τα δύο κόμματα εξουσίας δεν έπεισε τον γερμανικό λαό. Αφού αποσύρθηκαν στα ιδιαίτερα διαμερίσματά τους για να μαγειρέψουν τη συγκυβέρνησή τους, έριξαν το φταίξιμο στους ψηφοφόρους που έμειναν τυφλοί μπροστά στις χάρες των ηγετών τους. Τρίτο παράδειγμα ο Βάλτερ Βελτρόνι. Από αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της ιταλικής αντιπολίτευσης, έγινε ο νεκροθάφτης του. Άφησε πίσω του «μια χώρα που βρίσκεται σε σύγχυση, μια χώρα που εξαιτίας του Βελτρόνι είναι η μοναδική στη Δύση που δεν έχει αντιπολίτευση», έγραψε η συγγραφέας Βιβιάνα Βιβαρέλι. Γιατί; Ξεκόβοντας το Δημοκρατικό Κόμμα από την παράδοση της ιταλικής Αριστεράς για να κερδίσει τις εκλογές, ο Βελτρόνι το μετέτρεψε σε ένα κόμμα διαχείρισης της εξουσίας στο οποίο θα μπορούσαν να συμμετέχουν όλοι. Και για να μπορούν να συμμετέχουν όλοι, ο Βελτρόνι είχε υποσχεθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα: τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.

Ένας θαυματοποιός…
… μόνο μια βέβαιη υπόσχεση μπορεί να δώσει στον λαό που τον χειροκροτεί: πως θα εξαπατηθεί. Για έναν θαυματοποιό είναι σίγουρα μια έντιμη υπόσχεση. Όχι όμως και για έναν πολιτικό.