Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

«Θα έρθω αύριο»
, Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com

«O ποιητής σε αυτόν τον κόσμο/ Ζει σαν το κουκούτσι μέσα στο φρούτο/ Και η μοίρα του κουκουτσιού τον ακολουθεί πάντα» (« Το κουκούτσι »). «Είσαι τόσο παράξενη./ Με ένα βλέμμα επινοείς λιμάνια/ Με μια κίνηση των βλεφαρίδων/ Τη σκιά μεταμορφώνεις σε δορκάδα που θέλει να σκοτωθεί./ Αρκεί. Μια κίνηση/ Και αποκαλύπτεις δυο κοράλλια/ Τη μελωδία του πηγαδιού, κάτω…/ Και πώς γίνεται το τόξο άρπα/ και το κορμί βάρκα/ Ποτέ/ Δεν το κατάλαβα» (« Μirabilia »). «Αν ερχόσουν/ σαν μια πράσινη εποχή/ θα σε περίμενα σαν δέντρο/ που εγκαταλείπει τον θάνατο του χειμώνα/ αν ερχόσουν σαν ουρανός/ θα σε περίμενα σαν πουλί/ που ξεχνά την ξενιτιά/ αν ερχόσουν σαν πάγος/ θα σε περίμενα σαν φωτιά/ αν ερχόσουν σαν αμαρτία/ θα σε περίμενα σαν συγχώρεση/ αν ερχόσουν, τόσο θλιμμένη/ σαν ερείπιο/ θα σε περίμενα σαν καταφύγιο…» (« Αν ερχόσουν »). «Μιλήσαμε πολύ/ ανάμεσα στις φωνές της ημέρας/ εμείς ήμασταν η μοιραία σιωπή/ και το υπέροχο χρώμα των αστέρων./ Μιλήσαμε πολύ/ Αγγιχτήκαμε και ξεντυθήκαμε/ χαϊδευτήκαμε και ξεδιψάσαμε/ με τις σταγόνες της μυστηριώδους πηγής/ γνωριστήκαμε και πνιγήκαμε στα κύματα της θάλασσας./ Μιλήσαμε πολύ. Πιο πολύ από τις ώρες/ Πιο πολύ από τους αιώνες/ Πιο πολύ από τους τρελούς…/ Και την τελευταία στιγμή/ επινοήσαμε τη λήθη/ (η μνήμη μας σαν φίδι/ που σέρνεται μέσα στο χορτάρι)/ Μιλήσαμε πολύ/ Μέσα στις φωνές της ημέρας/ εμείς ήμασταν η μοιραία σιωπή του λυκόφωτος» (« Το τελευταίο ποίημα »). «Θα έρθω αύριο να σε αγγίξω με ένα πούπουλο/ πάνω από τα ματόκλαδα να σου ξυπνήσω τα νυχτοπούλια/ Θα έρθω αύριο να σκάψω το χώμα του κορμιού σου/ και να βρω τον κρυμμένο θησαυρό/ Θα έρθω αύριο/ όταν οι νεκροί κρεμούν τους σκελετούς τους πάνω στα δέντρα/ όταν το ποτάμι βγαίνει από την κοίτη του και μπαίνει στην κοίτη σου/ όταν οι εποχές χορεύουν εκστασιασμένες γύρω από φέρετρο του χρόνου μου και του δικού σου/ θα έρθω αύριο να σου φέρω ένα πεθαμένο πουλί/ που έγραψε στη διαθήκη του/ τα φτερά μου, οι πτήσεις μου, οι χώρες μου/ για την Ωραία που σε περιμένει…» (« Θα έρθω αύριο »). «Οι λέξεις αναβάλλουν την τελειότητα/ και την πληγώνουν/ τα φιλιά την εκφράζουν με τη γνησιότητα των λέξεων» (« Λέξεις »). «Δες πώς έχουν περάσει οι μέρες/ από τότε που δεν είσαι πια/ από τότε που άλλαξες/ σαν σκελετοί νεκρών πουλιών/ που φθείρονται σιγά/ χωρίς θόρυβο/ χωρίς οχλοβοή» (« Δες »). «Θυμάσαι άραγε τα σπασμένα δόντια του έρωτα/ που από τη θλίψη και την πείνα/ δάγκωσαν τα άστρα» (« Θυμάσαι άραγε; »). «Πίσω από κάθε μελωδία/ κρύβεται μια σιωπή που ζητά έλεος/ πάνω στο κατώφλι της αλλαγής των εποχών/ στο κατώφλι της εναλλαγής του σκότους και του φωτός/ όταν ένα εύθραυστο κορίτσι/ εγκαινιάζει το ανελέητο παιχνίδι της αφής και των αισθήσεων/ όταν ο καθένας δίνει λογαριασμό μπροστά στη μοίρα του/ ζητιάνος και βασιλιάς/ γιατί αγάπη μου, η πιο δύσκολη τέχνη είναι να ξέρεις να είσαι ελεύθερος/ μετά έρχονται τα άλλα/ οι στέγες και τα κελιά/ τα πτώματα και η ειρήνη/ τα καγκουρό και τα κοχύλια/ η ώρα η καλή και η ώρα η κακή/ οι ρήτορες/ και αυτή η μουσική/ σαν τις γάτες/ εφτάψυχη» (« Πίσω από κάθε μελωδία »).

LΙΝΚ:

● Link: http://gazikapllani.blogspot.com