[ Διαστάσεις ] Μια νέα παγκόσμια τάξη

Λίγες ημέρες πριν από τη Σύνοδο του G20, η οποία θα πραγματοποιηθεί το διήμερο 24-25 Σεπτεμβρίου στο Πίτσμπουργκ, η ομίχλη δεν έχει διαλυθεί τελείως.
Ήδη διαφαίνεται, όμως, το πλαίσιο μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Πρώτα απ΄ όλα, η Ιαπωνία. Η νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος του Χατογιάμα και του Οζάουα δεν αποτέλεσε έκπληξη, αλλά το μέγεθός της προαναγγέλλει μια νέα εποχή για τη χώρα. Ασφαλώς οι ΗΠΑ θα παρακολουθήσουν με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα την πολιτική που θα ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση, τόσο στον στρατιωτικό τομέα όσο και στην οικονομία, όπου ο προστατευτισμός είναι και πάλι δημοφιλής. Η μεγάλη αλλαγή όμως θα είναι η στροφή της Ιαπωνίας προς την Κίνα. Μακροπρόθεσμα, μπορεί κανείς να προβλέψει τη συγκρότηση μιας «ένωσης της Ανατολικής Ασίας», που θα μετατρέψει την περιοχή στην πρώτη εικονική οικονομική δύναμη του πλανήτη. Της προσέγγισης αυτής έχει προηγηθεί η άτυπη συμφωνία ανάμεσα στις κεντρικές τράπεζες της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας. Οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο μεγάλες δυνάμεις της Ασίας είχαν αρχίσει να βελτιώνονται πριν από τη νίκη των Ιαπώνων Δημοκρατικών. Αν όμως αυτός ο αληθινός γεωπολιτικός σεισμός συνεχιστεί τα προσεχή χρόνια, ή ακόμη και τους προσεχείς μήνες, οι επιπτώσεις στην εσωτερική ζωή της Κίνας θα είναι σοβαρές, σημειώνει ο Αλεξάντρ Αντλέρ στη «Φιγκαρό».

Στην Ευρώπη, ο Νικολά Σαρκοζί επιχειρεί ξανά- μετά την κρίση στη Γεωργία και την οικονομική κρίση- να χαράξει μια κοινή πολιτική με τα κυριότερα ευρωπαϊκά κράτη για την εποχή μετά την ύφεση. Η θετική ανταπόκριση της Άνγκελα Μέρκελ ήταν αναμενόμενη: εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, η καγκελάριος δεν θα μπορούσε παρά να συμφωνήσει με μια «δόση» ρύθμισης της αγοράς, την οποία ζητούν άλλωστε όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Μεγαλύτερη έκπληξη αποτέλεσε η σχεδόν πλήρης ευθυγράμμιση του Γκόρντον Μπράουν με τον Σαρκοζί. Ο Βρετανός πρωθυπουργός γνωρίζει πόσο ελάχιστα δημοφιλή στην κοινή γνώμη είναι τα μπόνους και τα άλλα προνόμια, που προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα στο Σίτι. Επιπλέον, δικαίως ή αδίκως, οι αμερικανικοί επιχειρηματικοί κύκλοι αποφάσισαν να απεκδυθούν των ευθυνών τους, επιρρίπτοντας όλη την ευθύνη για την κρίση στο Λονδίνο. Μοιάζει έτσι να διαμορφώνεται μια συναίνεση στις δύο όχθες του Ατλαντικού ως προς το ότι το αγγλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα πρέπει να ακολουθήσει μια «κούρα αδυνατίσματος».

Επομένως οι τρεις «μεγάλοι» θα παρουσιάσουν κοινό μέτωπο στο Πίτσμπουργκ, με βάση προτάσεις οι οποίες προήλθαν από το Παρίσι. Ο κόσμος, καταλήγει ο Γάλλος αναλυτής, δεν γίνεται πιο πολυπολικός επειδή η Βραζιλία δείχνει μια κινητικότητα ή επειδή η Ινδία διατηρεί μια αξιόλογη ανάπτυξη. Η πραγματική πολυπολικότητα εκδηλώνεται όταν δύο ομάδες συγκρίσιμες με τις ΗΠΑ εμφανίζουν ενιαία πολιτική και στρατηγική βούληση. Όσο για την περίφημη «ενωμένη Ευρώπη», θα εξακολουθήσει να παραμένει ένα σύνθημα.