[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γραφική ύλη

Αυτά τα ωραία αντικείμενα που πουλάνε κάθε Σεπτέμβρη τα βιβλιο-χαρτοπωλεία, φαίνεται ότι θα περιπέσουν σε αχρηστία. Όλα τα υπέροχα στιλό σε τόσα χρώματα και σχέδια, που γράφουν ακόμα και φωσφοριζέ, που σβήνουν εύκολα, που γλιστράει η πένα τους, που γυρίζουν και σφυρίζουν, καμιά φορά μάλιστα μυρίζουν, ή έχουν γεύση φράουλα, βανίλια, λεμόνι, όλο και πιο λίγο συγκινούν τους μικρούς και τους μεγάλους. Βρίσκονται πάντα στις βιτρίνες, κάθε χρόνο και πιο πολλά, και πιο φτηνά, και έτοιμα να γεμίσουν σκόνη. Τώρα το αντικείμενο του πόθου λέγεται λάπτοπ, τα χρώματα είναι κλεισμένα μέσα στο δικό του άχρωμο όστρακο, δεν μυρίζουν, δεν έχουν γεύση ούτε αφή, δεν απευθύνονται στις αισθήσεις. Ζητούν μια νέα, πιο ανεβασμένη επιθυμία, υπερβατική, που ξέρει από μεγκαμπάιτ και πίξελ, ραμ και ρομ, μετράει τις οθόνες σε ίντσες, για να μπορεί επάνω τους να φανταστεί τη μεταφορά των εικόνων και των πληροφοριών. Τα παιδιά είναι πιο σοβαρά, δεν ξεμυαλίζονται με χρωματιστά μολύβια, με φρέσκα τετράδια, με καινούργια λαχταριστά βιβλία. Όλη αυτή η τεχνολογία του χειροπιαστού πνέει τα λοίσθια.

Ίσως μόνο στο Νηπιαγωγείο να έχει λίγη πέραση η ικανότητα του να μπορείς να σχηματίσεις, κρατώντας σφιχτά στη γροθίτσα σου έναν μαρκαδόρο, σχήματα από πράγματα που θα γίνουν γράμματα και θα σου ανοίξουν την πόρτα της ανάγνωσης. Εξοικειωμένα με κάθε είδους οθόνες και κουμπιά, τα νήπια αποζητούν με τις ρώγες των δαχτύλων τους ένα πληκτρολόγιο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αλλά οι μεγάλοι δεν μπορούν να το δεχτούν, θυμούνται τα δικά τους.

Λάπτοπ στο Πανεπιστήμιο λένε, και πάλι σοκάρονται με την ανάγκη αυτή. Ίσως το νέο χάσμα των γενεών να είναι ότι αναγκάζουμε τα καλωδιωμένα, ή μάλλον ασύρματα παιδιά μας να ζουν με τη δική μας γραφική ύλη, μέχρι την ενηλικίωση.