[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Φθινόπωρο

Με το πάτημα του κουμπιού εισβάλει ξανά στην καθημερινότητα η εκτυφλωτική λάμψη των τηλεοπτικών στούντιο.

Μπαίνει στο κουρασμένο μου σαλόνι, το εξαντλημένο από την απουσία μου, εκείνη η πάντα φρέσκια κι απαστράπτουσα τηλεοπτική τραπεζαρία, όπου δεν σερβίρεται τίποτα. Εκτός κι αν σερβίρεται μόνο το αόρατο αλλά απολύτως κυρίαρχο βλέμμα μου, το δικό μου και των άλλων, των εκατομμυρίων που προσφέρονται οικειοθελώς ως έδεσμα. Δεν έχουν άλλες ανάγκες οι κομμένες κεφαλές, αφού τους αφήνουμε να αλωνίζουν στη ζωή μας. Τους τρώμε με τα μάτια και μας τρώνε τα μάτια. Μα πρέπει να δω τηλεόραση, να ενημερωθώ, να ακούσω τι λέει ο ένας, τι λέει ο άλλος. Οι πολιτικοί, οι σχολιαστές, οι παρουσιαστές, το κύρος, η σοφία, η πείρα, η σιγουριά, όλα αυτά τα πράγματα που μου λείπουν και μου τα προσφέρουν αφειδώς, δωρεάν, όλη μέρα κι όλη νύχτα, χωρίς αναπαμό.

Ανάσα δεν παίρνουν οι καημένοι, κι εγώ τους γύρισα την πλάτη και μελετούσα θάλασσες και πέτρες, καλντερίμια, ιστορίες του παρελθόντος αχνές, που πρέπει να βγάλεις τα μάτια σου για να τις δεις, να φας τα πόδια σου, να ψηθείς στον ήλιο, να ιδρώσεις για να τις διακρίνεις, δεν σου προσφέρονται με τόση άνεση στο κυρτό πιάτο. Πιο αληθινή από την αλήθεια η τηλεοπτική εικόνα, πιο δυνατή κι ακαταμάχητη.

Της παραδίνομαι, αλλά τη νύχτα, στο όνειρό μου με επισκέπτονται ξανά οι εικόνες που συνέλεξα στις διακοπές, στα μέρη τα παραμυθένια, χωρίς ιδρώτα και λαχάνιασμα αυτήν τη φορά, αέρινες, ανάλαφρες, τρόπαια του καλοκαιριού που δεν χρειάστηκε να τα χωρέσεις στη βαλίτσα. Να μπορούσα να τις βάλω σε ένα συρτάρι, σε μια δισκέτα σαν φωτογραφίες, θα ήξερα ότι δεν πήγε τζάμπα ο κόπος μου. Πόσο θα αντέξουν να αντιστέκονται, ιδέα δεν έχω.