[ Πρόσωπα ] ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΚΑΜΕΡΟΝ Το μυστηριώδες φαβορί

«Ποιος είναι ο Ντέιβιντ Κάμερον;». Αυτό αναρωτιόταν πριν από μερικά χρόνια το περιοδικό «Εκόνομιστ» στο εξώφυλλό του. Η απάντηση σήμερα δεν είναι πιο εύκολη από τότε. Αυτό δεν εμποδίζει όμως τον 42χρονο πολιτικό να είναι το φαβορί για τη θέση του επόμενου πρωθυπουργού.
Στον τομέα της οικονομίας, οι επιδόσεις του είναι ανάμεικτες. Ο Κάμερον επιμένει ότι ορθώς αντιτάχθηκε στο περυσινό «πακέτο» του πρωθυπουργού για την ανάκαμψη της οικονομίας. Οι επικριτές του επισημαίνουν την άρνησή του να δεχθεί την εθνικοποίηση της τράπεζας Νorthern Rock, το 2007, προτού αναγκαστεί τελικά να υποχωρήσει. Εκείνος απαντά ότι και η κυβέρνηση έκανε το ίδιο, παραδεχόμενος ότι η δεξιά του ιδεολογία υπερίσχυσε του πραγματισμού του. Η κυριότερη κριτική, όμως, προς τον ηγέτη των Τόρις αφορά το μέλλον. Αν το οικονομικό πρόγραμμα των Συντηρητικών λάβει τη μορφή της περικοπής των δαπανών αντί για την αύξηση των φόρων (χωρίς ο Κάμερον να αποκλείει το τελευταίο), ποιος θα πληρώσει τις συνέπειες; Ο Κάμερον δεν δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις. Έχει όμως αποκλείσει την περίπτωση να υπάρξουν περικοπές σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι εκείνος της υγείας.

Όταν ερωτάται από τον «Εκόνομιστ» τι έμαθε από τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης Ομπάμα, ο Κάμερον είναι συγκρατημένος. Παραδέχεται όμως ότι δεν πρέπει να θέτει πολλούς στόχους ταυτοχρόνως. Αν θέλει να προχωρήσει στη μείωση των δαπανών χωρίς πολλές αντιδράσεις θα πρέπει να εφαρμόσει στα βρετανικά σχολεία μεταρρυθμίσεις προσανατολισμένες στην αγορά. Η γενική ιδέα των Τόρις άλλωστε είναι να «παραχωρηθούν εξουσίες», από την ενίσχυση των τοπικών διοικήσεων ώς την ενθάρρυνση των ιδιωτών να ελέγχουν τα χρήματα που το κράτος δαπανά γι΄ αυτούς.

Ο τομέας στον οποίο ο Κάμερον είναι πιο μυστηριώδης είναι η εξωτερική πολιτική. Η αντίθεσή του στην περαιτέρω ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι γνωστή, αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει αν μέχρι τις εκλογές επικυρωθεί η Συνθήκη της Λισαβώνας, την οποία το κόμμα του απεχθάνεται. Η Ευρώπη, πάντως, είναι το τελευταίο που τον ανησυχεί. Αν η κατάσταση στο Ιράν, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν χειροτερέψει, και την ίδια στιγμή η οικονομία αρχίσει να ανακάμπτει, ο Κάμερον θα αναγκαστεί ως πρωθυπουργός να ρίξει όλο το βάρος στην εξωτερική πολιτική.

Στα μεγάλα προβλήματα της διεθνούς σκηνής, ξεχωρίζουν η επιφύλαξη που εξέφρασε ο Κάμερον για την αύξηση των στρατευμάτων στο Ιράκ και οι επιπλήξεις του προς το Ισραήλ στη διάρκεια του πολέμου με τον Λίβανο. Οι θέσεις αυτές ικανοποίησαν τις «περιστερές» του κόμματος. Την ίδια στιγμή, όμως, κατήγγειλε την εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία και δεν επέκρινε τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, ικανοποιώντας τα «γεράκια»