Αφανίσιους, ευνουχίσιους, εξαφανίσιους!

Το είδαμε κι αυτό! Είκοσι χρονών ο Ντάνιελ Ράντκλιφ, δηλαδή ο Χάρι Πότερ. Είκοσι και ενός ο Ρούπερτ Γκριντ, δηλαδή ο Ρόμπιν Ουέσλι. Είκοσι και δύο ο Τομ Φέλντον, δηλαδή ο δόλιος και φθονερός Ντράκο Μαλφόι. Και μόλις στα δέκα και οκτώ η Μπόνι Ράιτ, δηλαδή η Τζίνι Ουέσλι. Κοτζάμ παλικάρια της παντρειάς και ακόμα παίζουν με ιπτάμενα σκουπόξυλα και με μαγικά φίλτρα.
Και παλιμπαιδισμός και αφόρητα βαρετός!

Ζουμπάδες- όπως λένε στο χωριό μου- εντελώς. Επίτηδες καθυστερημένη ανάπτυξη. Επίτηδες καθυστερημένη ωρίμαση. Επίτηδες παρατεταμένη εφηβική προσκόλληση. Αν κάτι αξίζει από αυτή την έκτη και βαρετή συνέχεια του Ηarry Ρotter με υπότιτλο «Ηalf blood prince» είναι πως οι παραγωγοί και δημιουργοί του, χωρίς να το θέλουν, υπογραμμίζουν το ψυχολογικό πρόβλημα μιας κοινωνίας που αρνείται να μεγαλώσει. Ως εκ τούτου το φαινόμενο δεν είναι κινηματογραφικό, αλλά κυρίως ψυχολογικό. Που πάει να πει, ο Χάρι Πότερ και η παρέα του, ο καλύτερος μεζές για το ντιβάνι του Γιάλομ!

Επί της κινηματογραφίας λοιπόν. Αυτό που είδα, όχι αυτό που θέλω να δω, ώστε μετά στον φίλο μου να πω «ήμουν κι εγώ στον ίδιο τον χορό». Πρώτον- και είναι elementary, στοιχειώδες- μια ταινία κρίνεται από αυτό που είναι και καθόλου από τις εντυπώσεις που έχει δημιουργήσει το βιβλίο στο οποίο στηρίχτηκε. Ουδεμία σημασία αν πρόκειται, φέρ΄ ειπείν, για το «Έγκλημα και τιμωρία». Αξίζει ως ταινία; Δηλαδή την κρίνουμε για τον χαρακτήρα, την αισθητική και την προσωπικότητά της. Πάει τέλειωσε… Όλα τ΄ άλλα περί μυθολογίας έχουν να κάνουν με μόδα, εισιτήρια, διαφήμιση και με τη γιγαντιαία τσέπη της κυρίας Ρόουλινγκ. Κι εγώ στην θέση της θα κοιταζόμουν στον καθρέφτη, θα με τσίμπαγα και δεν θα με πίστευα. Ως εκ τούτου, για μένα τον θεατή όλα αυτά είναι σκέτη μπουρδολογία.

Δεύτερον- κι αυτό elementaryείναι αδιανόητο για οποιονδήποτε σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό να υπογράψει μια φανταστική περιπέτεια όπου από τα 154 λεπτά- δηλαδή περί τις τρεις ώρες- μόλις και μετά βίας τα τριάντα επενδύονται στο στόρι και την ίντριγκα. Δηλαδή να θες να πατήσεις fast forward για να τελειώσεις. Όποιος αποτολμούσε να διαπράξει μια τόσο δυσθεώρητη αρπαχτή αμέσως θα είχε κατηγορηθεί για απάτη. Τι να κάνει ο δύστυχος Ντέιβιντ Γέιτς, ο σκηνοθέτης; Πετάει μια στάλα ίντριγκα και στη συνέχεια τη στολίζει με δεκάδες σαχλαμαρίτσες. Το κενό πορεύεται με το περιττό!

Τρίτον- κι αυτό elementary- τι μένει από όλον αυτό τον πανικό; Πως ο Οράτιος Σλάγκχορν (Τζιμ Μπρόουντμπεντ) στο παρελθόν εκτός από φίλτρα έρωτα και τύχης είχε φτιάξει και ένα θανατηφόρο και καταστροφικό. Που πάει να πει, από τον καθηγητή αρχίζει η μόλυνση του μαθητή. Ακόμα, πως τα καλά παιδιά δεν πίνουν αλκοόλ αλλά βουτυρομπίρα (σου ΄ρχεται να κάνεις εμετό). Πως η «αρμονία δένει τα δεινά» (δεν κατάλαβα γρι απ΄ αυτό τον γρίφο). Πως οι «ντουλάπες εξαφάνισης» παραπέμπουν στις Πύλες του χωροχρόνου… Πως «ο φόνος διαχωρίζει την ψυχή και αν την κρύψεις σ΄ ένα αντικείμενο δεν θα πεθάνεις». Πως ο Ντάμπλντορ (Διπλοπόρτας, δηλαδή ο επιβλητικός Μάικλ Γκάμπον)

διαχωρίζει τη θάλασσα όπως ο Μωυσής… Πως η Μπέλατριξ Λεστρέιντζ (Έλενα Μπόναμ Κάρτερ) κυκλοφορεί ως τρελή κι αλλοπαρμένη. Πως υπάρχουν πέντε Πεμπτουσιωτές (μη με ρωτάτε τι είναι αυτοί), πράγμα που σημαίνει πως στο επερχόμενο έβδομο και τελευταίο επεισόδιο ο Χάρι Πότερ, που στο μεταξύ έχει βρει τον πρώτο θα ψάχνει τους υπόλοιπους τέσσερις. Και για να μη σας τρώω την ώρα, τελειώνω κι εγώ όπως ο κακός Σεβέριους Σνέιπ (Άλαν Ρίκμαν) Με τις εξής δύο μαγικές λέξεις: αβάντα, καντάβρα. Έτσι αφανίσιους, ευνουχίσιους, εξαφανίσιους ο Χάρι Πότερ ο παλιμπαιδίσιους!

Με δυο λέξεις: Ο Ντάμπλντορ επαναφέρει στο Χόγκουαρτς τον Χάρι Πότερ. Επικίνδυνος και αδίστακτος εχθρός ο ημίαιμος πρίγκιπας του σκότους. Για να τον εξοντώσει πρέπει πρώτα να βρει τους πέντε Πεμπτουσιωτές και να αποφύγει τους θανατοφάγους. Ο άνθρωπος που μπορεί να του προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες είναι ο καθηγητής μαγικών φίλτρων Οράτιος Σλάγκχορν. Σύμμαχος του πρίγκιπα ο Μαλφόι Ντράκο. Κάποιος μέσα σ΄ αυτή την Οξφόρδη της μαγείας είναι διάβολος και προδότης. Το κακό είναι μέσα μας. Ο προδότης προέρχεται από τις τάξεις μας. Όπως ο Κιμ Φίλμπι- ας πούμε- που επί σειρά ετών παρέδιδε άκρως απόρρητα μυστικά στη Σοβιετική Ένωση. Όλοι παρακολουθούνται. Καμιά εμπιστοσύνη σε κανέναν!

«Ο Χάρι Πότερ και ο ημίαιμος πρίγκιψ»

Μισή ώρα φλυαρίας Πέντε λεπτά ίντριγκας Πεμπτουσιωτές και πράσινα άλογα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ=3

(σκυ-λο-βα-ρέ-θη-κα!)

Η ψυχολογία κάνει κακό στην Ιστορία

Ενδιαφέρουσα ταινία- από τις ελάχιστες φρέσκες της εβδομάδας- το «Πέντε λεπτά πριν τον παράδεισο» (Five minutes of Ηeaven) του Γερμανού Όλιβερ Χιρσμπίγκελ («Η πτώση») με εχθρούς και αντιπάλους τον Λίαμ Νίσον και τον Τζέιμς Νέσμπιτ.

Τρία τα χαρίσματα του σεναρίου αλλά και της σκηνοθεσίας (κέρδισε το πρώτο βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο Φεστιβάλ του Σάντανς). Το πρώτο η ανατροπή, το δεύτερο η ψυχολογία, το τρίτο η ομοιογένεια του ύφους και η λιτότητα στην αφήγηση. Ανατροπή γιατί ενώ εκ πρώτης όψεως η δράση έχει να κάνει με την ακραία αντιπαράθεση στην Ιρλανδία, ο Χιρσμπίγκελ με τη βοήθεια του σεναριογράφου Γκάι Χίμπερτ οδηγεί το «θέμα» έξω από το κλειστό κύκλωμα του πολιτικού ρεπορτάζ και των συγκρούσεων στο Μπέλφαστ. Έτσι όχι μόνο η Ιρλανδία, αλλά κάθε τόπος εμφυλιοπολεμικού σπαραγμού. Ψυχολογία γιατί σταδιακά και στέρεα αποκαλύπτει τη σχέση ανάμεσα στο Άτομο και την Κοινωνία. Ο φόνος ενός καθολικού που διαπράττει ένας νεαρός προτεστάντης στο Λέργκαν της Ιρλανδίας του 1975 ήταν μια πράξη επιβεβαίωσης και ενηλικίωσης, μια πράξη «αναγκαία», ένα κρας τεστ ωριμότητας. Όπως λέει, ύστερα από τριάντα τρία χρόνια, «ήθελα να γίνω κάποιος, να μπω με το κεφάλι ψηλά στην παμπ, να με επευφημήσουν οι μεγάλοι». Το δάχτυλο που πάτησε τη σκανδάλη ήταν του εμφυλίου πολέμου, όχι του νέου. Όλοι, σε ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να γίνουμε δολοφόνοι. Έτσι θέλει η κοινωνία εκείνη τη στιγμή, έτσι το Άτομο σκοτώνει χωρίς να το σκεφτεί.

Το τρίτο χάρισμα έχει να κάνει με την ομοιογένεια στο ύφος.

Καταφέρνει το φωτογραφικό στυλ της εποχής του εβδομήντα να το μεταφέρει στη δράση που εκτυλίσσεται το 2008. Με την ομοιογένεια η ταινία αποκτά ολοκληρωμένη οντότητα και ενιαίο αφηγηματικό ιστό. Τα τριάντα τρία χρόνια που περνάνε από την ημέρα που έγινε το φονικό μοιάζουν σαν να είναι ένα μόλις λεπτό. Αυτή η αρετή πολλαπλασιάζει τον αντίκτυπο του δράματος στον θεατή. Το στίγμα που για διαφορετικούς λόγους κουβαλάει κάθε ήρωας από τους δύο είναι φορτισμένο από την εσωτερική ταραχή και καθόλου από τον χρόνο. Όμως αυτή η υπερ-μεγέθυνση της ψυχολογίας των ηρώων σβήνει την ιστορικότητα των γεγονότων. Δηλαδή είναι μεταφυσικό και απλουστευτικό να κρίνουμε καυτά γεγονότα του παρελθόντος με την ψυχραιμία και τις συνθήκες του παρόντος. Με αυτή τη λογική κάθε βίαιη πράξη αντίστασης και απελευθέρωσης είναι καταδικαστέα και φρικτή. Που πάει να πει πως ο Χιρσμπίγκελ αποδεικνύεται εξαίρετος ψυχολόγος, αλλά μετεξεταστέος ιστορικός. Απορώ με τον Γερμανό. Πρέπει να ξέρει ότι η Ψυχολογία κάνει κακό στην Ιστορία. Αλλά σήμερα είναι της μόδας ο Γκάντι! Τέλος, σωστές και αναμενόμενες οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ελάχιστο κόπο καταβάλλει ο Λίαμ Νίσον. Τόσο του ζητήθηκε τόσο έκανε. Αντιθέτως η ταινία είναι πάνω στον Τζέιμς Νέσμπιτ. Δύσκολη υπόθεση να μεταφέρει και να εκφράσει το ψυχολογικό φορτίο του ήρωά του. Έτσι εξωτερικά φαίνεται σαν να είναι ταινία ερμηνειών. Λάθος, όλα και όλοι λειτουργούν στη συχνότητα του σκηνοθέτη Με δυο λόγια: Ύστερα από τριάντα τρία χρόνια ο καθολικός Ιρλανδός Τζο Γκρίφιν (Τζέιμς Νέσμπιτ) είναι αναγκασμένος να αντιμετωπίσει face to face τον προτεστάντη δολοφόνο του μεγάλου αδελφού του (Λίαμ Νίσον). Ένα φονικό που συνέβη το 1975 στο Λέργκαν της Ιρλανδίας, όταν ένας μασκοφόρος νεαρός από τις παραστρατιωτικές ομάδες των προτεσταντών πυροβόλησε τέσσερις φορές στο κεφάλι τον ανυποψίαστο αδελφό του. Ο μικρός εκείνη την ώρα έπαιζε με την μπάλα και έμεινε σαστισμένος. Ενοχοποιημένος από τη μάνα του που διαρκώς τον κατηγορούσε- «δεν έκανες τίποτα να σταματήσεις τον δολοφόνο»- και με μια οικογένεια αφανισμένη από εκείνη την καταραμένη ημέρα, ο Τζο Γκρίφιν είναι τώρα αναγκασμένος να δει κατάματα τον δολοφόνο σε μια τηλεοπτική εκπομπή με τον τίτλο «Θύματα ζωής». Θα αντέξει, θα συμφιλιωθεί ή θα εκδικηθεί;

«Πέντε λεπτά πριν τον παράδεισο»

Το θύμα και ο δολοφόνος Ύστερα από 33 χρόνια στην Ιρλανδία Καλή σκηνοθεσία Μεταφυσική η ερμηνεία των γεγονότων

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ=6

(καλός στην ψυχολογία, κακός στην Ιστορία)

{{{ video }}}

Η σοπράνο και ο μοναχός

Δύο πασίγνωστοι τίτλοι επανακυκλοφορούν. Επειδή όμως δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή, διατηρώ το δικαίωμα στην υποψία. Άραγε πρόκειται περί σελιλόιντ ή DVD; Πάρτε τα μέτρα σας δηλαδή:

«Βίκτωρ, Βικτώρια» (Victor Victoria). Η θρυλική κομεντί του Μπλέικ Έντουαρντς και του 1986 με την Τζούλι Άντριους και τον Τζέιμς Γκάρνερ. Το επιμύθιο περίπου σαν το «Μερικοί το προτιμούν καυτό». Τίποτα και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται πως είναι. Μια άνεργη σοπράνο στο Παρίσι του ΄30 αναγκάζεται να παραστήσει την τραβεστί (drαg queen). Όπως λέει και η ίδια «Μια γυναίκα παριστάνει τον άνδρα που παριστάνει τη γυναίκα».

Έτσι ο Τζέιμς Γκάρνερ ερωτεύεται έναν άντρα που παριστάνει τη γυναίκα.

Τρέλα!

«Το όνομα του ρόδου» (Ιn the name of the rose).

Μοναστηριακό θρίλερ του Ζαν-Ζακ Ανό και του 1982, βασισμένο στο ομότιτλο και πασίγνωστο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο. Τον Μεσαίωνα, μοναχός σε στυλ Σέρλοκ Χολμς (Σον Κόνερι) καταφθάνει με νεαρό βοηθό του (Κρίστιαν Σλέιτερ) σε μοναστήρι αυστηρών αρχών για να εξιχνιάσει περίεργες εξαφανίσεις μοναχών.