Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Και μια τέντα φτάνει για το Σινεμά ο Παράδεισος»
Επιμέλεια: Μαρία Μαρκουλή

Μέσα στα τραγούδια του συχνά είναι σαν να παρακολουθείς ταινία. Και οι στίχοι που μοιάζουν πολλές φορές με κινηματογραφικά καρέ. Ο Παύλος Παυλίδης, από τα Ξύλινα Σπαθιά ώς σήμερα, είναι φαν του σινεμά. Και το δείχνει με πράξεις
Ήταν εφτά χρονών, χειμώνας στη Βέροια. Η μητέρα του τον κρατούσε από το χέρι και βάδιζαν στον δρόμο. «Με τραβολογούσε εκείνη, αλλά εγώ είχα στρέψει το κεφάλι και κοιτούσα τις ζωγραφιές. Τις μεγάλες ζωγραφιστές εικόνες έξω από το σινεμά. Κάποια όμορφη πρωταγωνίστρια θα χάζευα στη φωτογραφία έξω από το Cine Star της Βέροιας και ξαφνικά γυρνάω μπροστά και βλέπω το δέντρο να έρχεται καταπάνω μου. Και στο καπάκι τρώω και μια σφαλιάρα».

Κάπως έτσι άρχισε η σχέση, που κατέληξε σε πάρα πολύ μεγάλη αγάπη, του Παύλου Παυλίδη με το σινεμά. Ο Παύλος βέβαια δόθηκε με την ψυχή του και επισήμως στην άλλη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική. Ξύλινα Σπαθιά, Μωρά στη Φωτιά, Β-Μovies, με όποια παρέα και μόνος.

Το Cine Star στη Βέροια υπάρχει ακόμη. «Και προς τιμήν του τέτοιες εποχές, που λίγα πια αντέχουν», λέει ο Παύλος Παυλίδης, ο οποίος συνεχίζει να βλέπει σινεμά φανατικά, ακόμη και αν… χρειαστεί να το «χτίσει» ο ίδιος.

«Δεν σου χρειάζονται πολλά πράγματα, απλώς να δεις διαφορετικά μια τέντα», λέει και μας παρουσιάζει το Cinema Ρara Ρisso ή Σινεμά Παραπίσω, στον δρόμο που άνοιξε το Cinema Paradiso- αγάπη να υπάρχει δηλαδή. Και μιλάμε για το δικό του, προσωπικό (άντε και για αρκετούς καλούς φίλους) σινεμά πίσω από το σπίτι του στην Ιερισσό Χαλκιδικής.

«Έβλεπα μια τέντα εκεί στην πίσω αυλή μας που έμοιαζε με οθόνη, μη φανταστείτε καμιά τεράστια οθόνη, αλλά αξιοπρεπής». Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. «Τι άλλο μας χρειάζεται; Σκεφτόμαστε. Ένας προτζέκτορας, εύκολο, και μερικές καρέκλες και ξαπλώστρες. Έτοιμοι».

Φέτος, είναι ήδη η δεύτερη επιτυχημένη χρονιά στην καριέρα του Σινεμά Παραπίσω. «Έτσι τραβάμε λίγο τον προτζέκτορα πιο πίσω και η εικόνα μεγαλώνει». Μια αυλή στην Ιερισσό έγινε αυλή θαυμάτων.

Το καλύτερο βέβαια είναι πως το έργο δεν παίζεται μόνο στην οθόνη. Η παρέα, λέει ο Παύλος , κάνει τη διαφορά.

«Είναι κομμάτι της ζωής μου αυτή η παρέα», προσθέτει. «Με κάνουν να θυμάμαι πως η μεγαλοφυΐα και το πνεύμα του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με την τέχνη ή κάτι τεχνοκρατικό ή οτιδήποτε τέτοιο, δεν κάνω παρέα πολύ με καλλιτέχνες». «Ξέρεις», λέει, καθώς το σκέφτεται λίγο, «το πιο ωραίο ποίημά σου είναι ο τρόπος που φέρεσαι και συνυπάρχεις. Στις μικρές κοινωνίες της επαρχίας πιο εύκολα το συναντάς, στις μεγάλες πόλεις το χάνεις. Σε μια μικροσκοπική κοινωνία έχεις να πας όχι σε πενήντα μαγαζιά, αλλά σε δύο. Οπότε τους συναντάς αυτούς τους ανθρώπους πιο εύκολα. Έχω δει ποιητές που δεν έχουν γράψει λέξη».

Η συνέχεια επί της οθόνης. «Δεν είναι τίποτε επαγγελματικό το σινεμά μας, μη φανταστείς. Οι ταινίες που βλέπουμε είναι αυτές που φέρνει ο καθένας. Αλλά ακούς τους γρύλους, μυρίζεις τις μυρωδιές της νύχτας. Είναι όμορφα», συνεχίζει. Κάνουν και αφιερώματα. «Οργανώνουμε βραδιές με θέμα… Ταρκόφσκι, ας πούμε. Τις προάλλες βλέπαμε τη “Νοσταλγία” του Ταρκόφσκι και κουβεντιάζαμε κιόλας. Ακόμη και να αρχίσεις να γελάς, δεν πιστεύω ότι είναι ιεροσυλία… Μια άλλη ταινία που απολαύσαμε ήταν “Ο χορός των Βρικολάκων” του Πολάνσκι. Το έχεις δει; Καταπληκτικό».

Οι θεατές ποικίλλουν. «Μπορεί να είναι δυο – τρία άτομα, αλλά μπορεί και δεκαπέντε και είκοσι, πάρτι κανονικό».

«Μια άλλη προβολή που διασκεδάσαμε πολύ ήταν η “Άγρια Κίνα”, το DVD, το οποίο έχει δύο μέρη: το ένα είναι το “Σινικό Τείχος” και το άλλο ο “Άνεμος της Αλλαγής”. Το πρώτο μέρος το είχαμε και το παίζαμε κάπως σαν τα παλιά “Επίκαιρα” και ένας φίλος από την παρέα έπεφτε συνέχεια πάνω σε αυτό, ώσπου βαρέθηκε να το βλέπει. Οπότε, γυρνάει κάποια στιγμή και μου λέει “ρε συ Παύλο, σε πάω πάρα πολύ και όλα οκέι, αλλά ρε συ βάλε και λίγο τον Άνεμο της Αλλαγής”»…


Στο «δέντρο που πληγώναμε»

Ο Παύλος Παυλίδης είναι μεγάλος θαυμαστής του Δήμου Αβδελιώδη («Το δέντρο που πληγώναμε», «Η εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων»). «Μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος της αφήγησής του, έχει μια ματιά και μια ευαισθησία που με συγκινεί.

Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να τον γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο», λέει, ενώ του επισημαίνω πως και τα δικά του τραγούδια έχουν πολλές εικόνες, έχουν μια δική τους οθόνη που προβάλλονται.

Από εκείνο το “παγωτό” που λειώνει ακόμη ώς τα πιο πρόσφατα και τα επόμενα έτσι όπως τα περιγράφει και που είναι ήδη και αυτά στον δρόμο.


Δεσμοί κινηματογραφικοί

● Οι Β-Μovies είναι οι μουσικοί με τους οποίους συνεργάζεται ο Παύλος Παυλίδης, μετά τα Ξύλινα Σπαθιά (που συμπλήρωσαν τον κύκλο τους το 2003). Με τους Β- Μovies κυκλοφόρησε το 2004 το «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» (2004).

● Το ντοκιμαντέρ «Οι απέραντοι δρόμοι», σε σκηνοθεσία του Βασίλη Κεχαγιά, παρακολουθεί τις διαδρομές και συναυλίες, με σταθμούς σε νησιά, πόλεις και σημεία που παίζουν ρόλο στη μουσική του Παύλου Παυλίδη και των Β-Μovies.