Τρομαγμένος ήλιος στο μπαλκόνι μου

Υπάρχουν συνήθειες που δεν καταφέρνει ούτε η ξενιτιά να αλλάξει. Όπως να σηκώνομαι νωρίς το πρωί, όταν ανατέλλει ο ήλιος. Αυτή τη συνήθεια οφείλω στον θείο της μητέρας μου, τον Τζέπι, μουσουλμάνο μπεκτασή και δερβίση. Μικρός περνούσα πολλές ώρες μαζί του, ακούγοντας τις μυθικές ιστορίες που μου αφηγούνταν. Στη μνήμη μου θα μείνει προπαντός για τα μαγικά σόου που έδινε- τρώγοντας γυαλί και τρυπώντας τα μάγουλά του με βελόνες, χωρίς να πάθει το παραμικρό- κάθε φορά που ερχόταν το «ματέμ», το ραμαζάνι των μπεκτασίδων, το οποίο εκείνος κρατούσε κρυφά, γιατί τότε απαγορευόταν κάθε θρησκευτική γιορτή στην Αλβανία. Δύο πράγματα αγαπούσε ιδιαίτερα: τη ρακή και τον ήλιο. Αιρετικοί, όπως είναι οι μπεκτασίδες, λατρεύουν τον ήλιο περισσότερο και από τον Αλλάχ. Θυμάμαι ακόμα την προσευχή προς τον ήλιο που μου είχε μάθει: «Εσύ που δίνεις φως και σώζεις τον κόσμο από το σκοτάδι! Εσύ που ζεσταίνεις όλο τον κόσμο στις τέσσερις γωνίες και δίνεις ζωή στις δεκαοκτώ χιλιάδες βασιλείες!». Ο θείος Τζέπι πέθανε μια βροχερή μέρα. Εμένα μου έμειναν οι μυθικές του ιστορίες, τα μαγικά σόου, η προσευχή για τον ήλιο και η συνήθεια να ξυπνάω νωρίς. Τον θυμάμαι καμιά φορά τον θείο Τζέπι τώρα στην Αθήνα, όταν βλέπω από το μπαλκόνι μου τον ήλιο να βγαίνει πίσω από τον Υμηττό και να λούζει με τις ακτίνες του το απέναντι λοφάκι, την εκκλησία στη γωνία, όλη αυτή τη θάλασσα από τσιμέντο, τις πολυκατοικίες, τα μπαλκόνιαπου είναι τόσο κοντά, ώστε οι γείτονες να επιτηρούν αλλήλους- τους θερμοσίφωνες και τους ηλιακούς, τις κεραίες που μοιάζουν με παράξενα πιρούνια σε ουράνιο γεύμα, τα δορυφορικά πιάτα. Αυτό το όμορφο, μεταμοντέρνο, τέρας που είναι η Αθήνα. Ελάχιστα δέντρα βρίσκει πια ο ήλιος για να τα λούζει με το φως του. Ακόμα και εκείνα του Υμηττού είναι καμένα και το τσιμέντο έχει αρχίσει να σκαρφαλώνει προς την πλαγιά. Ο κύριος Νίκος, που μένει κοντά και έχει ζήσει δεκαετίες πολλές, μου έλεγε πως κάποτε, όχι πολύ μακριά, το ΄60, η περιοχή εδώ ήταν λοφάκια και φυτά. Μετά ήρθε το μπετόν και εξόρισε διά παντός το πράσινο. Δεν έμεινε ούτε ίχνος. Οι γλάστρες στα μπαλκόνια, μια μπανανιά στον περιφραγμένο ακάλυπτο, φυτρώνουν σαν μαγικές εκπλήξεις, προσπαθώντας να κοροϊδέψουν το μπετόν ή αυτούς που κατοικούν μέσα του. Προχθές, σηκώθηκα νωρίς ως συνήθως. Ο ήλιος, τυλιγμένος από τους καπνούς της φωτιάς σε έναν πορφυρό μανδύα, προσπαθούσε με τα χίλια ζόρια να λούσει με τις ακτίνες του τη θάλασσα από τσιμέντο. «Καταστρέψαμε τη φύση και κάποτε θα μας καταστρέψει εκείνη», μου είχε πει ο κύριος Νίκος. Βγάζω μια φωτογραφία τον… τρομαγμένο ήλιο. Τρία- τέσσερα περιστέρια, τρομαγμένα ίσως και αυτά, από την αποπνικτική μυρωδιά, διασχίζουν τον αέρα. Στη διπλανή πολυκατοικία κάποιος ή κάποια έχει βάλει δυνατά τη μουσική, πρωί πρωί. Ακούω τους στοίχους. «Δεν με νοιάζει να αρέσω/ και τι ρούχα θα φορέσω/ δεν με νοιάζει τι θα φάω/ τι αμάξι οδηγάω/ δεν με νοιάζει τίποτα»…

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com