Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Καλοκαίρια στο χωριό, λερωμένα με χώμα…»
Της Sadahzinia

Ανάμεσα σε στίχους και κείμενα, σε λέξεις και ρυθμούς, σε βιβλία και μουσικές, με τους Αctive Μember ή όπου η έμπνευση την οδηγεί, η Sadahzinia φτιάχνει έναν δικό της όμορφο κόσμο.
Και μας ξεναγεί σε αυτόν, όπως και στα καλοκαίρια όταν ήτανε μικρή
Ένα παιδί συχνά θυμάται με αυτό τον τρόπο· λέγοντας ιστορίες για τις τούμπες που έφαγε και το πόσο αίμα έχασε από μια μικρή πληγή στον αγκώνα. Έτσι και τα καλοκαίρια μου ήταν πάντα γεμάτα σημάδια στα πόδια, στα χέρια, στο πρόσωπο… Ποτέ δεν συνέφερα τα άκρα μου από τότε και ποτέ δεν ξεπέρασα ως ιδανικό προορισμό κάθε καλοκαίρι το χωριό της μαμάς.

Λίγο έξω από τη Θήβα, προς τη μεριά του Κορινθιακού, βρίσκεται η Ξηρονομή. Συνορεύει με ελαιώνες κι αμπέλια και κίτρινα σταχοχώραφα σε αγρανάπαυση. Κάθε σπίτι έχει κήπο και κάθε κήπος ζαρζαβατικά, λουλούδια, δέντρα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα καλοκαίρια μου ήταν λερωμένα με χώμα. Πριν περάσει η άσφαλτος στο χωριό λειώναμε τα παπούτσια μας να τρέχουμε σαν κουρδισμένα. Δεν θυμάμαι να έκλαψα ποτέ μου αν έτρωγα τα μούτρα μου. Απλά σηκωνόμουν, τιναζόμουν και συνέχιζα. Δεν υπήρχε καιρός για χάσιμο, κλάματα κι άλλα τέτοια κοριτσίστικα νάζια, οι ώρες του παιχνιδιού ήταν πολύ συγκεκριμένες. Το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν η «εφτάπετρα». Μαζευόμασταν στο άνοιγμα του δρόμου μπροστά απ΄ το σχολείο και την πλατεία- πολύ πριν γίνει η πλατεία που είναι τώρα. Οι ηλικίες των παιδιών ήταν άλλα αντ΄ άλλων. Δύσκολο να διαλέξεις συμπαίχτες. Αναγκαστικά διάλεγες και τους μικρότερους παίχτες. Αναγκαστικά διάλεγαν κι εμένα λοιπόν, που ήμουν πιο μπασμένη. Αλλά τους ξελάσπωνα πολλές φορές γιατί τα μικρά πόδια ενίοτε είναι και σβέλτα. Έπιανα το νόημα γρήγορα στα παιχνίδια, και επιπλέον μ΄ άρεσε να τρέχω.

Όταν βαριόμασταν πιάναμε τα πεζούλια και μπρούμυτα ξαπλωμένοι χαζεύαμε με τις ώρες τα μυρμήγκια που διάβαιναν σε σειρές σαν Αθηναίοι γιάπηδες. Αντί για χαρτοφύλακες ήταν φορτωμένα σπόρια, κουκούτσια και πτώματα μελισσών ή άλλων απρόσεκτων ζωυφίων.

Αν ήμασταν τυχεροί, όλο και κάποιο φορτηγό θα κατέβαινε στη γειτονική παραλία της Αλυκής. Μας φόρτωνε λοιπόν τσούρμο στην καρότσα κι ας μην είχαμε από πού να κρατηθούμε. Ο φόβος μας εξατμιζόταν κάθε πρωί μόλις τον χτύπαγε ο ήλιος και έτσι μας άφηνε ξένοιαστους και γενναίους να κινδυνεύουμε να εκτοξευτούμε σε κάθε λακκούβα σε κάθε απότομη στροφή. Δε βαριέσαι…

Τα μεσημέρια η γιαγιά μου έβαζε εμένα και τον αδερφό μου να πλύνουμε τα πόδια μας σε μια τσίγκινη λεκάνη με στραβωμένο πάτο, γεμάτη νερό ζεσταμένο απ΄ τον ήλιο. Κι ύστερα τρώγαμε με όρεξη βουτώντας με πείνα φρέσκο ψωμί στη ντοματοσαλάτα και σε ό,τι είχαμε στο πιάτο. Ωστόσο, τα μάτια μας δύσκολα κλείνανε, παρ΄ όλη τη ζέστη και το νανουριστικό τζιτζίκισμα. Με τα πόδια τεντωμένα ψηλά στον τοίχο- ώσπου τους έφευγε όλο το αίμα και μούδιαζαν- διαβάζαμε ξανά και ξανά τις ίδιες ιστορίες στα «Κλασσικά εικονογραφημένα». Λίγα τα περιοδικά κι ακόμα λιγότερο το χαρτζιλίκι μας. Οπότε κάθε κόμικς έκανε γύρο σε όλα τα παιδιά του χωριού. Μέρα παρά μέρα τα απογεύματα δικαιούμασταν και παγωτό. Και μη ξεχάσω το απογευματινό μας γάλα με μια στάλα καφέ που μας έφτιαχνε η γιαγιά! Γινόμασταν για μια στιγμή μεγάλοι.

Εν τω μεταξύ, ο παππούς είχε μια φρέζαγερό μηχάνημα, φασαριόζικο. Όταν έπεφτε κάπως η ζέστη, τον βοήθαγα να γεμίσει μερικά μπιτόνια με νερό, τα φορτώναμε στη φρέζα και πηγαίναμε να ποτίσουμε κάποιες ρίζες ελιάς που διψούσαν. Ύστερα, μ΄ έπαιρνε απ΄ το χέρι και κάναμε ένα γύρο όλο το χωράφι, για να δει ποια δέντρα έχουν ελιές και να υπολογίσει αν θά ΄βγαζε λάδι εκείνη τη χρονιά. Περπατώντας με δυσκολία στα οργωμένα χώματα άκουγα πού και πού τη μικρή ιστορία του κάθε δέντρου. Στον γυρισμό μαζεύαμε αχλάδια από μια άγρια αχλαδιά που ικέτευε να την ξαλαφρώσουμε απ΄ τους πολλούς καρπούς της.

Όταν βαριόμασταν πιάναμε τα πεζούλια και μπρούμυτα ξαπλωμένοι χαζεύαμε με τις ώρες τα μυρμήγκια που διάβαιναν σε σειρές σαν Αθηναίοι γιάπηδες

Σκαρφαλώματα σε δέντρα, φρούτα και ποδηλατάδα

Τα καλοκαίρια μου ήταν γεμάτα σκαρφαλώματα σε δέντρα, γεύσεις φρούτων, και ποδηλατάδα. Ηχητική υπόκρουση τα γαβγίσματα, οι ήχοι των πουλιών και το μουρμουρητό μέτρημα της γιαγιάς μου, καθώς έπλεκε με το βελονάκι και φοβόταν μη χάσει τον πόντο. Τα καλοκαίρια μού αφήναν στο στόμα γεύση σταφύλι, αφού κάθε Σεπτέμβρη έχανα την πρώτη μέρα του σχολείου γιατί τρυγάγαμε τ΄ αμπέλι του παππού. Τα θυμάμαι με γλύκα και τα ξαναφέρνω στη μνήμη κάθε φορά που βρίσκομαι στο χωριό και κοιτάζω τ΄ αστέρια. Αμέτρητες λαμπερές τελίτσες στον ουρανό που τις ενώνω και φτιάχνω όλα τα σχήματα των παιδικών μου- και όχι μόνο- χρόνων.

Κάθε χρόνο περνάω λίγες μέρες στο χωριό, καθώς με τραβάει σα μαγνήτης και με ησυχάζει. Φέτος, κατέφτασα νωρίς, απ΄ τον Ιούλιο, κι από εδώ σας γράφω. Είναι αλλιώτικα τούτη τη χρονιά. Φέτος έχω μαζί τον άντρα μου, τον Μιχάλη, και τη νιογέννητη κόρη μας, τη Μάγια. Με τους γονείς μου και τους παππούδες να γελάνε απ΄ τη διπλή τους χαρά και με τη Ρούμπα να γαβγίζει για βόλτα ανά μισάωρο. Φέτος, το καλοκαίρι με χαϊδεύει απαλά στο πρόσωπο τα ξημερώματα και με καλεί κοντά του, αλλά όλες μου οι αισθήσεις κι η αγάπη είναι στραμμένες αλλού. Να χαζεύω το μωρό μου όταν κοιμάται, να γλυκογεμίζω τον ύπνο της μ΄ ευχές και να καταστρώνω σχέδια πώς θα γίνει του χρόνου να λερωνόμαστε παρέα στα ίδια χώματα. Αν δε θες να γλιτώσεις απ΄ τα όμορφα, δε γλιτώνεις ποτέ.