Δίκτυο

Σπιτικό βινύλιο
Χ.Π.

Το βινύλιο στα χρόνια του Μy Space: Σε συλλεκτικό βινύλιο 450 αντιτύπων κυκλοφορεί «Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του ΄78», η τελευταία δουλειά των Κόρε Ύδρο. Η κολεκτίβα από την Κέρκυρα (η ιστορία της οποίας ξεκινάει την… παλιά εποχή των πρώτων χρόνων του ΄90), ηχογράφησε και αυτήν τη φορά τα τραγούδια της στο σπιτικό στούντιο, έκανε όλη την παραγωγή μόνη της και μας τα έστειλε μέσω ΕΜΙ. Τo βινύλιο διατίθεται από την Ιnner Εar (www. inner-ear. gr/shop. html).


«Βρετανικά» αδέσποτα
Γ.Δ.Κ.Σ.

Σάββατο βράδυ, Δεκαπενταύγουστος. Έξω από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Στο πεζοδρόμιο, μπροστά από τα σκαλιά της εισόδου, ξαπλωμένο ένα από αυτά τα υπέροχα, ήμερα, μεγάλα, αδέσποτα σκυλιά της πλατείας Συντάγματος, με το λουράκι το περασμένο στον λαιμό. Σε κατάσταση θερινής ραστώνης, αποκαρωμένος από τη ζέστη, κοιμάται ξαπλωμένος ανάσκελα. Στο πλατύσκαλο, μπροστά από την περιστρεφόμενη πόρτα της εισόδου, άλλος ένας κοιμάται κουλουριασμένος. Κανένας- περιέργως…- δεν τους απέπεμπε με τα γνωστά «ουστ» και «ξουτ». Ούτε τους κλώτσαγε. Όταν ξαναπέρασα, δυοτρεις ώρες αργότερα, ο… πεζοδρομιακός τύπος την είχε κάνει- για βόλτα και επιθεώρηση στα πέριξ προφανώς. Ο άλλος, του πλατύσκαλου, είχε μισοξυπνήσει και χάζευε.

Λέω του στυλάτου πορτιέρη με τη λιβρέα και το πηλίκιοένα ευγενέστατο παιδί: «Μπράβο που αφήνετε τα ζώα χωρίς να τα διώχνετε, ότι σας χαλάνε δήθεν τη μόστρα». «Α, κύριε…», μου απαντάει «δυο Έλληνες που μπαίνανε πριν από λίγο στο ξενοδοχείο μού είπανε ακριβώς το αντίθετο: “Τι τα θέλετε αυτά τα βρωμόσκυλα;”. Αλλά εμείς τα αφήνουμε. Κι αν κάποιος μας πει καλό λόγο, συνήθως ξένος είναι». Εντάξει, γίναμε Ευρώπη. Αλλά όχι εντελώς ακόμα… Δεν ξέρω πόσων αστέρων είναι η «Μεγάλη Βρετανία». Σίγουρα, για τη συμπεριφορά αυτή προς τα αδέσποτα, της αξίζει ακόμα ένα αστέρι. Τουλάχιστον.


Ταξίδι στη μνήμη
Β.Λ.

Μια λωρίδα στεριάς ανάμεσα στη θάλασσα και τον ποταμό. Τέσσερα πέτρινα κτίρια, ένα καφενεδάκι κι ένας φάρος. Η Κόπραινα (απέναντι από το Μενίδι, στον Νομό Άρτας) λειτούργησε ως λιμάνι (1881-1967) και υπήρξε μια μικρή κοινότητα εργατών, ψαράδων και αγροτών. Όμως με τη δημιουργία του νέου αυτοκινητόδρομου το λιμάνι έπαψε να λειτουργεί. Τα πρώτα χρόνια εγκαταλείφθηκε, ερήμωσε. Τα κτίρια του Τελωνείου έγιναν στοιχειά που τα σωθικά τους άνοιξαν και άρχισαν να καταρρέουν. Κι ενώ όλοι εκεί γύρω περίμεναν την πλήρη κατάρρευσή τους, το κράτος αναστήλωσε τα ερειπωμένα κτίρια. Εκεί δημιουργήθηκαν τα μουσεία Φυσικής Ιστορίας, Αλιείας και Υδρόβιων Οργανισμών του Αμβρακικού Κόλπου και το Μουσείο Φάρων. Αργότερα, σε δύο κτίρια του Τελωνείου εγκαταστάθηκε το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Την ιστορία αυτών των κτιρίων- και γενικότερα της Κόπραινας- αποτυπώνει ο Ελπιδοφόρος Θ. Ιντζέμπελης (τις φωτογραφίες τράβηξε ο Παναγιώτης Ζιώβας) σε ένα καλαίσθητο βιβλίο με τίτλο «Κόπραινα: ταξίδι στη μνήμη» (Εκδόσεις Ματάτσης Κ.- Φώτης Μ. στην Άρτα) στο οποίο, μαζί με τα κείμενα, οι φωτογραφίες σε ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή, μια άλλη Ελλάδα που σιγά σιγά χάνεται. Για πρώτη φορά το λιμάνι μνημονεύεται το 1304. Μάλιστα, όπως αναφέρεται σε ένα απόσπασμα του 1930 από την εφημερίδα «Ηπειρωτικόν Βήμα», με «οκτώ δεκάρες επήγαινε κανείς στον Πειραιά». Μέχρι το 1945 το λιμάνι έσφυζε από οικονομική και εμπορική κίνηση. Όμως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα πράγματα άλλαξαν και το λιμάνι έχασε τη ζωντάνια του. Επικράτησαν τα τροχοφόρα, ενώ οι ψαράδες, οι εργάτες και οι αγρότες εγκαταστάθηκαν στο Κομπότι, το Μενίδι, τις Συκιές, το Νεοχώρι και στο Κομμένο. Με την ιστορία της Κόπραινας είχε συνδεθεί και ο γιος του τελωνοφύλακα Χρήστου Δημόπουλου, ο σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος, που έζησε εκεί τα παιδικά του χρόνια και γύρισε στον τόπο των παιδικών του αναμνήσεων τρεις ταινίες: «Αμόκ» (1963), «Βάλτος» (1975) και «Τα δελφινάκια του Αμβρακικού» (1993).