Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Στο βουνό δεν έχεις παρελθόν»
Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής

«Είδα μέρη όπου ποτέ δεν θα πατήσει ένας κανονικός τουρίστας: στις Άνδεις, την Παταγονία, το Βιετνάμ, τη Νέα Ζηλανδία, την Πίνδο» λέει η Λένα Διβάνη και μιλά στα «ΝΕΑ» για τη μεγάλη της αγάπη, την ορειβασία
Πότε αρχίσατε να παίρνετε τα βουνά; ρωτάω τη Λένα Διβάνη. «Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Το αστείο είναι πως αντιστεκόμουνα για χρόνια. Η παιδική μου φίλη και έμπειρη ορειβάτισσα, η Ντίνα, με ζάλιζε συνεχώς, με παρακαλούσε σχεδόν να την ακολουθήσω. Εγώ τα είχα στυλώσει: καπνίζω πολύ, αγαπώ τη θάλασσα, δεν ξυπνάω πρωί πρωί, δεν… δεν… Μέχρι τη μέρα που λόγω μιας συγκυρίας βρέθηκα να την ακολουθώ αυτήν και την ομάδα στις Άλπεις παρακαλώ! Όποιος το άκουγε, γελούσε φυσικά. Εγώ δεν είχα σκαρφαλώσει στον λόφο του Στρέφη, τώρα θα σκαρφάλωνα στο Μάτερχορν; Εμένα δεν ίδρωνε το αυτί μου. Είπα, αφού έτσι τα ΄φερε η ζωή, να βουτήξω απ΄ τα βαθιά νερά πρώτα κι άμα τη βγάλω καθαρή, βλέπουμε».

Και κολλήσατε αμέσως;

Μα ήταν αυτό που λέμε μια εμπειρία που σου αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα! Πρώτα απ΄ όλα βρέθηκα να είμαι μέλος μιας ομάδας- είχα ξεχάσει πώς είναι αυτό το ευλογημένο πράγμα. Μαζί περπατούσαμε, μαζί ξεκουραζόμαστε. Μαζί γελούσαμε, μαζί βογκούσαμε στα ζόρικα. Βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον- στο βουνό αν δεν λειτουργήσεις σαν ομάδα είσαι χαμένος, οπότε γίνεται με φυσικό τρόπο ακόμα και από εγωιστές ανθρώπους. Στο βουνό επίσης, δεν είσαι ούτε εργάτης ούτε συγγραφέας ούτε γιατρός ούτε φυσικοθεραπευτής. Είσαι ο Τάσος, η Λένα, ο Γιάννης ή η Ντίνα. Ούτε η Εφορία σε κυνηγάει, ούτε καν παρελθόν δεν έχεις. Είσαι εσύ τα δέντρα, τα ποτάμια κι ο ορίζοντας. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία!

Τι άλλο σας άρεσε πολύ;
Ότι όχι μόνο συναντάς αλλά ζεις αναγκαστικά μαζί με ανθρώπους με τους οποίους δύσκολα θα συμβίωνες στη νορμάλ ζωή σου. Είναι κάτι λίγο σαν τον στρατό νομίζω, αλλά με καλύτερη θέα! Και βέβαια πέραν του ότι είναι πολύ διασκεδαστικό, είναι και πολύτιμο για τη δουλειά μου. Το αυτί μου πιάνει συνεχώς διαλόγους, το μάτι μου παρατηρεί συμπεριφορές.

Πηγαίνετε με την παρέα σας ή με οργανωμένη ομάδα ορειβατικού συλλόγου;

Τα μεγάλα ταξίδια καλύτερα να τα κάνεις με ορειβατικό σύλλογο- είναι πιο οργανωμένα, έχουν υπεύθυνο αρχηγό, έχεις λιγότερα να προβλέψεις ή να φοβηθείς. Γενικά το πρώτο πράγμα που μου έμαθαν εκεί είναι ότι στο βουνό δεν πρέπει να είσαι ποτέ μόνος- πάντα με ομάδα. Επίσης όσο απλή και να φαίνεται μια διαδρομή, πρέπει πάντα να είσαι προσεκτικός και τυπικός στα μέτρα προστασίας γιατί η φύση δεν αστειεύεται. Με μια ξαφνική βροχή ένα αθώο καλοκαιρινό ποταμάκι μπορεί να φουσκώσει σε ένα δεκάλεπτο και να σε πνίξει. Τα ίδια ισχύουν και στη θάλασσα. Όπου ακούτε ατύχημα, από πίσω είναι μια ανθρώπινη απροσεξία, ένα ελληνοπρεπέστατο «σιγά μωρέ, τώρα…».

Ποια ήταν η πιο ωραία σας εμπειρία σε ορειβατικό ταξίδι;

Το παρθενικό μου ταξίδι στις Άλπεις με την ομάδα του Τάσου. Έκανα φίλους, άνοιξα μια υπέροχη πόρτα στη ζωή μου- άσε που ήπια καφέ στα 3.400 μέτρα. Ακόμα τη χαζεύω αυτή τη φωτογραφία. Στο καταφύγιο Χορνλί του Μάτερχορν, ένας πάγκος με τους καφέδες κι από πίσω τα σύννεφα σαν να την αράξαμε σε αερόστατο!

Και πια ήταν τα πιο ωραία μέρη που είδατε ποτέ;

Στην Ελλάδα η Νότια Πίνδος είναι αξεπέραστη για μένα! Είναι απίστευτο πόσοι λίγοι γνωρίζουν την ομορφιά και την ποικιλία που έχουν τα ελληνικά βουνά. Θυμάμαι να αντικρύζω το οροπέδιο Ντιβερλίγκα στρωμένο με κίτρινα λουλούδια και να μην πιστεύω στα μάτια μου! Νόμιζα ειλικρινά ότι το φιδωτό ποταμάκι που στραφτάλιζε ανάμεσα στο ανθισμένο χορτάρι το ΄βλεπα στον ύπνο μου!

Κάνουμε όμως και μεγάλα ταξίδια, στο εξωτερικό. Έχω πάει στη Νέα Ζηλανδία, στην Παταγονία από τη μεριά της Χιλής και της Αργεντινής, στο Βιετνάμ… Είχα την ευκαιρία να ζήσω και στις πόλεις αλλά κυρίως σε μέρη όπου ποτέ δεν θα μπορέσει να πατήσει ένας κανονικός τουρίστας. Στα χωριά των μειονοτήτων στο Φανζιπάν στα σύνορα με την Κίνα πώς να φτάσεις; Αν δεν περπατάς στα βουνά, μόνο από αεροπλάνο μπορείς να δεις τα ηφαίστεια της Νέας Ζηλανδίας με την προϊστορική βλάστηση. Για μένα το ωραιότερο τοπίο όμως ήταν ο μυστικός κήπος του Τόρες Πάινε στις Άνδεις. Ένας απίστευτος παράδεισος κρυμμένος στην καρδιά της… βλοσυρής οροσειράς. Με δάση, με λίμνες, με ονειρικές ομίχλες, με παγόβουνα- μερικές φορές νόμιζα πως είχε και αγγέλους! Αλησμόνητη θα μου μείνει και η πρώτη μέρα ξεκούρασης στο Μπουένος Άιρες επιστρέφοντας. Τι πόλη είναι αυτή; Τότε κατάλαβα τι τυχερός ήταν ο Μπόρχες… Ένα σας λέω: από τότε προσεύχομαι να επιστρέψω σύντομα στους ωραιότατους αέρηδές της…

Πρώτη μου εξόρμηση ήταν στις Άλπεις. Όποιος το άκουγε, γελούσε. Εγώ δεν είχα σκαρφαλώσει στον λόφο του Στρέφη, τώρα θα σκαρφάλωνα στο Μάτερχορν;

5 προϋποθέσεις για να πάρεις τα βουνά

1 Να είσαι φαν του ρητού «Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω!» 2 Να είσαι και του σαλονιού και του λιμανιού… Να μην τρέμεις στην ιδέα ότι θα γρατσουνίσεις τη γάμπα σου σε γαϊδουράγκαθο (οι κύριοι και οι κυρίες αποκλειστικώς σαλονιού έχουν μεγάλη πλάκα όταν ξενερίσουν στα βουνά…)

3 Να έχεις καλή και έμπειρη παρέα (μπορεί να χρειαστεί να σε σώσουν από κακοτοπιές. Μπορεί επίσης να χρειαστεί να ρίξετε κάνα χορό σε ορεινή ταβέρνα- αμφότερα απαραίτητα!)

4 Να μην είσαι τσιγκούνης (ο εξοπλισμός κοστίζει ακριβά αλλά τα βγάζει τα λεφτά του, γιατί μετά κάνεις τις πιο φτηνές εκδρομές!)

5 Να μην έχεις έμμονες ιδέες ότι όλοι οι άλλοι της ομάδας είναι φοβεροί αλπινιστές! (οι περισσότεροι είναι ανθρωπάκια του Θεού, όπως εμείς!)