[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Συγκρίσεις για κλάματα

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που πας στο εξωτερικό «η Ελλάδα σε πληγώνει»… Γιατί άραγε; Λόγω ξενομανίας ή άμετρης διάθεσης που σε κάνει να συγκρίνεις ανόμοιες χώρες- οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά- με τη δική σου; Δεν νομίζω. Πρόσφατα, βρεθήκαμε στην Πορτογαλία. Μια χώρα που μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση πέντε χρόνια μετά την Ελλάδα.

Μια χώρα που μπορεί να ήταν, κάποτε, αποικιοκρατική, αλλά η 40χρονη δικτατορία του Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ την είχε φέρει πίσω από τον ήλιο του εκσυγχρονισμού. Κι ας ανέδειξαν αυτόν τον δικτάτορα οι Πορτογάλοι σε ψηφοφορία του 2001 ως τον«σημαντικότερο Πορτογάλο όλων των εποχών»! Κι ας μη θέλουν να θυμούνται τίποτα οι Πορτογάλοι από την «επανάσταση των γαριφάλων» και τον Οτέλο ντε Καρβάλιο… Στην καθημερινή ζωή της, όμως, η πορτογαλική κοινωνία έχει κάνει άλματα που την έχουν φέρει πολύ πιο μπροστά από την Ελλάδα- κι ας ήταν στο ξεκίνημά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση πίσω από μας. Και αυτά τα άλματα φαίνονται όπου και να σταθείς σε αυτήν τη χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου, που οι… έξυπνοι οι Ισπανοί αποκαλούν τους κατοίκους της «Αλβανούς της Ιβηρικής». Όχι μόνο στη Λισαβώνα, αλλά σε όλες τις πόλεις- Πόρτο, Κοΐμπρα, Ναζαρέτ, Φάτιμα, Όμπιντους, Γκιμαράες- περπατάς και τα έργα- δημόσια και ιδιωτικά- σε κάνουν να ζηλεύεις και να λες:

«Γιατί αυτοί κι όχι και εμείς;».

Πρώτον, όλοι οι δρόμοι, σε όλες τις πόλεις αστράφτουν, αφού για την καθαριότητα φροντίζουν τόσο οι φορείς της Πολιτείας όσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι. Επίσης βλέπεις δημόσια έργα- κυρίως οδικές αρτηρίες- που γίνονται με ευρωπαϊκά κονδύλια, τα οποία εκεί πιάνουν τόπο και δεν πάνε υπέρ τσέπης εργολάβων, υπουργών και κάθε είδους διαπλεκόμενου και αιωνίως απυρόβλητου από τον νόμο. Σε όλους τους δρόμους των μεγάλων πόλεων ανά πάσα στιγμή η Αστυνομία και η δημοτική περιφρούρηση είναι παρούσα με ποδήλατα, μηχανάκια- τόσο πολύ μυαλό χρειάζεται και δεν έχουμε σκεφτεί και στη χώρα μας τη χρήση τέτοιων μέσων;- που επιβλέπουν και επιβάλλουν την τάξη. Κι αν πάμε πάρα πέρασχολεία, δημόσια διοίκηση, υγεία – οι συγκρίσεις με τη χώρα μας σε κάνουν να μελαγχολείς…