Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

Μακρινός περίπατος στην Πάτρα
, Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com

«Όταν σε συναντήσω κάτω από τις πυκνές κεραίες,/ με μαύρο φόρεμα και με μάτι αετήσιο, θα δακρύσω,/ όχι από πένθος αλλά γιατί οι δυο μας γυρίσαμε πίσω,/ σαν έκπτωτοι στον κήπο, την καλύτερη ώρα: Τώρα/ που έχουν κουρνιάσει επάνω στις κεραίες τα παγώνια,/ που όλοι είναι στα σπίτια τους κλεισμένοι, καρφωμένοι/ επάνω στης τηλεόρασης τα αλυσιδωτά προγράμματα,/ και τα κορίτσια καθυστερούν μπρος στους καθρέφτες/ που παίζουν μαζί τους άγρια, οι στυγνοί περιπαίχτες,/ πριν χαθούν, μεσάνυχτα, στης ζωής τους τα χάσματα» ( Ραντεβού ).

«Περνάω απ΄ το Γυμνάσιο, το παλαιό και παραμελημένο/ το καινούργιο, δίπλα του, σαν ένα βρέφος παραπεταμένο./ Κοντοστέκομαι, ενστικτωδώς, έξω από το χαμηλό σπίτι/ του καθηγητή (τα χρόνια που ήμουνα ακόμα μαθητής)./ Πίσω απ΄ τα στόρια σε μοβ βαθύ χρώμα στη σκοτεινιά/ απόψε η σιγανοκουβέντα πηγαινοέρχεται στ΄ αλβανικά» ( Περνάω από το Γυμνάσιο ).

«Η πόλη μου λικνίζεται στου χρόνου τα νερά/ σαν ξεχασμένο καράβι, σε ένα άδειο λιμάνι./ Αλλού δουλεύουν τη γη, αλλού παίρνουν τις αποφάσεις/ και χείμαρροι ανθρώπινοι ορμητικοί κινούν καταστάσεις./ Με τις βαλίτσες τους έτοιμες, θαρρείς, να εκλιμενιστούν/ προθέσεις άλλες περίεργες οι πράξεις τους εδώ μαρτυρούν/ οι επιβάτες αυτού του καραβιού στρέφουν τον νουν όχι προς την ακινησία της στεριάς, μα προς την ταραχή του ωκεανού.

/ Ελπίζουν πως κάποτε θα τους φέρει η τύχη τους στα νερά του./ Μα για την ώρα, απολαμβάνουν στο κατάστρωμα τα ποτά τους./ Σχέδια κάνουν, κι αμέσως τ΄ αλλάζουν, πουλάνε και αγοράζουν./ Και μέσα στις μεγάλες αίθουσες παίζουνε δυνατά οι μπάντες/ για να καλύψουν τ΄ άσχημα που έρχονται από τις αποβάθρες./ Άραγες τα ταρακουνήματα να ΄ναι απ΄ του χορού τα βήματα/ ή από τις καμπίνες, όπου επιδίδονται σε φευγαλέους έρωτες./ Τι τους μέλλει αυτούς αν κάπου, κάποιοι, συνήθως γέροντες,/ σοφίζονται κομπίνες για να χωρίσουν της Ιστορίας το χωράφι;/ Γιατί να αλλάξουν πάλι ζωή; Καλά είναι εδώ μέσα στο καράβι./ Άλλωστε η Ιστορία έκοβε το σχοινί κάθε που έδεναν στο λιμάνι./ Υγρός τάφος για τους νεκρούς που δεν νοιαζόταν ν΄ αναλάβει./ Ακουμπάν την κουπαστή και κοιτάνε με τον ορίζοντα στην πλάτη./ Απέναντί τους, όλοι οι δρόμοι οι γνωστοί έχουνε ήδη χορταριάσει» ( Σαν ξεχασμένο καράβι ).

«Σβουρίζει σήμερα η Ελλάδα/ Τόσο που με πιάνει ζαλάδα/ Σου είπα θέλω να χορέψω/ Λες, τι να σου μαγειρέψω/ Λέω, έλα στο ροκάδικο/ Να δεις ότι δεν έχω άδικο/ Όταν σου λέω τα πάντα κινούνται/ Τότε που θα πρέπει να κοιμούνται/ Είναι καλό αυτό ή κακό, ρωτάς/ Δεν ξέρω, εξαρτάται πού πατάς/ Είναι πρόοδος το καζίνο, ρωτώ/ Εξαρτάται τι γνώμη είχες,/ λες για τον Φυσιολατρικό./ Να χορέψουμε; Προτείνει μια χωριάτα./ Μα νόμισα πως βρίσκομαι στην Πάτρα/ Ξύπνα, μου λέει, σβουρίζει η Ελλάδα!» ( Άφιξις οδικώς ).

«Ένας περίπατος αρχίζει στη μέση/ μιας πρότασης που μένει έτσι, εκεί/ γιατί δεν είχε λόγο ν΄ αρθρωθεί./ Αργά η πόλη σε φέρνει σε μέρη/ που ουδέποτε είχε αναφερθεί/ Βαδίζεις, μισός σώμα, μισός μνήμη, περιφέρεσαι/ σε μια πόλη αδειανή και χαίρεσαι να τη γεμίζεις./ Την όρεξή σου την πυροδοτεί ένα άδοτο φιλί./ Κινείσαι κάτω από στοές παράλληλα σε δρόμους/ και όχι σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής/ αλλά με τις παρανομίες της αγάπης αιωρείσαι/ σε ομιχλώδεις περιοχές ακατάγραφου χρόνου» ( Μακρινός περίπατος στην Πάτρα ).

«Τι να σας πω/ Σ΄ αυτή την πόλη όλοι/ έχουμε δώσει ένα χεράκι/ Οι άνθρωποι/ ο Θεός/ εγώ/ Ο κυκεώνας προγραμμάτων και οραμάτων/ κυβερνητικών, η δημαρχία, η νομαρχία/ το πολιτικόν/ γκρεμίζονται στο βάραθρο της απουσίας της/ Γιατί η ουσία της είναι μετέωρη» ( Πάτρα μετέωρη πατρίδα ). ΥΓ:Στίχοι από την τελευταία ποιητική συλλογή του Χρήστου Τσιάμη «Μακρινός Περίπατος στην Πάτρα», Εκδ. Μελάνι (2007). Ο Χρήστος Τσιάμης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα. Από το 1967 ζει στη Νέα Υόρκη. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά της Ελλάδας και της Αμερικής.

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com