Φαινόμενα

Έλληνες Ιντιάνα Τζόουνς
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Τι να σου κάνει ο ανιχνευτής χαμένων θησαυρών και τα λαδωμένα γυναικεία οπίσθια των ρεπορτάζ παραλίας αν έχεις ξεχάσει να ερωτεύεσαι;

Χρυσές δουλειές ο κύριος με τον ανιχνευτή θησαυρών. Τον είδαμε να κάνει επίδειξη των ονειρεμένων (κυριολεκτικώς) δυνατοτήτων του ηλεκτρονικού ματσουκίου για χάρη δελτίων ειδήσεων, του «7 με 11» του Αnt1 και όπου αλλού υπάρχει «ζωντανό» πρόγραμμα αυτή την εποχή. Να ΄ναι η ένδεια θεμάτων που μετέτρεψε το ανιχνευτήρι σε ιδανικό gadget του φετινού θέρους ή η φτώχεια και η έλλειψη διεξόδων για αύξηση του οικογενειακού εισοδήματος; Όλα μαζί προφανώς. Άλλωστε το κυνήγι του θησαυρού δεν έπαψε να είναι αγαπημένο θέμα που πλούτισε από αγορίστικες φαντασίες με τις περιπέτειες πειρατών, μέχρι τσέπες οργανωμένων επιτήδειων που αξιοποίησαν αφηγήσεις, ιστορία, ακόμη και μύθους με επιτυχία. Ουκ ολίγοι έχασαν τη ζωή τους κυνηγώντας το όνειρο του θησαυρού. Του πλουτισμού μέσα σε μια νύχτα. Με το «χαμένο» χρυσάφι που τέθηκε σε μια ορισμένη στιγμή «εκτός αγοράς» και έμεινε εκεί περιμένοντας να επανεισελθεί στην κυκλοφορία. Βουνοπλαγιές, γκρεμοί και βυθοί οργώνονται από σύγχρονους χρυσοθήρες, με επιχειρήσεις συχνά πανάκριβες, αλλά και με απάτες ακόμη ακριβότερες, αφού πολλοί εύπιστοι γίνονται «χορηγοί» τέτοιων ερευνών έναντι ποσοστού επί των υποτιθέμενων ευρημάτων, τα οποία μπορεί και να μην υπάρχουν καν.

Τέλος πάντων, το ηλεκτρονικό ματσούκι-ανιχνευτής έγινε κάτι σαν έμβλημα του φετινού καλοκαιριού με τόσες τηλεοπτικές επιδείξεις. Ούτε τα αντηλιακά ούτε καν τα γυαλιστερά οπίσθια κυριών που λιάζονται στις παραλίες- αν και αγωνίζεται το Star να συντηρήσει την παράδοση- αλλά το κυνήγι του θησαυρού, που επισημοποιείται ως επικερδής δραστηριότητα μέσω της τηλεοπτικής προβολής, μοιάζει πιο σύγχρονο θέμα.

Γιατί είναι η κρυμμένη ελπίδα σε εποχές που αυτή μοιάζει όλο και πιο μακρινή, είναι το όνειρο του πλουτισμού για τους «κοινούς θνητούς» στην εποχή που όλα τα όνειρα του καπιταλισμού έχουν διαψευστεί. Αστείο; Μπορεί. Αλλά το ματσούκι που κάνει ένα ηλεκτρονικό γρύλισμα μόλις «μυριστεί» χρυσάφι μας λένε ότι γίνεται ανάρπαστο και ότι έχει ξεχυθεί σε κήπους, κάμπους και ραχούλες κόσμος και ψάχνει. Είναι μια μορφή επιστροφής στη φύση και αυτή. Πήξαμε ως φαίνεται στους «Ιντιάνα Τζόουνς» α λα ελληνικά. Να, ένα σπουδαίο ριάλιτι. Με χρυσοθήρες. Στην ελληνική φύση. Και συμμετοχή απ΄ όλες τις χώρες, γιατί ουκ ολίγοι Ευρωπαίοι (Γερμανοί και Γάλλοι κυρίως) κάνουν την ίδια δουλειά σε ελληνικό έδαφος.

Η άλλη τηλεοπτική όψη, βέβαια, είναι η… κάτοψη. Των γυναικών στις απανταχού της επικράτειας παραλίες.

Έχει και η Χαλκιδική ομορφιές, λέει μια φωνή off στο Star και ο φακός κάνει ζουμ σε μεγαλειωδώς τουρλωτά οπίσθια, αγνώστου νεαρής, η οποία υποτίθεται βρίσκεται σε παραλία της Β. Ελλάδας. Όπου και να βρίσκεται το ίδιο είναι. Έτσι κι αλλιώς, τίποτε άλλο δεν έχει το πλάνο από καμπύλες επιδεικτικά φουσκωμένες.

Όσο για τα αγόρια που ανακαλύπτει ο φακός, δεν είναι παρά έφηβοι, παρέες από πιτσιρίκια της παραλίας που κραυγάζουν σαν σε σχολικό διάλειμμα, καθώς βουτούν στα νερά για χάρη της κάμερας. Για να θυμίσουν την ανεμελιά που καταστρέφει η ενηλικίωση; Πάντως ένα πιτσιρικάς σκέφτηκε να μην πάει χαμένη η τηλεοπτική του εμφάνιση και σκύβει στο μικρόφωνο λέγοντας δυνατά «αγαπώ την Άρτεμη» και συμπληρώνει για να μη γίνει κανένα λάθος «που βρίσκεται τώρα κάπου στο Ιόνιο». Τουλάχιστον είχε μια χρησιμότητα η κάμερα. Να ακούσει μια νεαρή αγαπημένη την εξομολόγηση. Έτσι ξαφνικά, πήρε νόημα το ρεπορτάζ. Ένας πιτσιρικάς έβγαλε τη γλώσσα στο λιβάδι με τα λαδωμένα οπίσθια. Ο έρωτας είναι η ουσία.


Ψάχνουν τον νέο πανικό

Α! ναι. Μετά τη γριπολογία, η καταδίκη της γριποφοβίας. Πρώτα κόβονται τα ήπατα στον αφελή τηλεθεατή με τα καθημερινά αφιερώματα, τις αναφορές στους θανάτους, στις κρίσιμες καταστάσεις – όλα λόγω εξασθενημένων οργανισμών από άλλες αιτίες- τις αντικρουόμενες πληροφορίες για το εμβόλιο και μετά τον καταγγέλλουν για πανικοβλημένο και γριποφοβικό. Ας είναι. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Ένα ψύχραιμο αφιέρωμα στο «Πρωινό Μega» με καλεσμένους του Ιορδάνη Χασαπόπουλου γιατρούς, τη Λιάνα Κανέλλη, τη Λούκα Κατσέλη- οι τελευταίες κυρίως για την πολιτική συζήτηση που ακολούθησε- επισημαίνει το κυριότερο πρόβλημα:

αν τρέξουν όλοι στα νοσοκομεία με το παραμικρό, θα είναι χειρότερα.

Και τώρα που αφήνουμε αυτόν τον πανικό, με ποιον να τον αντικαταστήσουμε; Γρήγορα, γιατί το σύνδρομο στέρησης είναι χειρότερο.