[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ένα βιβλίο στην παραλία

Έπιασα ξαπλώστρα πρωινή. Όχι από εκείνες που νοικιάζουν τα καφενεία στις αμμουδιές, κάτι άλλες που έχει βάλει ο δήμος στη χτισμένη παραλία, δωρεάν και αραιές. Ο διπλανός βρίσκεται σε απόσταση δέκα μέτρων, δεν ακούς τι λέει, δεν βλέπεις τι διαβάζει ούτε σου μυρίζει το αντηλιακό του. Ο κόσμος ανήκει σε όσους ξυπνάνε πρωί, οι ηλικιωμένοι το ξέρουν. Απολαμβάνουν την ήσυχη θάλασσα πριν αρχίσουν να την αναστατώνουν οι πολύ θερμές μάζες αέρα και νεαρής σάρκας του μεσημεριού. Κολυμπάνε μέχρι τα βαθιά, με καπελάκια και γυαλιά ηλίου, κάθε τόσο ρωτούν τι ώρα είναι, να συμπληρώσουν μια νόρμα που θεωρούν επαρκή. Ύστερα κάθονται στον ήλιο και τρώνε ένα φρούτο, διαβάζουν κάποια κυριακάτικη εφημερίδα. Κάνω μια βόλτα για στατιστικούς λόγους, οι εφημερίδες είναι όλες αθλητικές. Ίσως είναι νωρίς, δεν μοιράστηκαν οι άλλες, ίσως είναι και πολύ αργά για τις εφημερίδες…

Από τους μοναχικούς, μια κοπέλα ρεμβάζει, ένας άνδρας καπνίζει, μια γυναίκα μισοκοιμάται στη σκιά, ένας άλλος διαβάζει ένα βιβλίο. Αισθάνομαι μια φιλική διάθεση. Κι εγώ βιβλίο έχω φέρει. Ποιο είναι το δικό του; Με τρώει η περιέργεια, τι μανία κι αυτή, μόλις δω άνθρωπο να διαβάζει θέλω να μάθω τον τίτλο. Μπαίνω στη θάλασσα και πάω κοντά στην προκυμαία, μήπως διακρίνω το εξώφυλλο. Δεν φαίνεται. Βγαίνω έξω, κάνω άλλη μια βόλτα, είναι ο μόνος σε παραλία ένα χιλιόμετρο που κρατάει βιβλίο. Αποφασισμένη, πλησιάζω πολύ αδιάκριτα, σχεδόν σκύβω πάνω του, αλλά δεν μου δίνει σημασία, είναι αφοσιωμένος. Ο τίτλος είναι με κυριλλικούς χαρακτήρες. Αδύνατον να καταλάβω τι σόι βιβλίο είναι από τα συμφραζόμενα του εξωφύλλου. Γυρίζω απογοητευμένη στη δημοτική ξαπλώστρα. Το βιβλίο του ξένου διατήρησε αλώβητο το μυστήριό του, δεν παραδόθηκε ούτε στην περιέργεια ούτε στην κριτική μου.