Το πρόβλημα της αλαζονείας

Μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να σας ταλαιπωρήσω με ηθικοπλαστικά λογύδρια για τη σημασία του βιβλίου. Έχετε βαρεθεί να ακούτε τέτοια, η ξύλινη γλώσσα της κουλτούρας δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από οποιοδήποτε ομοειδές της ιδίωμα. Και στο κάτω κάτω της γραφής, όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει ένα βιβλίο το τελευταίο που τον νοιάζει είναι αν ο εκάστοτε υπουργός Πολιτισμού ενδιαφέρεται για το βιβλίο. Αυτή είναι η δύναμη του βιβλίου: είναι το μόνο πολιτιστικό προϊόν που δεν εξαρτάται από τις κρατικές χορηγίες. Το χορηγεί το κοινό του- όσα θετικά κι όσα αρνητικά κι αν έχει αυτό.

Αντιθέτως, όμως, οφείλω να υπενθυμίσω πως το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και με τον Πέτρο Μάρκαρη, όπως και με τον προκάτοχό του Δημήτρη Νόλλα, και με τη διευθύντριά του Κατρίν Βελισσάρη υπήρξε μια πολιτισμένη όαση στις φτωχογειτονιές του Κακομοιράτου. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα πεπραγμένα του, όπως η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη.

Αναφέρομαι στο ήθος της διοίκησης, με κύρια αιχμή το ενδιαφέρον για το έργο που αισθανόταν ότι όφειλε να παραγάγει. Σε μια χώρα όπου το κράτος όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται να παράγει, αλλά κύριο μέλημά του είναι πώς θα εμποδίσει τους πολίτες του να παράγουν έργο, στο Κακομοιράτο των ειδικών αναγκών ένας οργανισμός αφοσιωμένος στο έργο του είναι πολύτιμος σαν το νερό στην έρημο.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι καν εκεί. Θέλουν να το διαλύσουν; Ας το διαλύσουν. Δεν θα είναι ούτε το πρώτο και, δυστυχώς, ούτε το τελευταίο τους επίτευγμα.

Το πρόβλημα εντοπίζεται, ακόμη μία φορά, σε αυτή την ιδιαίτερη ποιότητα της αλαζονείας η οποία καταντάει κωμική όταν κάποιος κάνει τον κόπο να συγκρίνει την αναλογία του βαρύγδουπου όγκου της με το πραγματικό της εκτόπισμα. Και αν προσθέσουμε σε όλα τα άλλα ελλείμματα και το σοβαρότατο έλλειμμα σοβαρότητας, τότε από το Κακομοιράτο δεν μένει παρά μόνο το Αιγαίο.