Το Κακομοιράτο του Αιγαίου

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ
ΤΙΤΛΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΒΑΣΙΛΗ
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟ ΗΜΕΡΩΝ
ΜΟΥ ΔΙΑΚΩΜΩΔΟΥΣΕ ΤΙΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ
ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΡΗΘΗΚΑΝ, ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ
ΑΠΛΩΣ ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΝ, ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ ΠΟΥ
ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΛΗ Η ΓΝΩΣΤΗ
ΑΝΑΚΑΤΩΣΟΥΡΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ
ΣΤΟ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑΤΟ ΜΑΣ
Σκέπτομαι πολλές φορές πόσο τυχερός είμαι που η δουλειά μου δεν απαιτεί συλλογική προσπάθεια, η οποία έχει καταντήσει να σημαίνει ασταμάτητο πόλεμο από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Θα μου πείτε ποτέ δεν μας διέκρινε η συλλογικότητα της συνείδησης, από αρχαιοτάτων χρόνων που λέμε, από τον Όμηρο και την Ιλιάδα του. Ακόμη και εκείνο το περίφημο «εμείς» του Μακρυγιάννη, η καραμέλα της πάσης τραγουδιστικής προόδου, αποδείχθηκε πως δεν μπορούσε να συγκεντρώσει στον πληθυντικό του τίποτε παραπάνω από το υπερτροφικό και υπερπληγωμένο «εγώ» του γέροντα στρατηγού.

Σήμερα όμως το πράγμα έχει αγγίξει κάποια όρια- μη λες μεγάλη κουβέντα, θα μου πείτε, γιατί ακόμη δεν έχεις δει το παρακάτω. Σύμφωνοι, αλλά πόσες φορές την ίδια ημέρα δεν σας δίνεται η εντύπωση πως αντί για λέξεις ανταλλάσσετε φωνήεντα και σύμφωνα τα οποία, πέραν των ήχων τους, δεν έχουν απολύτως καμία σημασία; Ο κύριος Γιανναράς βέβαια μπορεί να χρεώνει το φαινόμενο στον διασυρμό που υπέστη το κοινοτικόν πνεύμα της πάσης Ελλάδος, από την εποχή των διαφωτιστών και του Κοραή ήδη, και να διακηρύσσει στεντορεία τη φωνή πως μετά την ανεξαρτησία μας μόνον εξαρτημένα προϊόντα καταφέραμε να βγάλουμε από τα χέρια μας. Όπως όμως και να το κάνουμε, προσωπικά προτιμώ τον Ροΐδη και τον Βιζυηνό από τα κουταλοπίρουνα της παράδοσής μας, κι ας είναι δυτικόφρονες και εξαρτημένοι.

Και σίγουρα από την τραγωδία τού «αμάν τι μας έλαχε» και «πού θα πάει αυτή η κατάσταση βρε παιδί μου», προτιμώ χίλιες φορές την κωμωδία. Συμφωνώ όμως, φίλε Βασίλη, μαζί σου πως το Κακομοιράτο, εκτός των άλλων, έχει καταδικάσει και τους κωμικούς στην ανεργία. Τους έχει κλέψει τη δουλειά εν ολίγοις. Όταν κυβερνά η κωμωδία, τι σόι αστείο να τους πεις για να γελάσουν;

Κωμικοί ήρωες του εαυτού τους, με απελευθερωμένο το σύνδρομο Λουί ντε Φινές, χωρίς το ταλέντο τού εν λόγω εννοείται. Πίσω από το σύνδρομο κρύβεται μια ολόκληρη νοοτροπία, την οποία ο Γάλλος κωμικός ενσάρκωσε με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο. Είναι το ανθρωπάκι, ο τέλειος οσφυοκάμπτης μπροστά στους ανωτέρους του ο οποίος μόλις τύχει κι έχει κανέναν του χεριού του γίνεται τύραννος. Το ίνδαλμα παντός μικρομεσαίου.

Πώς αλλιώς να εξηγήσω την αλαζονεία της τάξης των πολιτικών χωρίς το σύνδρομο Λουί ντε Φινές; Δουλικότατοι με τα αφεντικά τους, το εκλογικό κοινό τους, απλώς λαθρέμποροι της κολακείας, δίνουν τα πάντα κι όταν κανείς ξεφύγει και πάψει πια να είναι κοινό, όταν γίνει άτομο, πολίτης, τότε του δίνουν και καταλαβαίνει.

«Ο κύριος υπουργός δεν θα μπορέσει να σας δει πριν από…». Πριν από πότε; «Ο κύριος υπουργός έχει πολλή δουλειά αυτόν τον καιρό», λες κι εγώ τον θέλω για να πάμε εκδρομή. Η ιστορία αυτή μου θυμίζει τον διάλογο της μητέρας μου με κάποιον υδραυλικό, ο οποίος κάποτε της είχε πει πως δεν ευκαιρεί να ξαναφτιάξει τη βρύση που είχε φτιάξει ήδη μία φορά την προηγουμένη, γιατί έχει πολλή δουλειά. Λες και η βρύση δεν ήταν δουλειά του.

Αυτά σκεπτόμουν τις προάλλες όταν διάβασα την επιστολή του Πέτρου Μάρκαρη και της Λένας Διβάνη, προέδρου και αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Απέδωσαν την άρνησή τους να ανανεώσουν τη θητεία τους στην αδιαφορία της ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού, η οποία συνοψίζεται στην αδυναμία του υπουργού να συναντήσει, εδώ και τόσους μήνες, τον πρόεδρο του ΕΚΕΒΙ. Έχει δουλειά ο άνθρωπος και τον καταλαβαίνω. Τόσο πολλή δουλειά που το τελευταίο Σάββατο του Ιουνίου, στα εγκαίνια της έκθεσης Ντελβό στο Μουσείο Γουλανδρή στην Άνδρο, μπήκε στην αίθουσα, εκφώνησε τον λόγο του και σηκώθηκε να φύγει αφήνοντας τους λοιπούς ομιλητές και τα έργα του Βέλγου σουρεαλιστή σύξυλα. Απορία Αμερικανού, στελέχους της Διεθνούς Τράπεζας ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της εργασιομανίας του υπουργού: «Μα τι το τόσο επείγον μπορεί να έχει να κάνει ένας υπουργός Πολιτισμού σαββατόβραδο;». Φαντάζομαι ότι, εκτός από την εμβριθή αναζήτηση λύσης στο πρόβλημα της εκπομπής διοξειδίου του άνθρακος στην Ε.Ε., θα υπήρχε και κάνα δείπνο με την ένωση τηλεβάρδων της εκλογικής του περιφέρειας. Στη χώρα που ανακάλυψε τη δημοκρατία, η δημοκρατία δεν έχει όρια.