[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ξινίλα

Το λέω στα ίσια. Πριν φύγω διακοπές με πιάνει κάτι σαν άγχος αποχωρισμού της πόλης και ό,τι αυτή σημαίνει για μένα: Η «ανάσα» που δίνει στο μάτι το δισέλιδο με τα σινεμά. Όλο αυτό το πέρα δώθε των εικόνων που σε προετοιμάζουν για κάτι (συναυλίες, σινεμά, άγνωστες γειτονιές, μπαρ κ.λπ.) που ειδικότερα το καλοκαίρι αποκτούν και κάτι από τη χαρά του τυχαίου.

Να είσαι στον δρόμο για το σπίτι και να κάνεις στροφή επί τόπου με ένα «δεν πάμε στην Αθηναία;». Πάμε (και δεν πάμε!) και καθώς πιάνετε το πίτσι πίτσι στο όρθιο να χτυπάει το κινητό και να καταλήγετε σε βεράντα για μακαρονάδα- χωρίς όμως να έχει αποκλειστεί και η ιδέα του σινεμά (για αργότερα). Ζέστη, καυσαέριο, μυρωδιά πυρακτωμένης ασφάλτου και ο Υμηττός στεφανωμένος με τις ροζ αποχρώσεις του, τη δύση. Τα ξέρουμε αυτά, χρόνια τα βλέπουμε, τα μυρίζουμε, τα βλαστημάμε και τα λατρεύουμε ταυτόχρονα. Είναι οι εικόνες της αθηναϊκής (καλοκαιρινής) καθημερινότητας που ξέρεις σε τι θερμοκρασίες θα κινηθεί. Σε έχει συνηθίσει να κινείσαι έτσι. Λίγο Θέατρο Βράχων από δω, λίγο Βadmigton από εκεί, σινεμά, κους κους και γκρίνια (που οι άλλοι πάνε διακοπές κι εσύ όχι- έτσι κουβέντα να γίνεται), κάνα μπάνιο το Σαββατοκύριακο- καλός και ο Αστέρας αλλά τόσο ενοχλητικό που όλοι οι άντρες «γυαλίζουν» το στέρνο τους με την ξυριστική- σουβλάκι και μπίρες στην πλατεία. Την τελευταία στιγμή. Έχει σημασία αυτό. Τελευταία στιγμή. Αυτό το «παιδικό» του τέλειου συντονισμού με τον ρυθμό και το κλίμα της κατάστασης. Το αυτονόητο της συμμετοχής, χωρίς σπρώξιμο. Το καλοκαίρι είναι περισσότερο η μνήμη εκείνης της εποχής (και ο χρόνος ξέρει και την καλαφατίζει αυτήν τη μνήμη μόνο με τα ωραία της). Και ρωτώ: Τι σχέση έχει αυτό με την ξινίλα που βγάζω όταν ακούω το «πότε φεύγεις;» (και καπάκι: «και γυρίζεις;»). Ξινίλα, γιατί ξέρω ακριβώς το πότε, το πώς και το πού. Και μέχρι να συνηθίσω τον αέρα της θάλασσας (με παίρνει κάνα δυο μέρες), θα επιστρέψω.