Επιφυλλίδα

Ας γελάσουμε
Του Κώστα Λογαρά

Όλα δείχνουν ότι μας έχουν τυλιγμένους σε μια κόλλα χαρτί. Τις κινήσεις μας, τις (κάθε είδους) επαφές μας, τις τηλεφωνικές συνομιλίες μας. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από πουθενά, είτε ανήκουμε σε συμμορίες δολοφόνων είτε όχι. Μας παρακολουθούν στενά μέσα από κάμερες, απ΄ τα Ρ/C μας, με κοριούς και ψείρες, από κινητά κι ακίνητα. Από βαλίτσες, ντουλάπες και μπαούλα (και καλά Βλαστούς κι αμπελοβλάσταρα, αλλά τους άλλους;).

Μέχρι και το βιολογικό μας υλικό, διάβαζα: σάλια, τρίχες και ιδρώτα. Ούτε να φτύσεις πια δεν θα μπορείς. Θα έρχεται από πίσω σου ο πράκτορας μ΄ ένα πτυελοδοχείο και θα μαζεύει το γενετικό σου υλικό. Όλα θα μαθευτούνε τώρα, δεν τη γλιτώνουμε. (Άραγε, άλλοι ήχοι και αέρια του σώματος θα είναι ανιχνεύσιμα; Δεν διευκρινίζεται στο ρεπορτάζ. Και πώς θα τα συλλέγουν, απορώ. Δεν ξέρω αν υπάρχουνε ακόμα, ίσως, οι παραδοσιακοί πορδοσυλλέκτες ή μήπως έχουν εφευρεθεί καινούργια ηλεκτρονικά συστήματα. Πάντως, πρέπει κι απ΄ αυτό να φυλαγόμαστε και στο εξής να ζοριζόμαστε αθορύβως.)

Ε, λοιπόν, όσο σφίγγουν τα λουριά, άλλος τρόπος να γλιτώσουμε δεν μένει παρά να κάνουμε την προσωπική μας επανάσταση και να τα βγάλουμε όλα στο φως. Οικειοθελώς. Κι αυτά που ΄χουμε κάνει, κι άλλα πολλά που είναι μόνο στο μυαλό μας: φόβοι καταχωνιασμένοι, κρυφές επιθυμίες και φαντασιώσεις (κι αυτά, κι αυτά κολάσιμα είναι και μεμπτά).

Να βγαίνουνε οι τολμηροί- λέμε τώρα- και να καταλογίζουνε στους εαυτούς τους τα μύρια όσα:«Εγώ, που αυτό και που εκείνο, και το ένα και το άλλο», πράγματα φοβερά κι ανήκουστα. Ψεύτικα κι αληθινά μαζί. Ώσπου να γίνει μία σύγχυση, ένα ανακάτεμα του απίστευτου και του πραγματικού, που να χάνει ο σκύλος τον αφέντη του. Πιο σουρεαλιστική επανάσταση απ΄ αυτή, δεν μπορώ να φανταστώ.

Μια άλλη λύση είναι, εκεί που μιλάς στο κινητό, να ρίχνεις πού και πού κάνα σιχτίρισμα ή κανένα γαλλικό-ακόμα καλύτερα αυτό. («Δεν το λέω σε σένα», θα διευκρινίζεις στον συνομιλητή σου, «το λέω σε αυτούς που μας ακούνε»).

Κι όταν βγούνε οι κασέτες στα κανάλια και παίζονται οι διάλογοι με δημοσιογράφους-ηθοποιούς, θα παρεμβάλλονται- ανάμεσα σε ερωτόλογα, προσωπικές αποκαλύψεις και ομολογίες- ένα σωρό βρισιές και σιχτιρίσματα απευθυνόμενα στον κάθε ωτακουστή. Αλλά κι εκεί που θα σ΄ έχουν στριμωγμένο στην Ασφάλεια και θα σε βάζουνε ν΄ ακούς ξανά τα ερωτικά σου τσιλημπουρδίσματα και λοιπά προϊόντα της παρακολούθησης, θα ξεμπουκάρουν ενδιαμέσως τα ξεγυρισμένα γαλλικά και θα παίρνεις έτσι την εκδίκησή σου.

Μια πρόταση ακόμα (κατάλληλη όμως αυτή μόνο για τις εξωτερικές παρακολουθήσεις) είναι να μπερδεύεις τα ίχνη και τις διαδρομές. Πριν καταλήξεις λ.χ. στα επιλήψιμα σημεία ή σε στέκια ύποπτα, πρώτα να περνάς απ΄ την Αρχιεπισκοπή ή απ΄ τη Μητρόπολη να ανάβεις το κερί σου. Πριν καταλήξεις στην Πλατεία Εξαρχείων για καφέ, να κάνεις ένα πέρασμα απ΄ την αμερικάνικη πρεσβεία ή από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Να μη μπορούν οι μυστικοί να ερμηνεύσουν τα βαθύτερα κίνητρα των προσωπικών σου διαδρομών ή τις διασυνδέσεις σου και να παθαίνουνε παράκρουση. Για το τέλος άφησα το πλέον αποτελεσματικό: να γυρίζεις προς τις κάμερες κι ανεβοκατεβάζοντας τα χέρια σου καθέτως και κοφτά, να τραγουδάς το ανατρεπτικό για την εποχή του τραγουδάκι της Σοφίας Βέμπο,«Να κι αν με είδατε, να! Να κι αν μ΄ είδατε κι αν δεν με είδατε, εγώ δε νοιάζομαι, ούτε σκιάζομαι… να κι αν με είδατε, να!».Το καινούργιο Σούλι, προσαρμοσμένο στη φτηνή νεοελληνική πραγματικότητα. Μια προσπάθεια απεγνωσμένη να διασώσεις- σήμερα πλέον- τον ιδιωτικό σου βίο.

Ουφ, ας γελάσουμε! (για να μην κλάψουμε)

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.