Ανακαλύψαμε την… οικολογία

Και ξαφνικά γίναμε ένθερμοι οικολόγοι. Από τον Απρίλιο σπεύδαμε να αγοράσουμε μοντέλα με κινητήρες 1.800 κ.εκ. και άνω, ούτως ώστε να επωφεληθούμε από τη μείωση του Ειδικού Τέλους Ταξινόμησης (ΕΤΤ) κατά 50%, όμως η ελληνική κυβέρνηση επιβεβαίωσε ότι- για μία ακόμη φορά- πίσω είχε η αχλάδα την ουρά. Και τι ουρά! Πρώτ΄ απ΄ όλα επιβλήθηκε ετήσιος φόρος στα μοντέλα κυβισμού άνω των 1.929 κ.εκ. στο όνομα της οικονομικής κρίσης και της έλλειψης εσόδων. Χάρισε δηλαδή το κράτος το 50% του ΕΤΤ και μετά έρχεται και παίρνει το αίμα του πίσω για όλον τον κύκλο ζωής του αυτοκινήτου και πάντα με την προοπτική μίας νέας αύξησης του φόρου, όσο δεν φτιάχνουν τα οικονομικά μας. Τα οποία δεν τα βλέπω να βελτιώνονται, αν κρίνω από το γεγονός ότι δεν μιλάμε για κάποιον έκτακτο φόρο- π.χ. για ένα ή δύο χρόνια-, αλλά για μόνιμο, οπότε προκύπτουν εύκολα τα συμπεράσματα.

Ακολούθησαν τα μέτρα Σουφλιά, από τα οποία ευνοούνται όμως τώρα τα μοντέλα με χαμηλές εκπομπές ρύπων. Δικαιούμαστε λοιπόν να είμαστε περήφανοι, γιατί μέσα σε ένα τρίμηνο πραγματοποιήσαμε τόσες αλλαγές, όσες γίνονται στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη μέσα σε αρκετά χρόνια. Παράλληλα οφείλω να βγάλω το καπέλο στους συμπολίτες μου, οι οποίοι ποντάριζαν επί χρόνια στις φήμες περί απόσυρσης σε πείσμα των επίσημων διαψεύσεων και κρατούσαν το σαράβαλό τους στην κυκλοφορία.

Κανένας δεν αμφιβάλλει ότι έπρεπε να αποσυρθεί ο τεράστιος όγκος ρυπογόνων οχημάτων που κινείται ακόμη στους ελληνικούς δρόμους. Ξεχνάμε όμως ότι βασικός υπαίτιος για την ύπαρξη τόσων πολλών τέτοιων αυτοκινήτων είναι το ίδιο το ελληνικό κράτος, που επέτρεπε την ανέξοδη χρήση τους. Αν λειτουργούσαν π.χ. σωστά τα ΚΤΕΟ, θα υποχρεώνονταν οι κάτοχοι των παλαιών αυτοκινήτων να επενδύουν αρκετές εκατοντάδες ευρώ- ίσως και περισσότερα ακόμη -, για να περνούν κάθε δύο χρόνια τα οχήματά τους από τους αυστηρούς τεχνικούς ελέγχους. Ελαστικά, αμορτισέρ, φρένα, σύστημα διεύθυνσης (σε ένα οδικό δίκτυο γεμάτο λακκούβες και κακοτεχνίες), σκουριές, παλιά τρακαρίσματα, χαλασμένοι καταλύτες, ακόμη και φυσιολογικές φθορές απαιτούν διόλου ευκαταφρόνητα κονδύλια, που θα ανάγκαζαν κάποιους ιδιοκτήτες ρυπογόνων Ι.Χ. να επιλέξουν τη λύση ενός καινούργιου ή ελαφρώς μεταχειρισμένου αυτοκινήτου. Επίσης σε αρκετά κράτη επιβαρύνεται η τιμή της βενζίνης με μόλυβδο με περισσότερους φόρους σε σχέση με την αμόλυβδη, πράγμα λογικό και περιβαλλοντικά αποδεκτό. Πρώτον επειδή ο μόλυβδος επιβαρύνει με ρύπους την ατμόσφαιρα και δεύτερον επειδή τα ακριβά καύσιμα οδηγούν σε επιλεκτικότερη χρήση του αυτοκινήτου, γιατί… τσούζουν το πορτοφόλι μας.

Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε άλλες παραμέτρους, όπως στην ασφάλιση των αυτοκινήτων. Εκατοντάδες χιλιάδες οχήματα συνεχίζουν και κυκλοφορούν ανασφάλιστα στην Ελλάδα, επειδή δεν υπάρχει κάποιο σύστημα αυτόματου εντοπισμού τους. Η μερίδα του λέοντος ανήκει στα παλαιότερα μοντέλα, αφού ο κάτοχος ενός νεώτερου και ακριβού αυτοκινήτου το αντιμετωπίζει ως ένα ακριβό περιουσιακό στοιχείο και δεν ρισκάρει να το αφήσει ανασφάλιστο.

Σωστά ΚΤΕΟ, τσιμπημένες τιμές στα ρυπογόνα καύσιμα, ασφαλισμένα οχήματα και λίγο ακριβότερα τέλη κυκλοφορίας για τα μοντέλα χωρίς αντιρρυπαντικές τεχνολογίες θα δημιουργούσαν ένα πλαίσιο το οποίο ούτε θα αιφνιδίαζε ούτε θα ανάγκαζε τον Έλληνα πολίτη να αλλάξει ξαφνικά αυτοκίνητο. Θα επιτάχυνε όμως μέσα από έντιμες διαδικασίες την απόσυρση των παλαιών οχημάτων και δεν θα περιμέναμε 17 χρόνια για να γίνει αυτό.