[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η ταύτιση

Τι κάνει τους ανθρώπους να ψηφίζουν για πρωθυπουργούς της χώρας τους πλούσιους ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης, εν ολίγοις τι κάνει τους Ιταλούς να ψηφίζουν τον Μπερλουσκόνι; Η πρώτη σκέψη είναι ότι έχουν απογοητευθεί από τις άλλες επιλογές, αλλά υπάρχει και η δεύτερη που λέει ότι με τέτοιους τύπους μπορεί κανείς να ταυτιστεί ευχάριστα: πλούσιους, πετυχημένους, με λίφτινγκ στο πρόσωπο και αστεία στις δημόσιες εμφανίσεις, επιτυχίες στις γυναίκες μέχρι τα γεράματα… Συχνά οι άνθρωποι φαντάζονται ότι κάτι τέτοιοι αρχηγοί είναι και γαλαντόμοι, χρειάζονται κόσμο γύρω τους, τον οποίο πληρώνουν, κι ίσως να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον πληθυσμό μιας ολόκληρης μεγάλης χώρας. Ε, ίσως τώρα με τις συνομιλίες που απομαγνητοφωνήθηκαν και δημοσιεύτηκαν, του Μπερλουσκόνι και των επί χρήμασι συνοδών του, να προσγειώθηκαν στη σκληρή πραγματικότητα: ο Μπερλουσκόνι γλέντησε με την κυρία που του έστειλαν οι διάφοροι σκοτεινοί υποψήφιοι πελάτες του, αλλά φακελάκι δεν της έδωσε, θυμίζοντας ότι οι πλούσιοι και ισχυροί είναι συχνότερα σπαγκοραμμένοι και καταπιεστικοί, εκμεταλλευτές και τσαμπατζήδες, παρά γενναιόδωροι και ωφέλιμοι για τους άλλους. Προφανώς έχει πειστεί και ο ίδιος ότι η γοητεία του είναι ακαταμάχητη, κι αντί να πληρώνει θεωρεί πως πρέπει να τον πληρώνουν.

Στο κάτω κάτω, αυτό έκαναν οι Ιταλοί και το ξανάκαναν.

Ίσως τώρα να το ξανασκεφτούν. Το ίματζ του άρχοντα που τριγυρνάει και γλεντάει και σκορπάει τα λεφτά του υπέστη μια μικρή αλλοίωση. Δηλαδή ο άρχων και τριγυρνάει και γλεντάει, όμως τελικά δεν πληρώνει.

Αν σε μια στιγμή νηφαλιότητας του ψηφοφόρου το μεθυστικό αίσθημα της ταύτισης υποχωρήσει ελαφρά, μπορεί και να σκεφτεί ότι αν δεν βρίσκεται ο ίδιος στη θέση του ανθρώπου που ψηφίζει, τα πράγματα μπορεί να του έρθουν κάπως δύσκολα.