[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το ταξίδι συνεχίζεται

Φτάνουμε με το τρενάκι στις Μηλιές κατά τις 12.30, αφού κάναμε μια στάση στη Γαζέα κι επισκεφτήκαμε το Μουσείο Ελιάς, με ελεύθερη είσοδο, όπου δίνεις ό,τι έχεις ευχαρίστηση για τη συντήρησή του, κι αν δεν έχεις να δώσεις έχεις να αγοράσεις κάποιο σουβενίρ.

Από τον σιδηροδρομικό σταθμό ανεβαίνου- με το καλντερίμι για την πλατεία, κι εκεί το αξιοθέατο είναι η βιβλιοθήκη, λίγα ακόμα σκαλιά. Για δεύτερη φορά την επισκέπτομαι, αλλά για πρώτη φορά συνειδητοποιώ περί τίνος πρόκειται. Συχνά πάμε στα μνημεία από αίσθημα καθήκοντος και βαριόμαστε περιμένοντας την ώρα του γεύματος και την ξεκούραση του τουρίστα, δεν τα αφήνουμε να μας καταπλήξουν. Δεν είχα καταλάβει ότι στις αρχές του 19ου αιώνα τρεις νεαροί που ξεκίνησαν από αυτό το χωριό οραματίστηκαν την ίδρυση μιας Σχολής σαν ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο σε αυτά τα κατσάβραχα, και μάζεψαν γι΄ αυτήν βιβλία από τον καιρό του Άλδου Μανούτιου, να έχει βιβλιοθήκη. Επιπλέον το κατόρθωσαν, την ίδρυσαν αυτή την Οξφόρδη του βουνού. Νάτην εδώ στη φωτογραφία, στα εγκαίνια του σιδηροδρόμου το 1903. Όλοι οι κάτοικοι ποζάρουν μπροστά στο μακρύ κτίριο με την πηλιορείτικη πρόσοψη, που δεν υπάρχει πια. Λειτούργησε ωστόσο για κάποιες δεκαετίες και τώρα εδώ βλέπετε μόνο τα βιβλία της, σπάνιες εκδόσεις, ένα θησαυρό. Διαφωτιστές που για λίγο καιρό νίκησαν τις δυσκολίες των δύσβατων δρόμων και τις προκαταλήψεις της αμάθειας. Πήραν μέρος στην κήρυξη της επανάστασης και όσο μπορούσαν συνέχισαν να διδάσκουν. Είναι σαν αστραπή στο μυαλό αυτή η τρελή- όπως φαντάζει σήμερα- ιστορία, αλλά θυμίζει τουλάχιστον κάτι που όλοι ξέρουμε και πια δεν το λέμε καθόλου, πως η μόρφωση δεν είναι μόνο διευκόλυνση για επαγγελματική αποκατάσταση αλλά χειραφέτηση του μυαλού και της ψυχής, διαβατήριο για την ευτυχία της κατανόησης του εαυτού και του κόσμου.