[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πέταγμα με τρένο

Είχα ξαναπάρει το τρενάκι του Πηλίου χρόνια πριν, όταν ήταν μικρά τα παιδιά μου, στην ηλικία αυτών που βλέπω και τώρα να το γεμίζουν. Πιο πολύ από όλα λοιπόν λειτουργεί σαν ατραξιόν για παιδιά, και φέτος το έχουν βάλει κάθε μέρα, φεύγει στις 11 το πρωί από τα Λεχώνια για τις Μηλιές και από κει ξεκινάει στις 4 το απόγευμα για να γυρίσει πίσω. Αλλά μπορείς να απολαύσεις άλλα πράγματα όταν δεν συνοδεύεις πιτσιρίκια, που φοβάσαι μήπως βγάλουν έξω το κεφάλι και τα γρατζουνίσουν τα κλαδιά, μήπως πέσουν, διψάσουν, κουραστούν… Μπορείς ανενόχλητα να θαυμάσεις το τοπίο όπως σου προσφέρεται από αυτήν την απίστευτη διαδρομή με τις γραμμές που σκαρφαλώνουν σε φρύδια του βουνού, περνάνε πάνω από χαράδρες, προχωράνε σε τούνελ. Είναι απίστευτο το έργο που έγινε το 1903 με μηχανικό τον Ντε Κίρικο, πατέρα του διάσημου ζωγράφου, αυτή η τολμηρή στενή τροχιά που πέρασε τόσα εμπόδια. Δεν μπόρεσε βέβαια να νικήσει την γκρίνια και τις καταπατήσεις από τον Βόλο ώς τα Λεχώνια και να ξανακάνει το ταξίδι ολόκληρο, αλλά ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Είναι μεγάλο επίτευγμα, κι οφείλεται στο μεράκι των σιδηροδρομικών και των φίλων του σιδηροδρόμου.

Παράξενο κι ανεξήγητο, γιατί το ίδιο τοπίο, που το βλέπεις και με αυτοκίνητο, φαντάζει τόσο ασύγκριτα ωραιότερο όταν είσαι στο τρένο. Ίσως έχει να κάνει με τον χρόνο, την αίσθηση της προσπάθειας, την έλλειψη της ασφάλτου που απλώνεται και αλλοιώνει το περιβάλλον γύρω της, ενώ η γραμμή του τρένου περνά διακριτικά σε μια σχεδόν αέρινη τροχιά και μοιάζει να αιωρείται. Έτσι είναι όμως, δεν συγκρίνεται η αίσθηση που σου χαρίζει.

Ξανακάντε το ταξίδι όσοι πήγατε κάποτε με παιδιά, κι όσοι δεν πήγατε δεν πειράζει, γίνεστε εσείς παιδιά.