ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κατακτητές

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γιάννης Ηλιάκης, δάσκαλος με πλούσιο έργο (τηλ. 210-2529.476), γράφει:

«Η δολοφονία του Καποδίστρια τερμάτισε τη μοναδική προσπάθεια ίδρυσης ενός αστικού κράτους δικαίου, νοικοκυρεμένου και ελεύθερου. Από ΄κει και πέρα ώς τα σήμερα, οι χθεσινοί συνεργάτες των Τούρκων, οι κοτζαμπάσηδες, σημερινοί υποταχτικοί των ξένων, λυμαίνονται την εξουσία με τον πολύχρωμο κοινοβουλευτικό μανδύα, αρπάζοντας την ψήφο του ελληνικού λαού με τα τερτίπια που εκείνοι ξέρουν για να φαίνονται νόμιμοι και ωραίοι δημαγωγοί.

Κατά καιρούς η βία και ο ολοκληρωτισμός τούς ξεκουράζουν, από το “βαρύ έργο” της ρεμούλας, της διαπλοκής, της αρπαγής της μίζας, της δημαγωγίας.

Υπηρέτες πάντα των ξένωνμε το αζημίωτο- των πολυεθνικών και του ισχυρού κεφαλαίου. Νοιάζονται μόνο για τα ίδια αγαθά. Και πλουτίζουν μόλις ανεβούν στην εξουσία. Βίλες, πολυτελή κότερα και αεροπλάνα.

Πολύτιμα τετράτροχα.

Αμύθητα πλούτη, από τη διαρπαγή του δημοσίου χρήματος, από τους βαρείς φόρους των μικρών και αδύναμων.

Οι καλόγεροι σφιχταγκαλιασμένοι με τη συμμορία των αγυρτών αυτών που έχουν την αυθάδεια και την αναίδεια να αυτοαποκαλούνται “πολιτικοί” μετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι πουλώντας φούμαρα και κηρύγματα, λιβάνια, κόκαλα, ξύλα, λαδόξιδα και νερά για να αποκοιμίζουν τον λαό. Που κάθεται στον καναπέ και μαστουρώνει από τα λύματα των καναλιών της εξουσίας που αποπροσανατολίζει και παραπληροφορεί.

Αυτοί έχουν το σίδερο και το μπαρούτι. Κάθε μέρα και από μια σφαίρα. Στην καρδιά της νεολαίας. Στην καρδιά του πολιτισμού. Στην καρδιά της παιδείας. Στην καρδιά της υγείας, του περιβάλλοντος, του κράτους δικαίου.

Δεν έχουμε να ελπίσουμε τίποτε καλύτερο από ανίκανους συμμορίτες. Θα ξεπέφτουμε προς το χειρότερο και τη συμφορά που μας επιφυλάσσουν. Από δαύτους μόνο κακά και κανένα καλό.

Αν οι συμμορίες των κουκουλοφόρων λεηλάτησαν το έχει του λαού και κάψανε το βιος του σε μια νύχτα, οι βάρβαροι κατακτητές του τόπου λυμαίνονται κάθε μέρα τα όνειρα και τα οράματά του.

Ο κρότος του σιδερικού άραγε μπορεί να ταράξει τον λήθαργο του λαού; Πότε τα όνειρα του Γέρου του Μωριά θα πάρουν γδικιωμό;».