[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χωριά του Πηλίου

Από το παλιό μονοπάτι που ένωνε τη Δράκεια με τον Άγιο Λαυρέντη, έχει απομείνει μόνο το ένα τρίτο, κι αυτό με τη μορφή χωματόδρομου. Έστω κι έτσι κάθε χρόνο το τιμάμε, ξεκινάμε από τη Δράκεια με αυτοκίνητο και το αφήνουμε εκεί που ο χωματόδρομος αρχίζει, για να πάμε με τα πόδια στο κομμάτι που απομένει. Δεν υπάρχουν πια τα ξύλινα γεφυράκια, το λιθόστρωτο σε κάποια σημεία μόνο φανερώνεται, αλλά το βουνό τριγύρω ανασαίνει ακόμα με ομορφιά ανεξάντλητη, κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν αξιοποιούν αυτή την εύκολη διαδρομή οι ντόπιοι, να τη διαφημίσουν, να τη συντηρήσουν, να την αγαπήσουν. Φέτος φτάνοντας στον Άγιο Λαυρέντη, ένα χωριό που κατάφερε να κρατήσει τα αυτοκίνητα έξω από τα καλντερίμια του, πέφτουμε πάνω σε χαρούμενες συντροφιές νέων που κρατούν θήκες βιολοντσέλων, βιολιών… Μα τι γίνεται εδώ; Στο καφενείο της πλατείας υπάρχει πιάνο, γεμίζει ήχους ανήκουστους ώς τώρα η περιοχή.

Ξαφνικά ακούγεται κάτι πιο οικείο, ένα άλογο που ανεβαίνει στο λιθόστρωτο. Έχει καβαλάρη ένα μικρό παιδί, το οποίο φοράει και ειδική κάσκα. Είναι εκπαιδευτικό, αλλά ότι θα διέθετε και κάσκα ιππασίας ο εκπαιδευτής στο Πήλιο δεν το περίμενα. Ούτε κι όλους αυτούς τους νέους καλλιτέχνες που πλημμυρίζουν τα καλντερίμια. «Μουσικό χωριό» έχει γίνει ο Άγιος Λαυρέντης, κι όλο το καλοκαίρι έχει σεμινάρια, παραστάσεις, μαθήματα, μια πανδαισία ήχων μέσα στην πανδαισία της βλάστησης και των χρωμάτων που προσφέρει το περιβάλλον.

Τι υπέροχο τρόπο που βρήκαν εδώ να κρατήσουν ζωντανό το χωριό τους! Γυρίζουμε στη Δράκεια λίγο μελαγχολικοί, εδώ ακόμα δεν κατάφερε να βρεθεί η σωστή συνταγή ανανέωσης, σα να βρίσκεται μίλια μακριά κι όχι δυο τσιγάρα δρόμο. Δρόμο; Μα κάποιος ρίχνει σωρούς χώμα στον χωματόδρομο, μήπως θέλει κι αυτόν να τον κόψει;