ΜΑΤΙΕΣ Η επιστήμη

Στις 31 Δεκεμβρίου του 2000 μου ζήτησαν από «ΤΑ ΝΕΑ» να γράψω ένα κειμενάκι για την πρώτη σελίδα της εφημερίδας, σχετικά με τον 21ο αιώνα. Το κειμενάκι δημοσιεύθηκε και είναι αυτό: «Είμαι πολύ αισιόδοξος για τον καινούργιο αιώνα. Πιστεύω ότι η επιστήμη θα πραγματοποιήσει τεράστια άλματα και θα καταργήσει, τελικά, τα γηρατειά και τον θάνατο. Μεγάλες κουβέντες, θα πείτε. Αν κοιτάξουμε, όμως, γύρω μας, θα δούμε ότι οι “πενηντάρηδες” της δεκαετίας ΄40-΄50, που εθεωρούντο γέροι, είναι σήμερα νέοι άνθρωποι με ζωντάνια, σφρίγος και επιδόσεις. Ο μέσος όρος ζωής όλο και ανεβάζει τον πήχυ. Και οι αρρώστιες, η μία μετά την άλλη, εξαφανίζονται. Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων έγιναν ρουτίνα. Τα “μπαλονάκια” και τα “μπαϊπάς” σώζουν χιλιάδες ασθενείς, κάθε μέρα, από προβλήματα στις στεφανιαίες αρτηρίες. Ένα σωρό καρκίνοι θεραπεύονται.

Ακρωτηριασμένα μέλη επανασυγκολλώνται και λειτουργούν.

Και είμαστε ακόμη στο τέλος του εικοστού αιώνα».

Δεν παριστάνω τον προφήτη, αλλά «όποιος γυρίζει, μυρίζει». Που θα πει, διαβάζω, κουβεντιάζω, παρακολουθώ τα θέματα που σχετίζονται με την υγεία. Και γι΄ αυτό αισιοδοξώ. Κάποτε είχα ζητήσει από τον αείμνηστο Λέοντα Καραπαναγιώτη να στέλνουμε κάθε τόσο έναν συντάκτη στην Αμερική, όπου συντελούνται θαύματα στην ιατρική επιστήμη. «Αντί να βάζουμε κάθε ημέρα στην εφημερίδα τις δηλώσεις-τρίχες των περισσότερων πολιτικών, δεν θα ήταν χρησιμότερο για τον κόσμο να τον ενημερώνουμε για νέα φάρμακα, για καινούργιες διαγνωστικές μεθόδους κ.λπ.;». Συμφώνησε. Και σε δύο μήνες ανέθεσε στον Χρήστο Μεσσήνη το ένθετο για την υγεία, που συνεχίζεται με τη Μαίρη Κατσανοπούλου.

Πριν από μερικά χρόνια πάρα πολλοί άνθρωποι πέθαιναν στην Ελλάδα από ανεύρυσμα της κοιλιακής αορτής, που είναι ύπουλο γιατί δεν έχει συμπτώματα. Πολλοί έχαναν τη ζωή τους και κατά τη χειρουργική επέμβαση, που είχε διάρκεια 7 ωρών! Σήμερα, το νυστέρι έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από το λαπαροσκόπιο και ο ασθενής δεν ταλαιπωρείται ούτε κινδυνεύει. Μπαίνει στο χειρουργείο στις 11 και βγαίνει στις 12. Υπόθεση μίας ώρας, δηλαδή. Και την άλλη ημέρα φεύγει από το νοσοκομείο και πάει στη δουλειά του!

Διάβαζα στην «Καθημερινή» ότι η Αμάντα Κιτς, μια 40χρονη γυναίκα, έχασε το χέρι της πριν από τρία χρόνια σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Σε λίγο καιρό της πρόσθεσαν έναν τεχνητό βραχίονα και με τη βοήθειά του παίζει σήμερα αμερικανικό φουτμπόλ με τον 12χρονο γιο της! Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωσή της ονομάζεται «στοχευμένη μυϊκή επανεύρωση» και εφαρμόζεται ήδη σε πολλά νοσοκομεία των ΗΠΑ.

Και στην Ελβετία, βέβαια, έχουν γίνει σημαντικές πρόοδοι σε όλους τους τομείς. Αλλά εδώ, μπορεί να πεθάνει κάποιος με το τίποτα: να χρειάζεται να του βάλουν απινιδωτή για να γλιτώσει από την ανακοπή, αλλά να μη του βάζουν γιατί στο ασθενοφόρο δεν υπάρχουν αυτοκόλλητα (patch), που τοποθετούνται κάτω από τα ηλεκτρόδια! Ελλάδα της πλάκας…