[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Σεπτέμβρης χωρίς σχολείο;

Σενάρια για κλειστά σχολεία τον Σεπτέμβρη λόγω γρίπης, διαβάζω στην πρώτη σελίδα και με πιάνει άγχος: πω πω, φανταστείτε να έρθει Σεπτέμβρης και να μην ανοίγουν τα σχολειά, να ξαναβάλουν τα παιδιά σε μια σειρά, ένα πρόγραμμα. Δύσκολο, σκληρό, αναποτελε- σματικό, είναι ένα πρόγραμμα τέλος πάντων, γιατί αν τα αφήσεις στην τρέλα των ορμονών τους είναι ικανά να κοιμούνται όλη τη μέρα και να βρικολακιάζουν τη νύχτα, όπως κάνουν συχνά το καλοκαίρια με τη δικαιολογία ότι είναι σε διακοπές.

Σφίγγεται η καρδιά μου με τη σκέψη των κλειστών σχολείων, κι ύστερα θυμάμαι ότι τα παιδιά μου μόλις τέλειωσαν! Τέρμα το σχολείο πια, αποφοιτήσαμε, πήρανε τα απολυτήρια, δώσανε τις εξετάσεις τους, πήρανε τους βαθμούς τους, πάνε γι΄ άλλα μεγαλεία τώρα, κι εγώ φοβάμαι τον Σεπτέμβρη. Αλλά πώς να χειραφετηθείς από ένα σύστημα που σε κούρδιζε για δώδεκα συν εφτά του μεγαλύτερου παιδιού, δεκαεννιά χρόνια; Θα έπρεπε να προβλέπεται και για τους γονείς ένα δίπλωμα όταν αποφοιτά και το μικρότερο παιδί από το Λύκειο, κάτι να παίρνουν κι αυτοί, όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να καταλάβουν ότι ήγγικεν η ώρα της χειραφέτησης και πρέπει πια να αλλάξουν συνήθειες και προσδοκίες, να αρχίζουν να αποσύρονται από το τιμόνι της ζωής του παιδιού τους. Δυστυχώς η μόνη τελετή που άκουσα να καθιερώνεται εσχάτως είναι εκείνη η ανατριχιαστική στις ΗΠΑ, όπου ο μπαμπάς πάει με την κόρη, λευκοντυμένη, σε έναν χορό όπου δίνουν όρκο παρθενίας… Μπρρρ… Ενώ κανονικά χρειάζεται να πιάνουν τα παιδιά από το χέρι τους γονείς και να τους πηγαίνουν σε ένα χορό όπου θα δίνουν την υπόσχεση ελευθερίας εκατέρωθεν, έστω κι αν δεν μπορούν να την τηρήσουν. Εξάλλου συνεχίζεται η χρηματοδότηση των σπουδών, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο.